เกาะสวาท..หาดสวรรค์

อาทิตย์เพิ่งอัสดงคตลาลับขอบฟ้าอันไกลโพ้น

แต่ไม่วายยังฉายแสงรำไรเป็นครั้งสุดท้ายเหมือนกับบอกว่า

ฉันต้องไปละวันนี้หมดหน้าที่ของฉันแล้ว

ถ้าเธออยู่ต่อถึงวันใหม่ได้ เธอก็จะพบกับฉันอย่างแน่นอน

เพราะฉันไม่เคยทำหน้าที่บกพร่องเลยสักวินาทีเดียว...

วันนี้เพื่อนจากอินโดนีเซียส่งเมล์มาให้อ่านเล่นๆ(แต่ธรรมฐิตอ่านจริง)

อ่านแล้วได้มุมมองบางอย่างกับชีวิต

เลยนำมาให้อ่านกันขอรับ..

เกาะแห่งรัก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน,ความสุข, ความเศร้า, ความรู้ ,และอื่น ๆ รวมทั้ง,ความรัก,
วันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า
เกาะกำลังจะจมน้ำ ดังนั้นทั้งหมดจึงได้เตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ
ความรัก เท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ
'ความรัก' ต้องการที่จะอยู่จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายเมื่อเกาะเกือบจะจมแล้ว
ความรัก จึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ...
'ความรวย'แล่นเรือผ่าน ความรวยตอบว่า"ไม่ได้หรอกฉันรับเธอไม่ได้
เพราะเรือฉันนะ เต็มไปด้วยทองและเงินแล้ว มันไม่มีที่ให้คุณ"
"ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย"ความรักขอความช่วยเหลือ'ความเห็นแก่ตัว'
ซึ่งผ่านมาเหมือนกันด้วยเรือลำงาม
"ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรักคุณน่ะทั้งเปียก อาจจะทำให้เรือฉันเปียกด้วย
'ความเศร้า'ได้พายเรือใกล้เข้ามา ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก
"ความเศร้าอนุญาตให้ฉันขึ้นเรือคุณนะ"
"โอ้ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ"
'ความสุข' ได้ผ่านความรักไปเหมือนกันแต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียก
ขอความช่วยเหลือของความรักเพราะมัวแต่กำลังสุข
ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
"มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง"เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง
ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมากจนลืมถามชื่อว่าใครคือผู้ใจดีผู้นั้น
เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่ริมฝั่ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา
ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อชายแก่คนนั้น
ความรักจึงถาม'ความรู้' ว่า "ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน"
ความรู้ตอบว่า“เวลา”
ความรักถามต่อว่า"แต่ทำไมเวลาจึงช่วยฉันล่ะ"
ความรู้ ยิ้มด้วยความภูมิใจในความรอบรู้ของตัวเอง
แล้วตอบความรักว่า“ก็เพราะว่ามีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน”