ไกลตัว..ใกล้ตัว
ขึ้นต้นเป็นมะลิซ้อนพอแตกใบอ่อนเป็น..มะลิลา...ซ้ำ.....เอ้า..ลา...ลา...ลา มะลิลา......ท่วงทำนองอ่อนช้อนลอยหน้าร้องลำนำ....ลำตัด...เอย...เออเอิงเอย....ปลาดิ้นกระแด่วๆ..อยู่ริมหาด...เจ้านกมาฟาดอิ่มเปรมไปเลย...เอ้อ...เอิง เอย.....(มาร้องลำตัดว่ากันในเรื่องธรรมชาติ..จะได้ไม่ขาดซึ่งในเรื่องสัญชาติญาณเอย)
มาสวัสดีด้วยความคิดถึงค่ะ หมู่นี้นุชห่างหายไปนานจากการไปแวะเวียนทักทายกัน แต่เข้ามาผ่านๆ แว๊บๆ
อยู่ไกลบ้านคิดถึงลำตัดหรือคะ อีกสักพักเรียบเรียงเรื่องและภาพจะนำความสวยงามจากเมืองไทยมาให้ชมนะคะ
..สวัสดีค่ะ..คิดถึงเหมือนกันค่ะ...ปากกามันพาไปน่ะค่ะ..ชอบลำตัดหาฟังหาดูได้ยากซะแล้ว...คนสมัยเก่าเขามีวิธีแสดงออก...ต่อสู้...ความรู้สึก..ความอ่อนหวานต่อกันในธรรมชาติ...ที่ไม่ต้องพึ่งพาวัตถุอย่างสมัยนี้..ใกล้ชิดกัน..ด้วยกายด้วยใจ..จริงไหมคะ...