ขอเชิญเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลพะโต๊ะทุกท่าน ร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ร่วมกันถ่ายทอดผ่านเรื่องเล่าในหัวข้อ เรื่องเล่าความดี : “ผู้รับบริการอุ่นใจ ผู้ให้บริการมีความสุข”
ปิ๊งป่อง...ปิ๊งป่อง....
เจ้าค่าเอ๊ย....
วันนี้มีกิจกรรมดีๆมาป่าวประกาศให้รับทราบกันถ้วนหน้า!!!!!!!
ขอเชิญเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลพะโต๊ะทุกท่าน
ร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ร่วมกันถ่ายทอดผ่านเรื่องเล่า
ในหัวข้อ เรื่องเล่าความดี :
"ผู้รับบริการอุ่นใจ ผู้ให้บริการมีความสุข"
แนวคิด เช่น การดูแลผู้ป่วยด้วยหัวใจ การผสมผสานมิติจิตใจในงานประจำ การทำงานกับชุมชน การพัฒนาคุณภาพโรงพยาบาล ความภาคภูมิใจ ความประทับใจ ฯลฯ
รู้มั้ยคะว่า....พลังแห่งเรื่องเล่า (เรื่องเล่า....เปลี่ยนโลก)
-
ใช้เรื่องเล่าเพื่อการสื่อสารและกระตุ้นให้เกิดแนวคิด บริการที่ซับซ้อน
-
ใช้เรื่องเล่าเพื่อเผยให้เห็นตัวตนและความน่าเชื่อถือ
-
ใช้เรื่องเล่าเพื่อทำงานร่วมกัน
-
ใช้เรื่องเล่าเพื่อถ่ายทอดค่านิยม
-
ใช้เรื่องเล่าเพื่อแบ่งปันความรู้
-
ใช้เรื่องเล่าเพื่อสร้างอนาคต
-
ใช้เรื่องเล่าเพื่อสื่อสารในความสำเร็จ หรือผลลัพธ์ในการพัฒนาคุณภาพ
น้องอัจจ๋า
ขอ ก๊อบปีไอเดีย ไปที่ชาแก่งคอยบ้างนะคะ
ตอนนี้ ชาบ้านพี่ เหมือนไม่ได้น่ำเลยไม่ค่อยโต อิ อิ
ติดถึงนะคะ...น้ำชา..พี่ชู แก่งคอย
คนนอกวงการเเบบผมสมัครได้มั๊ยครับ
น่าสนนะเนี่ย
แต่ช่วงนี้สมองซีกซ้ายายมะค่อยโตเลย
คงต้องอาศัยอ่านของคนอื่นไปก่อน
หายาจรรโลงใจ จะได้มีไฟไฟทำงาน อิอิ
น่าใจค่ะ รับพิจารณาค่ะ
สวัสดีค่ะ...พี่ชู
ด้วยความเต็มใจอย่างยิ่งค่ะ
ฝากน้ำจากพะโต๊ะรดต้นชาแก่งคอยให้โตวันโตคืนนะคะ
สู้..สู้ค่ะ
(ชลบุรี..ใกล้นิดเดียว....อิอิ)
เป็นเกียรติอย่างสูงค่ะอาจารย์ค่ะ
ขอบคุณนะคะ
พี่นก..
ไม่มีพื้นที่เหลือให้พี่นกคิดดี ทำดี พูดดี หรอกค่ะ
เพราะพี่นก คือ ส่วนของพื้นที่นั้นโดยสมบูรณ์
ขอบคุณมากนะคะ..(อ้าว...ซึ้ง..อิอิ)
คุณกิ่งไผ่ ..
สวัสดีคะ
SHA พะโต้ะ นี่เขาดีจริงๆนะคะ
งาน SHA conference & Contest ภาคใต้ คงมีของดีดี มากมายคะ
จะคอยคะ
สวัสดีค่ะ พะโต๊ะมาแรงสุดๆ เลยค่ะ
เป็นกำลังใจขอให้รวบรวมเรื่องเล่าได้เยอะๆ นะคะ รอฟัง รออ่าน รอชื่นชมค่ะ สู้ๆๆๆ
ก่อนอื่น ต้องแนะนำตัวเองนิดหนึ่งคะ พี่เอ๋ จาก ร.พ. หนองจิก
เป็นเพื่อนร่วมงาน พีศรี .. ที่อบรม เรื่องเล่า ฯ กับน้องอัจ ...
