คุณสมรถ คนสวนของคณะสหเวชศาสตร์ ถ้าถูกจับไปทำข้อสอบ QA ของอาจารย์บอย (คุณอนุวัทย์ เรืองจันทร์) คงได้ไข่ต้มไปแทนเสื้อสามารถแน่ๆ
แต่ตลอดเดือนเมษายน พฤษภาคมที่ผ่านมา มีช่วงวันหยุดยาวนานหลายวัน หลายช่วง คุณสมรถซึ่งเป็นเพียงลูกจ้างชั่วคราวรายวันของคณะฯ เป็นห่วงต้นไม้เหลือเกิน กลัวว่าจะเฉาเพราะขาดน้ำ ทุกเช้าวันหยุดตอนตี 5 คุณสมรถก็จะตรงมาที่คณะ (บ้านอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย) เพื่อรดน้ำต้นไม้ แล้วจึงกลับบ้านไปทำงานต่อ เป็นเช่นนี้โดยไม่ได้รับค่าแรงในวันนั้นๆ และที่สำคัญ โดยไม่มีใครทราบด้วย
แต่เมื่อวาน ดิฉันบังเอิญไปทราบเข้า จึงรู้สึกประทับใจคุณสมรถแบบสุดซึ้ง และขอจารึกเรื่องราวที่แสดง "จิตสำนึกเรื่องคุณภาพ" ดีดี ไว้บน blog นี้อีกครั้งหนึ่ง......
นี่คือเรื่องเล่าที่มีพลัง ขอเสนอให้อาจารย์เอาไปเล่าในที่ประชุมต่างๆ ของคณะ อาจจัดพิธีง่ายๆ มอบเสื้อสามารถหรือสิ่งที่แสดงความชื่นชมอย่างอื่นเพื่อเป็น Visual Stimulation แก่คนอื่น
วิจารณ์ พานิช
เมื่อก่อน(หลายปีมาแล้ว) มหาวิทยาลัยของเรามีการจ้างเหมายามจากบริษัทเอกชน มาดำเนินการรักษาความปลอดภัยตามอาคารต่างๆ มีผู้บริหารท่านหนึ่ง จะมาสุ่มตรวจตอนดึกๆ ว่ามีการหลับยามหรือขโมยยามกันบ้างหรือเปล่า ในบริเวณอาคารที่ท่านทำงานอยู่ การทำเช่นนี้ อาจจะไม่ใช่หน้าที่ของท่าน แต่ถ้าทุกคนมีจิตสำนึกเรื่องคุณภาพเช่นนี้ก็จะดีนะคะ
1). ท่านถึงซึ่งความเป็นใหญ่(หัวหน้าเทวดา)
2). ตั้งมั่นในธรรม(ลงมาช่วยคนดี เช่น รับใช้พระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ ฯลฯ)
3). พระอินทร์องค์ปัจจุบันผู้คุ้มครองโลกเราบรรลุธรรม เป็นพระโสดาบัน หรือสูงกว่านั้น
4). แถมยังเป็นพระโสดาบันพิเศษคือ มีอายุยืนมาก และจะค่อยๆ เคลื่อนไปเกิดในสวรรค์ชั้นสูงขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นเป็นพรหมชั้นสูงขึ้นเรื่อยๆ และปรินิพพาน
1). พยาบาล(คุณอัญเชิญ)
2). คนขับรถ(คุณสมบูรณ์)
ที่คณะของผม (วิทยาศาสตร์การแพทย์) ก็มีคนแบบนี้เหมือนกัน ผมคิดไม่ออกว่าจะตอบแทนคนเหล่านี้ยังไงดี ทุกวันก็ได้แต่ส่งยิ้ม หรือทักทาย หรือชวนคุย แต่ยังไม่เคยคิดถึงเรื่องการมอบเสื้อสามารถ ขอบคุณท่าอาจารย์มาลินีนะครับ ที่กรุณา share เรื่องเล่า จนทำให้ผมเกิด idea ขึ้นมาครับ
ดีใจ ที่อาจารย์มองเห็นความสำคัญของทุกคนค่ะ
คนรักคณะแบบนี้มีอีกเยอะครับ
ดีใจที่ผู้ใหญ่มองเห็นสิ่งเหล่านี้
กราบขอบพระคุณท่านอาจารย์วิจารณ์เป็นอย่างสูงค่ะ นอกจากความรู้ต่อยอดที่อาจารย์กรุณาแนะนำเพิ่มเติมแล้ว ดิฉันอยากจะเรียนอาจารย์ด้วยว่า คำชมจากอาจารย์เป็นเหมือนดั่งน้ำทิพย์ชะโลมใจ ดิฉันต้องทำใจเป็นอย่างมากที่จะสงบใจ ไม่ดีใจ (แต่ไม่สำเร็จ)
ขอบคุณกัลยาณมิตรทุกท่าน ที่ share ประสบการณ์ดีๆ เพิ่มเติมนะคะ ดิฉันอยากฟังเรื่องเล่าแบบนี้จากทุกท่านเช่นกันค่ะ
เหมือนดั่งที่ดิฉันได้รับคำชมจากอาจารย์วิจารณ์ หากคนดีดีที่ท่านประสบได้รับการชื่นชม และเผยแพร่ให้เป็นที่ประจักษ์ ดิฉันว่าความรู้สึกปิติยินดี จะตราตรึงในใจเขาไปนาน ทนทานจนแม้เสื้อสามารถก็อาจขาดวิ่นไปก่อนเสียด้วยซ้ำ