รู้จักเธอในเส้นทางระหว่างชีวิต
เรื่องน้อยนิดกลับดูเป็นยิ่งใหญ่
ในแววตาหม่นเศร้าเกินเข้าใจ
ชวนหลงรักและห่วงใยในตัวเธอ
เธอใช้ชีวิตเพื่อชีวิต จริงหรือไม่
หรือเพียงใจเกินหยุดยั้ง หรือพลั้งเผลอ
วันต่อวันเกลื่อนกลบเรื่องพบเจอ
หรือทุกวันเลิศเลอเพื่อใครใคร
ฉันหลงรักวิถีเธอที่เจอนั้น
งดงามเหมือนดวงตะวันแห่งเช้าใหม่
ฉันหลงรักวิถีที่เป็นไป
ยิ่งเป็นจริง ยิ่งยิ่งใหญ่ในศรัทธา
ฉันหลงรักเธอได้ ใช่หรือไม่
ไม่ครอบครองหัวใจให้ห่วงหา
ไม่รบเร้าเกินถ้อยคำจำนรรจา
ไม่ผูกพันเกินกว่าจะเป็นจริง
ขอพื้นที่ความเป็นจริงอันยิ่งใหญ่
เล็กเล็กและสดใสในทุกสิ่ง
ให้เธอฉันแวะมาเพื่อพักพิง
เติมเต็มการเดินวิ่งของกันและกัน...
ขอพื้นที่ความเป็นจริงอันยิ่งใหญ่
เล็กเล็กและสดใสไม่ปิดกั้น
ก่อนจำพรากจากนิรันดร์
ในความทรงจำอันแสนสั้น...ฉันมีเธอ
...
แด่...ความรักของนักดนตรีหนุ่ม
และหญิงสาวในร้านเหล้ากลางเมืองใหญ่
ชอบจังเลยค่ะคุณแผ่นดิน
ช่วงเล่นคำ๒ บทสุดท้าย
๒ บาทที่คล้ายกันแต่แตกต่าง
ยกตำแหน่งแฟมิลี่แมนโร ให้เลยค่ะ
... อ่านหลายๆ รอบมิรู้เบื่อ ...
ฝันดีค่ะ ... สองหนุ่มน้อยคงสบายดีนะคะ
ขอพื้นที่ร่วมฝันวันฟ้าใส รวมหทัยสองเราเข้าเสพฝัน
คล้องแขนคลอเคล้าใต้เงาจันทร์ ก่อนตะวันส่องทาบอาบอรุณ
คือพื้นที่ทิพย์สุมาลย์ลานระย้า มิรู้ล่วงเวลาหยุดโลกหมุน
ขอพื้นที่ความฝันอันสมดุล สรุปกลิ่นอันกรุ่นไว้อุ่นใจ
แต่งกลอนกันได้เพราะๆทั้งนั้นเลย
อ่านแล้ว เคลิ้ม ค่ะ
เพราะจังบทกลอนบทนี้ กำลังลุ้นว่านางเอกของเรื่องเป็นใคร สุดท้ายก็ถึงบางอ้อ
มาเป็นกำลังใจให้นักเขียนหน้าใหม่ค่ะ ดีใจด้วยนะคะอาจารย์พนัสกับผลงานชิ้นเอก
จะไปตามอ่านกับพี่ไก่ค่ะ
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะ
- อารมณ์สุนทรีย์จริง ๆ ค่ะ
สวัสดีครับ
ชอบกลอนมากไพเราะดี
จริง ๆ ไปเจออะไรมาอยากแต่งเป็นกลอนบ้าง แต่ติดอยู่นิดเดียวแต่งไม่เป็นครับ..อิอิ
สวัสดีครับ poo
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะครับ...
ผมต้องขอโทษที่ไม่ได้ไปเยี่ยมใครๆ เลย
พยายามจัดการกับเรื่องเวลาอย่างหนักหน่วง
ไม่รู้ว่าอะไรๆ...จะดีขึ้นตอนไหนบ้าง
สวัสดีครับ อ. แผ่นดิน
เข้ามาอ่านบทกลอนเพราะๆครับ
ขอบคุณครับ