บทเรียนสอนใจ 
ภูสมิง หน่อสวรรค์
                                    ยามอยู่ในความเงียบเหงา
เหมือนเรา อยู่เพียงเดียวดาย
หัวใจ พร่ำเพรียก ถึงใคร คนหนึ่ง
อดีตฝังตรึง แนบทรวงมิคลาย
คิดถึงวันที่เคยสุขสม
เหมือนคมมีดกรีดย้ำอารมณ์
เวลา ผันเปลี่ยน ใจเธอ เป็นอื่น
ให้เรากล้ำกลืนฝืนใจเศร้าตรม
    * ทำไม ต้องเป็น ตัวเรา ที่เศร้า
ทั้งที่เราทุ่มเท ความภักดี
รักที่มอบ กลับต้องชอกช้ำฤดี
ทำเช่นนี้ ผิดหรือไร 
     
ช้ำนี่จดจำเอาไว้
สอนใจ ให้เป็นบทเรียน
รักใคร ควรชั่ง ยั้งใจ ไว้บ้าง
เพื่อเป็นหนทาง ยามเราผิดหวัง