ของบ้างอย่างมันอาจไม่มีค่ามีความหมายสำหรับคนอื่น...

2 กันยายน 2552 19.30น.

วันนี้วันที่ 2 ของที่ทำงานใหม่.....แต่วันแรกของการเริ่มปฏิบัติงานจริง....คิดถึงเพื่อน..พ้องน้องพี่

ครูกศน.ท่านผอ.ก้อย  ปานนี้คงเดินทางกลับจากการไปราชการโครงการพัฒนาบุคคลากรของ

สนง. กศน.จ.ปข.เหนี่อยมากมั้ยค่ะ...ครูล้วน...ครูลิ้ม...ครูนก...คราวนี้รูปประมาณซีดีกี่แผ่นจ๊ะ...

งานนี้ครูแอ๋วจะเกิดหรือดับ

แต่ที่แน่ๆ...ครูน้อยเฮง....ลูกเหรียญจะไปอยู่ที่ใครเอ๋ย....(ล้อ...เล่น...)วันนี้ทำงานเป็นวันแรก....ก็

เขียนพาสปอต์ให้ลุงวัย  72  ปีน้องเขาบอกวาคนไข้หนูเลี้ยงมาหลายวันพี่มา

ถึงลองวิชาพี่ซะแล้ว.....(วันนี้คนไข้โรคหัวใจหยุดหายใจ...ได้ช่วยฟีนคืนชีพใส่ท่อช่วยหายใจ

cut down ...เต็มพิกัดตอน  12.00 น.กว่าจะเคลียร์เสร็จ 14.00น.เลยรู้ว่าเลือดชุดขาวในตัวยังเต็มเปี่ยมไม่เสียชื่อเจ้าแม่  ER เก่า....มาวันแรกเรียก case เสียแล้ว....

วันนี้งานเข้า...หัวหน้ารู้ว่าจบโท...ตอนประเดิมเขียนโครงการปรับปรุงซ่อมแซ่มอาคารเสีย

แล้ว.....ผอ.ก้อยค่ะไม่ให้เสียชื่อลูกน้องผอ. เขียน 1 ชั่วโมงหัวหน้าบอกจะต้องเสนอวันนี้....เขียน

น่ะเสร็จปัญหาอยู่ที่  เขาอ่านลายมือไม่ออก.....ต้องพิมพ์เอง...ครูเตยไม่ต้องหัวเราะเลย.....

ไม่แคร้วต้องรับงานวิชาการ...แผน...ไปเต็มๆ....ลงจากตึกห้าโมงครึ่ง.....ครูลิ้มรับรองพี่ยังสงวน

ท่าที่....บอกแล้วอย่าอิจจาน่ะ....ที่ครูลิ้มคิดน่ะใช่เลย....(คิดตรงกันป่าว)....ฟังเพลงที่ครูลิ้มหนู

แนนทำใหทุกวัน

มีแอบร้องไห้ขี้มูกโป่งจนหลับ....เอาน้ำตาล้างตา..ตาจะได้สวย...คิดถึงมากเลย.......ศุกร์นี้จะ

กลับประจวบฯวันอาทิตย์มีนัดกับเด็ก...(นักศึกษา)กลางคืนนั่งรถถึงเช้าจันทร์ทำงาน....ไม่เหนื่อย

หรอกเห็นทะเลประจวบฯก็หายเหนื่อยแล้ว....

ครูลิ้ม...ครูซ่อมคนชอบดอกกุหลาบสีขาวมาก...บ้างคนเขาบอกว่ากุหลาบขม...รู้สึกไม่ดีเลย

แต่จำได้ว่าครูลิ้มเคยบอกพี่ว่า...ของบ้างอย่างมันอาจไม่มีค่ามีความหมายสำหรับคนอื่น...

ชังมันเถอะ...ขอแค่ตัวเรารู้ว่ามันมีค่ามีความหมายสำหรับเรา...เรามีความสุขที่เห็นค่าของมัน

ก็พอ.....ลิ้มบอกว่าเขาเห็นค่ามันเขาจะเด็ดมันทื้งรึ....สัจธรรม...ขอบคุณครูลิ้มสำหรับปรัชญา

ชีวิต