ถ้าปล่อยชีวิตไม่อยู่กับร่องกับรอย

ยามเช้าวันนี้หลังจากสอนหนังสือแล้วยูมิมีประชุมการประเมินผลงานในรอบปีของคนทำงานในมหาวิทยาลัยทักษิณถิ่นสงขลาหนึ่งรายการ  หลังจากกินข้าวเที่ยงวันแล้วมีสอนหนึ่งรายวิชาได้มีการบอกคะแนนกลางภาคให้บรรดานิสิตที่สนใจอยากรู้ทุก ๆ คน 

 ช่วงขึ้นลิฟต์มีนิสิตกลุ่มหนึ่งไปด้วย...สักพักประตูลิฟต์เปิด...ถึงแล้วรึ...ยังอาจารย์...เออลิฟต์หลอกเรานะ...ขำ ๆ กันในลิฟต์...ไม่หลอกหรอกอาจารย์...งั้นเราหลอนตัวเอง...ขำ ๆ ถึงที่หมายประตูลิฟต์เปิดเดินออกไป...ยังได้ยินเสียงนิสิตกลุ่มนี้หัวเราะเริงร่า...อาจารย์นี่ตลกจัง...

เมื่อไปถึงห้องทำงานแล้วออกไปรับลมชมวิวแว่วเสียงเพลงลูกทุ่งของใครบางคน...

บ้านน้องอยู่ฝั่งทางโน้น  บ้านพี่อยู่ฝั่งทางนี้...ก็เพลงรักข้ามคลองละ...

เลยนึกไปไกลถึงคลองต้องสร้างต้องขุดอย่างคลองหน้าวัดคลองรอบวังหลวงมีคลองรอบกรุงจนได้นามว่า...เวนิชตะวันออก...เพราะมีคลองเยอะ...

เอทำไมฝนตกน้ำท่วมพังถนนหนทาง...คงเพราะคลองตัน...เหมือนชีวิตคนเราต้องมีคลองไปตามร่องรอยคลอง ถ้าปล่อยชีวิตไม่อยู่กับร่องกับรอยมันก็เป็นคลองตันดันชีวิตพังเหมือนน้ำบ่าไหลท่วมทับถนนพังอย่างนั้นแล.