ขณะที่ฉันเขียนบันทึกตอนนี้ ฉันนั่งยิ้มอยู่คนเดียว...จนลูกสาวทัก “แม่ยิ้มอะไร...คะ” ฉันนึกถึงครูที่ฝากรอยเล็บกลับบ้านเกือบทุกวันน่ะซิคะ....ใครนะหรือ ก็คุณครูคณิตศาสตร์ยังไงล่ะ.... ลองอ่านบันทึกนี้ซิคะ แล้วคุณจะเข้าใจว่า ทำไม? “ถึงร้ายก็รัก”

ถึงแม้ว่าวิชาเลข มันจะเป็นยาขมสำหรับฉัน (ณ ตอนนั้น) แต่ฉันก็รักครูนะ คุณครูดอกเทียนเข้มงวด เพราะครูอยากให้เราเก่งๆ ฉันก็ไม่ถึงกับหัวทึบนะ ถ้าทำเลขที่เป็นโจทย์ปัญหา ฉันก็ทำได้..แต่ก็ช้าหน่อย...นึง....(ก็หนูเด็กกว่าเขา..จะให้คิดได้เร็วเท่าเพื่อนๆ ได้งัยล่ะ...หาเหตุผลเข้าข้างตัวเองอีกแล้วนะเรา...) ทุกๆ เช้า ครูดอกเทียนจะให้ทำเลขคิดในใจ คือครูบอกโจทย์ จับเวลาให้เขียนคำตอบลงในสมุด....อันนี้แหละยาขม..มากๆ ๆ เลย... อ้อ! ไม่ใช่ซิ...มันไม่ใช้ยาขมของฉันคนเดียวหรอก เป็นยาขมของ นายช้างด้วย..ของคำรณ..ของสมรด้วย....ฉันรู้!
แต่พี่ชายของฉัน กับแตะ นี่ซิ...เก่งโคตร...เขาเก่งคณิตศาสตร์กันทั้งคู่ (สองคนนี้เลยเรียนด้านบัญชี...ตอนนี้ ก็ดูแลเรื่องบัญชีการเงิน และพัสดุของบริษัทใหญ่โต...ตามความถนัดของเขาทั้งคู่...) ความเก่งของสองคนนี้เรียกว่า ทำเลขไม่เคยผิดเลยทีเดียว ทั้งคู่ก็เลยเป็นคนโปรดของครูดอกเทียนไปตามระเบียบ...ส่วนฉันกับนายช้าง โดนครูดอกเทียนหยิกเป็นประจำเพราะคิดเลขผิด ฮิ ฮิ.. (บ่อย ซ้ำซาก ไม่พัฒนา) เสียงของครูยังก้องอยู่ในหู ทุกครั้งที่นึกถึง “จำไว้น๊า...ยัยบุตษรินทร์.... นายมนตรี....” หยิก แล้วก็บิดไปบิดมา แล้วก็ลากเสียงยาว..ว..ว แขนเขียวไปตั้งหลายวันแน่ะ อึ๋ย!..นึกแล้วสยอง..ไม่หาย
แต่ฉันก็ไม่ถึงกับสมองทึกวิชาเลขเลยทีเดียว
ก็แค่คิดไม่ค่อยทันตอนทำเลขคิดในใจเท่านั้นเอง...ตอนเรียนชั้นมัธยม
ฉันก็พัฒนาตัวเอง..ไม่เคยตกคณิตศาสตร์ ได้เกรดสูงสุด ก็ เกรด 3
พอเรียนสูงขั้น ป.ตรี ก็ได้คณิตศาสตร์ A วิชาวัดผลประเมินผล A
ตอน ป.โท
ก็ได้ A วิชาสถิติและการวิจัย ไม่ได้คุย เป็นเรื่องจริงค่ะ ฉันเก่งคณิตศาสตร์ขึ้นเพราะนึกถึง
“หยิกของครูดอกเทียน”
และการอบรมสั่งสอนตลอดจนการขัดเกลาของท่าน....
