นี่คือ..เหรียญแห่งความภาคภูมิใจ เหรียญที่ได้รับจากเหตุการณ์ดินโคลนถล่ม ภัยธรรมชาติที่เกิดขึ้นในอำเภอพะโต๊ะ อดีตที่ผมยังจำได้ตรึงตรา

          ท่ามกลางขุนเขาทะมึน ความมืดยามรัตติกาล สายฝนกระหน่ำ สายน้ำอันเชี่ยวกราก ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง  เดินอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ อันหฤโหดแต่เราทั้งสองก็ต้องเดินไปให้ถึงที่หมายให้ได้เพื่อช่วยเพื่อนมนุษย์ผู้ทุกยาก

          ผมเป็นพนักงานขับรถของโรงพยาบาลพะโต๊ะ วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ต้องอยู่บุญ ขณะนั่งเหม่อมองสายฝนที่เทกระหน่ำอย่างชนิดไม่ลืมหูลืมตา พลันได้ยินเสียงเรียกจากน้องพยาบาลว่าให้เอารถออกเพื่อไปช่วยเหลือคนป่วยที่ชักกระตุก ตัวเกร็ง ที่ตำบลปากทรง ผมซึ่งเตรียมตัวพร้อมอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว ก็นำรถขึ้นมาทันที น้องพยาบาลจัดของใส่ถุงดำใส่ในตะกร้าขึ้นรถ  

ผมก็นำจอดรถที่บ้านกำนัน เพื่อจะชวนกำนันไปเป็นเพื่อนแต่เจอกับภรรยา  ภรรยาบอกว่ากำนันไม่อยู่

                              "เอารถเข้าไปในพื้นที่ได้ไหมครับ"

                   "รถเข้าไปไม่ได้เพราะตอนนี่ถนนที่เหลือพอแค่คนเดินเท่านั้น"

      ผมก็เอารถไปจอดไว้ที่ทำการป่าไม้ จัดการยกตะกร้าขึ้นบ่า พร้อมกับชวนน้องพยาบาลเตรียมเดินทางหยิบไฟฉายขึ้นมาส่อง เปิดสวิซท์กลับไม่ติด โอ้ สวรรค์แกล้งเรา... ไฟฉายก็ไม่ติด ฝนก็ตกหนัก ผมก็เดินนำหน้าให้น้องจับชายเสื้อผมไว้ และบอกน้องพยาบาลว่าถ้าเกิดพลาดอย่างไรก็ให้เกาะผมไว้ให้แน่น ถ้าตกเราจะได้ตกไปด้วยกัน

    ความกว้างถนนเหลือแค่ประมาณช่วงแขนกว่า ๆ ข้างล่างมีสายน้ำที่เชี่ยวกราก เราสองคนเดินไปช้า ท่ามกลางความมืดแบบทุลักทุเล แต่นั่น...ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ เพราะเราต้องไปถึงบ้านผู้ป่วยให้ได้ ถึงแม้นว่าจะต้องเสี่ยงด้วยชีวิตของพวกเรา

   สำเร็จแล้วครับ... เราเดินทางไปจนถึงบ้านผู้ป่วยได้อย่างปลอดภัย อย่างแรกที่เราทำเมื่อไปถึง คือการเข้าไปดูคนป่วยก่อน หลังจากซักถามอาการและตรวจร่างกายน้องพยาบาลได้ฉีดยาให้หนึ่งเข็ม สักพักน้องก็ออกมานั่งคุยกับญาติ พูดคุยและเฝ้าดูแลอาการอย่างใกล้ชิด จนกระทั่งประมาณตี 4 กว่า ผู้ป่วยอาการดีขึ้นจนเกือบเป็นปกติ

         คำว่าขอบใจ ขอบคุณเป็นอย่างมากที่อุตสาห์มาช่วย ที่ผู้ป่วยและญาติพร่ำบอกแก่เรานั้น สร้างรอยยิ้ม ความอิ่มเอมใจจนลืมความเหนื่อยยากในการเดินทางครั้งนี้  ขากลับญาติเดินออกมาส่งกันเราหลงทาง เนื่องจากทางที่เรามาตั้งแต่หัวค่ำ  ตอนนี้ไม่เหลือสภาพเดิมให้เห็นอีกเลย เพราะต้นไม้ต่าง ๆ ไหลมาปิดทางหมดแล้ว

เราเดินทางกลับโรงพยาบาลอย่างปลอดภัย ผมภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ถึงแม้ว่าหนทางข้างหน้าจะอันตราย แต่เรายังปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างเต็มภาคภูมิ 

 และช่วงเช้าของวันนั้นผมได้มีโอกาสออกไปช่วยเด็กที่โดนดินโคลนถล่มอีกครั้ง

และสุดท้าย ความภูมิใจอย่างสุด ๆ หาที่เปรียบไม่ได้ ก็คือผมได้รับเหรียญกาชาด เพื่อนพึ่งพายามยาก จากพระหัตถ์ของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ

            นี่คือ..เหรียญแห่งความภาคภูมิใจ เหรียญที่ได้รับจากเหตุการณ์ดินโคลนถล่ม ภัยธรรมชาติที่เกิดขึ้นในอำเภอพะโต๊ะ อดีตที่ผมยังจำได้ตรึงตรา

                                                                                          จเร  ฤทธิกุล