เคยหรือเปล่าคะ ที่อยู่ดีดีเกิดอยากเขียนอะไรขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ แล้วไม่สามารถหยุดการเขียนของตัวเองได้ เขียนตามอารมณ์และความรู้สึก ณ ขณะนั้น เวลานั้น
คนเราเกิดมาทุกคนย่อมมีความฝัน มีเป้าหมายในชีวิต นุชเชื่อว่าน่าจะทุกคน แต่แรงขับเคลื่อน แรงผลักดันให้เราต้องไปให้ถึงจุดที่เราฝันนั่นสิคะ ที่ต่างกัน หรือคุณว่าไง?
คนเราต้องมีการสร้างความหวัง และกำลังใจให้ตัวเอง สำหรับนุชนั่นคือ แรกผลักดันให้ไปเรื่อยๆ หยุดนิ่งไม่ได้ เมื่อไหร่ที่เราหยุด เมื่อนั้นคนอื่น ๆ หรือโลกก็จะก้าวไปไกลกว่าเรา โดยที่เราไม่อาจตามทันได้เลย เพราะฉะนั้นนุชก็เลยหยุดไม่ได้ที่จะคิด
เวลาที่ไม่มีอะไรทำ หรือเราไม่ทำอะไรเลย รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าเลย รู้สึกบ้างรึเปล่าคะ?
เรื่องเล่า ที่ไร้สาระของใครหลายคน แต่นี่นุชถือเป็นการบันทึกการถ่ายทอดความรู้สึกของเด็กน้อยคนหนึ่ง ซึ่งมีต่อคนที่เค้ารักมากที่สุด คนที่ทำให้เค้ารู้จักคำว่า "ให้ , เสียสละ, คิดถึง, ห่วง"
***ในบันทึกนั้นเด็กน้อยเล่าโดยใช้อารมณ์เขียนจริง อ่านยากมาก เค้าบอกว่า "ที่คนเป็นแรงผลักดันให้เด็กน้อยต้องสู้ อดทน เขาเป็นกำลังใจส่วน ตัวเด็กน้อยเองนั้น เป็นกำลังกาย ถ้าวันหนึ่ง เขาไม่ได้อยู่กับเด็กน้อยเหมือนในวันนี้......เด็กน้อย จึงเกิดคำถาม..."เราจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อใครกัน?" "หากมีความสุข พรั่งพร้อมด้วยความสะดวกสบาย แล้วนั่นคือความสุขของเด็กน้อยอย่างนั้นหรือ?"
เด็กน้อยบอกว่า "เขาคนนั้น รู้จักความเป็นตัวตนของเธอทุกอย่าง...รู้จักมากจนบางครั้งรู้มากกว่าตัวเธอเองซะอีก เขาสามารถตอบ ติดสินใจ และบอกสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเธอ ถ้าหากเธอทำ หรือกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งลงไป
ความสุขต้องมีเขาเป็นส่วนประกอบ เพราะเวลาเด็กน้อยมีความทุกข์ ความทุกข์นั้น...มีเขาเป็นแสงสว่างคอยส่องทางให้เดินไปข้างหน้าได้เสมอ
*****แสงสว่างของเขาไม่ได้ส่องสว่างเท่ากับดวงจันทร์ หรือดวงอาทิตย์ หรือแม้แต่ไฟฉายดวงน้อย ๆ ก็ยังไม่เท่า เพราะเขาเป็นเพียงแสงสว่างจากหิ่งห้อยตัวเล็ก ๆ แต่พร้อมจะส่องแสงทุกเมื่อที่เด็กน้อยต้องการ

**** เธอ บอกว่าเขาคนนั้น คือ แม่ของเขาซึ่งที่เธอเปรียบเสมือนแสงสว่างจากหิงห้อยนั้น เพราะแม่ของเธอไม่ค่อยแข็งแรง มีแสงสว่างที่ไหน ที่นั่นก็ย่อมมีการดับของแสงสว่าง

สิ่งที่เธอกลัวมากที่สุดคือ หิงห้อยจะพยามส่องแสงให้สว่างจ้าเพื่อเธอจะได้
ก้าวต่อไป แต่พอเธอเดินผ่านไปได้แล้ว หิงห้อยจะหมดแรง และส่องแสงไม่ได้แม้เพียงริบหรี่

แต่ดวงจันทร์เมื่อคืนเศร้ามากจริง ๆ ค่ะ พระจันทร์ทรงกรต ท่ามกลางท้องฟ้าเปิด