ขอบคุณคุณครูดอกเทียน...ค่ะ หนูรักครู...
หลายปีก่อนฉันได้พบครูดอกเทียนเสมอ เวลามีการประชุมอบรม สัมมนา
ได้สวัสดีและทักทายครู ตอนนี้ครูเกษียณแล้ว
ฉันได้พบครูดอกเทียนเวลาฉันไปเยี่ยมป้าช่วงเทศกาลสำคัญ
หรือไปทำบุญที่วัดบ้านเกิดมีโอกาสกราบครูเสมอ
เพราะบ้านครูก็อยู่เหนือบ้านฉันขึ้นไป ใกล้ๆ
กับบ้านครูประทีปและครูใหญ่
อ้อ!
ลืมบอกไปว่าครูดอกเทียนท่านสอนภาษาอังกฤษด้วยนะ....วิชานี้ฉันกับนายช้าง...ไม่เคยโดนครูดอกเทียนหยิกเลยซักที
อืม...เราสองคนนี่ก็เก่งอังกฤษเหมือนกันเน๊อะช้างเน๊อะ...

วันนี้เอาเนื้อเพลงครูกระดาษทราย มาฝาก พร้อม คอร์ดเพลง
เผื่อใครอยากจะร้องเพลงถึงคุณครู
ของคุณ...
เพลงครูกระดาษทราย
Intro: Bb/Dm/Eb/F/Eb/F/Bb/F
Bb Dm
Eb F
ตั้งแต่วันที่พวกเรานั้นรู้จักครู
Bb Dm
Eb F
ไม่มีวันไหนครูไม่บ่น
Bb
Dm Eb F
แต่ละคำระคายบาดหูทุกๆ คน
Eb
F Bb
ไม่มีใครอยากสนใจครู
Bb
Dm
Eb F
ผิดอะไรนิดเดียวครูเห็นเป็นเรื่องยาว
Bb Dm
Eb F
บนจนใครก็ดึงไม่อยู่
Bb
Dm Eb F
พวกเราเองก็เลยรวมหัวตั้งชื่อครู
Eb
F
Bb
เรียกคุณครูว่าครูกระดาษทราย
Eb
F
Eb F Bb
* แต่ครูคะรู้ไหมที่ครูคอยว่าเรา..ดุเราอยู่ทุกวัน
Eb Dm
Gm
ครูคะรู้ไหมกระดาษทรายแผ่นนั้น
Cm F
นั่นเองขัดเกลาเราจนได้ดี
Bb
Dm Eb F
** อยากให้วันนี้ครูได้รู้และได้เห็น
Bb
Dm Eb F
ว่าครูทำให้เป็นอย่างนี้
Bb
Dm Eb F
จากวันวานแม้พวกเรานั้นไม่ค่อยดี
Eb
F Bb
แต่เรามีวันนี้เพราะครู
Solo: Bb/Dm/Eb/F/ (3 Times)
Eb/F/Bb
(ซ้ำ *,**)
Eb
F
Bb
อยากจะบอกเรารักครู คุณครูกระดาษทราย
Solo: Bb/Dm/Eb/F/Bb
ที่มาของเนื้อเพลงครูกระดาษทราย http://guitar.kaidown.com
น่ารักจังเลยค่ะ พี่ครูใจดี
คิดถึงเนื้อเพลงรร. เก่าเลยค่ะ มีประโยคที่บอกว่า
... พระคุณของครูที่เคยเฆี่ยนตี นั่นคือความดีที่เรารักครูไม่เสื่อมคลาย ...
