ดึงจิตช้าลง เร่งสติให้เร็วขึ้น

เดิน ทีละก้าว ไม่หยุดย่อม ถึงจุดหมาย

กินข้าว ที่ละคำ ไม่หยุดย่อม อิ่ม

ทำงาน ทีละสิ่ง ไม่หยุดย่อม สำเร็จ

จิตเร็วปานสายฟ้า สติมาไม่ทัน

ใจจึงปั่นป่วน สับสน ปะปน วุ่นวาย

เป็นทุกข์

เหตุของทุกข์

เพราะปล่อยจิตให้จมอยู่กับอดีต

หรือเพ้อฝันไปในอนาคต อย่างไร้หนทางทำให้เป็นจริง

ดึงจิตช้าลง เร่งสติให้เร็วขึ้น

ให้อยู่ใกล้กัน หรือสติเท่าทันจิต

ไม่จมกับอดีต ไม่เพ้อฝันอนาคต อยู่กับปัจจุบัน

ชีวิตย่อมจะประสบสุข

ขะโณ โว มา อุปัจจะคา

อย่าปล่อยปัจจุบันขณะโวย