ขอบคุณเรน...เราจำและทำตามสัญญาหลังจากวันที่ 12 สิงหาคม วันแม่เราเข้าเว็บ

รพ.เตือนสติให้ลูกคิดถึงแม่ที่พิการ...ได้อ่านหลายกระทู้ที่ผาดผิงและที่ได้เขียน

มันทำให้เราไม่สบายใจเลย...เราไม่อยากให้ใครเเร่องราวความทุกข์คนอื่นเป็นหัวข้อสนทนา...โต้กันไปกันมา...โดยที่เราไม่รู้เรื่องเลย...นายบอกว่าต่อไปไม่ต้องเข้าไปดูถ้ามันทำให้เราไม่สบายใจ...หลังจาก 12 สิงหาคม เราก็ไม่เคยเข้าไปดูอีกเลย

พวกเขาคงคิดว่าจะทำให้เราไม่สบายใจ...หารู้ไม่..ครูลิ้มสอนเรารู้จักชีวิตมากขึ้นจริงๆ

เราสัญญากลับนายว่าเราจะไม่เข้าไปดูอีก....เราทำตามสัญญาแล้วน่ะ...

วันนี้เหนื่อยจัง...2 วันนี้กินข้าวได้น้อยมากเหนื่อยมาก...ร่างกายเราไม่พร้อมด้วย

การเดินมาก...ทำให้รู้สึกแย่...รู้ว่าพี่น้องๆเขาคิดถึงเราอยู่ก็ดีใจ...

ที่นี้มีเพื่อนเราเขาก็มาทักทาย...มีมิตรกะจิตมิตรกะใจดี...ชวนเราไปอยู่บ้านเขา

คงเห็นเรามาอยู่หอพักคนเดียวไม่มีญาติพี่น้องกลัวจะลำบาก...

กลับมาใช้ชีวิตเด็กหอ...เตียง 1 เตียง โต๊ะ 1 ตัว ...ชีวิตคนเราก็แค่นี้...

ใช่จะต้องการอะไรมากมาย...