เพลงนี้คงแต่งนานนานโขแล้ว เพราะสมัยนี้ครูไม่ค่อยกล้าตีนร. :)
แต่ประทับใจรร. เก่ามากๆ ค่ะ ทุกวันนี้ยังคิดถึงบรรยากาศเลย
ขอบคุณพี่ครูมาให้รำลึกความหลัง อันแสนหวานอีกแล้ว :)
สวัสดีจ๊ะ มาทักทายจ๊ะ
ประทับใจกับครูกระดาษทรายจ๊ะ
สวัสดีค่ะ
อ่านแล้วอมยิ้ม ๆ อยู่นานเลยค่ะ
เล่าได้น่ารักจัง...
มีเวลาลองฟังเพลงนี้นะคะ
http://www.dungtrin.com/music/Poottakhun.mp3
(^___^)
คุณครูคนดี ครูมีคุณธรรม ย่อมเป็นที่รักเป็นที่พึ่งพา ชี้นำสิ่งที่ดีงามของชีวิตให้เด็กๆ ชื่นชมเป็นกำลังใจ ความภาคภูมิใจคือสิ่งที่มีคุณค่าอย่างยิ่งสำหรับคุณครู
สวัสดีค่ะครูใจดีค่ะ ถ้าครูโหดๆ เด็กๆมักจะจำได้ นี่คือการพลิกให้เป็นโอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง...เราก็เก่งเหมือนกันนะคะ
ครูดอกเทียนคงดีใจนะคะที่มีลูกศิษย์เก่งๆ
สวัสดีค่ะ KRUPOM สมัยนี้เป็นครูกระดาษทรายไม่ค่อยได้แล้ว ดุไม่ได้ ตีไม่ได้ เลยต้องหากลยุทธ์สารพัด เพื่อจัดการและอบรมสั่งสนให้เป็นคนที่มีคุณภาพ... ตามหน้าที่ของครู
ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมเสมอๆ ค่ะ
สวัสดีค่ะ คนไม่มีราก ดีใจที่บันทึกนี้ทำให้ยิ้มได้ สังคมปัจจุบันมีแต่เรื่องเครียดๆ ที่ทำให้เรายิ้มไม่ค่อยออก...
บล็อก ยิ้มกับความทรงจำฯ นี้จึงเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความทรงจำวัยเด็กที่ประทับใจ...วิถีชีวิตของตัวเองที่เติบโตในชนบท แวดล้อมด้วยธรรมชาติ ผู้ใหญ่ และญาติมิตรที่แสนอบอุ่น ซึ่งปัจจุบันแทบจะไม่มีบรรยากาศเหล่านี้เหลืออยู่...
ได้เข้าไปฟังเพลง ที่ Link ไว้ให้แล้ว ค่ะเพราะดี...ฟังแล้วรู้สึกเย็นๆ
ขอบคุณมากค่ะ
ขอบพระคุณที่มาเยี่ยม ขอให้สุขภาพของท่าน ผอ.แข็งแรง และมีความสุขมากๆ นะคะ
แวะมาอ่านครูใจดียิ้มคนเดียว
เพื่อนอีกคนที่โดนครูหยิกด้วยกันบ่อยๆ ตอนนี้เขาเป็นผู้บริหารไปแล้วค่ะ... ต้องขอบคุณครูดอกเทียนเป็นอย่างสูง... ที่ทำให้พวกเรามีวันนี้...
ขอบคุณมากค่ะคุณแดง
สวัสดีค่ะกำลัง ออนไลน์ค่ะ คิดถึงครู ใจดี พอดี
มาทักทาย วันนี้เวรบ่ายค่ะ จะเขียน blog สักเรื่องนะคะ
อย่าลืมมาให้กำลังใจค่ะ
ทำไมเด็กไทยถึงคะแนน NT ต่ำจังเลย จะสู้เวียดนามไม่ได้แล้ว
ขอเป็นกำลังใจให้ครูนะคะ ....
ขอบคุณที่เข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ค่ะ
พี่มหาเคยโดยครูตีบ้างไหม่คะ
ขอบคุณที่แวะมาคุย เดี๋ยวจะตามไปเยี่ยมนะจ๊ะ
สวัสดีค่ะ "คุณครูใจดี"
ตอนอยู่ ป.1 เดือนก็มีคุณครูที่เดือนแอบรักและปลื้มมากๆ ชื่อ ครูพิมพ์ทองค่ะ ครูพิมพ์ทองไม่ค่อยสวย เพราะไม่แต่งหน้าฉูดฉาด (ในความคิดของเด็กๆ จะคิดว่าคนสวยต้องแต่งหน้า 555) แต่ครูแต่งตัวสะอาด เรียบร้อย พูดจาเพราะกับเด็กๆ ทุกคน (เพิ่งมาเข้าใจตอนโตว่า ที่ให้ครูใจดีๆ ไปสอน ป.1 เพราะเด็กๆ จะได้อยากไปโรงเรียนทุกวันนี่เอง)ทุกวันนี้ยังระลึกถึงครูค่ะ ถ้ามีโอกาสได้กลับไปเยี่ยมบ้าน จะกลับไปเยี่ยมครูที่โรงเรียนค่ะ..ขอบคุณ "คุณครูใจดี" นะคะที่เอาความหลังมาเล่าให้ฟัง ทำให้อดนึกถึงเรื่องของตัวเองบ้างไม่ได้..
ขอขอบพระคุณคุณครูคณิตศาสตร์ทุกๆคนที่ทำให้หนูเรียนคณิตศาสตร์จนถึงทุกวันนี้
สวัสดี ครับ คุณครูใจดี
เข้ามาทักทาย
มาส่งยิ้มให้ ครับ
คุณครูสบายดี นะครับ
มาชมครูใจดีเปลี่ยนโฉมหน้าใสเชียว น่ารักด้วย อ่อนกว่าวัย รูปสาวน้อยครูใจดีในอดีตหรือคะ หรือรูปลูกสาว
มาอ่านเรื่องราวตอนเป็นนักเรียน แต่ละวิชาของครูใจดี ก็ทำให้นึกถึงความหลังเหมือนกัน ตอนนี้ครูคณิตศาสตร์
ตลอเวลาที่เรียนผ่านมา ตนเองคือพี่สุ จะไม่ค่อยมีตำนานอะไรมาก หรือว่าจะจำไม่ได้ เพราะไม่มีเหตุการณ์ที่น่าจดจำเลยก็ว่าได้
เมื่อมาอ่านก็ไล่เรียงไปเหมือนกัน สมัยเด็กประถม จะไม่แยกครูสอนเป็นรายวิชาหรือเก่งเฉพาะทางเหมือนเช่นทุกวันนี้ใครเป็นครูประจำชั้นก็สอนหมดทุกวิชา ยกเว้นภาษาอังกฤษ และงานฝีมือ เย็บปักถักร้อยเท่านั้น ถึงเปลี่ยนครูสามารถเฉพาะทางมาสอน
ต่างกับทุกวันนี้มากเลย แสดงว่าพี่สุเก๋ากึ๊กมากกว่าครูใจดี หลายปีเชียว สมัยนั้นไม่เจริญเช่นทุกวันนี้ ต่างกันหลายอย่างคะ
นึกถึงความหลังได้ก็คงมีแต่ความแตกต่าง ที่ต่างกัน แยกได้
ขอบคุณนะคะ ที่เข้าไปเยี่ยมพี่สุ ในบล็อค ในบล็อคฝากกรักเอาไว้ในเพลง ฝากกลอนเอาไว้ในใจ พี่สุไม่มีกิจกรรมอะไร ก็ทำได้เท่านี้แหละคะ ด้วยว่าอยากมีมิตรมาทักทายเยี่ยมบ้าง
ไปก่อนนะคะ แล้วค่อยพบกันวันหลังคะ บาย บาย คะ
นำภาพเด็กน้อยจากดอยปุยมาฝากค่ะ
เธอไม่ได้ถูกหยิก แต่นั่งร้องไห้อยู่บนดอยปุยค่ะ.