เป็นความรู้สึกดีๆ กับบรรยากาศ เรื่องเร้า..เร้าพลัง กับความเป็นพะโต๊ะ
ขอมีส่วนร่วมในการส่งเรื่องเล่า ไปแลกเปลี่ยนบ้างนะ เอาเป็นเรื่องเล่า เร้าความรุ้สึก
ของพยาบาล ชายแดนใต้ .. ความจริงน่าจะเป็น เรื่องเล่าที่น้องๆ อาจได้เคยอ่านแล้ว
สำหรับใครที่ไปร่วม National Forum ปี่ที่ผ่านมา เพราะได้จัดบอร์ด
ติดไห้อ่านบ้างแล้ว
ป.ล อย่าลืมฝากรางวัลมาทาง E Mail นะคะ ฮิๆ
หน้าห้องฉุกเฉินที่เปื้อนด้วยรอยเลือด
: มันเป็นเวรบ่ายที่ค่อนข้างเหนื่อยเสียเหลือเกิน ตั้งแต่ รับเวร จน เกือบ 2 ทุ่ม เรา และน้องได้มีโอกาส จิบกาแฟ เย็นกันคนละ ครึ่งแก้ว มี ผัดซีอิ้ว แสนอร่อย ตั้งอยู่บนโต๊ะ ..ไม่มีโอกาสเปิดห่อ เพื่อนำมันเข้าปาก เรา และน้อง กำลังสาละวนกับการจัดการศพทหาร ที่ ถูกถล่มฐาน เสียชีวิตในจุดเกิดเหตุ 1 ราย ...และ มีทหารที่บาดเจ็บสาหัส อีก 3 ราย ถูกนำส่งไปโรงพยาบาลปัตตานี โดย ทีมพยาบาลส่งต่อ น้องเวรเปล นำศพของทหารที่ได้รับการดูแลสภาพศพเรียบร้อยแล้ว ไปไว้ยังข้างห้องฉุกเฉิน เพื่อรอการจัดการ ในเรื่องเอกสารและเรื่องราวอื่นๆ ต่อไป เราเห็นน้องใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อ กับรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความอ่อนล้า ไม่มีโอกาส ถามถึงความเหน็ดเหนื่อย ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังรัว …ตอนนี้มีระเบิดที่สุเหร่า ใน ตำบล ลิปะสะโง อ.หนองจิก ผู้บาดเจ็บมากกว่า 20 คน ขอ ให้ทางโรงพยาบาล เตรียมรับผู้ป่วยด้วยครับ เป็นเสียง โทรศัพท์ จากปลัดป้องกัน อำเภอ หนองจิก ที่โทรเข้ามาแจ้งเหตุ
เหนื่อยมาก .... แต่ไม่มีเวลาที่จะบอกใคร รีบ โทรศัพท์ตามอัตรากำลังเสริม พยาบาล และทีมงานที่เกี่ยวข้อง ถูกเรียกขึ้นมาบนโรงพยาบาลในเวลาอันรวดเร็ว มีการประกาศแผนฉุกเฉิน โดยทีมงานอย่างเป็นระบบ ญาติผู้ป่วยจำนวนไม่ต่ำกว่าหลักร้อย เต็มโรงพยาบาล และพื้นที่โดยรอบ รถกระบะที่นำส่งผู้ป่วยที่บาดเจ็บถูกลำเลียงส่งมาอย่างไม่ขาดระยะ รอยเลือดที่ไหลเต็มห้องฉุกเฉิน สภาพขา และแขนที่โดนระเบิด ดูกระรุ่งกระริ่ง เป็นสภาพที่ดูแย่มาก ....ไม่มีเสียงครวญคราง จากผู้ป่วย และญาติ มันดูเงียบจนน่ากลัว เสียงที่ดังสลับกันระหว่างทีมแพทย์ และพยาบาลเป็นเสียงเดียวที่ได้ยินในขณะนี้ มีการจัดส่ง รถส่งต่อ จากโรงพยาบาลจังหวัด มาช่วยเหลือโรงพยาบาลหนองจิก เพิ่มอีก 3 คัน หลังจากที่มีการประสานกัน ในเรื่องของการส่งต่อที่เกินขีดความสามารถของโรงพยาบาล ... กำลังสาละวนกับการจัดการ แขนส่วนที่ขาดหายไป กับแผลที่กระรุ่งกระริ่ง ...รู้สึกถึงหยดน้ำ ที่ตกใส่แขนตนเอง ..รีบเงยหน้า สบตาน้อง ก็พบว่า มีน้ำใสๆ เอ่อเต็มเบ้าตาของน้อง .. เรายิ้มให้กำลังใจ เหมือนจะบอกน้องว่า เราต้องเข็มแข็ง ....เพราะยังมีเรื่องราวอีกมากมาย ที่เกิดขึ้นในพื้นที่แห่งนี้ ... พื้นที่สีแดงที่เราทิ้งไปไม่ได้ ..
........................................................
ว้า..กว่าจะปรีกตัวมาชื่นชมผลงานพี่อัจได้
........ก็วันนี้แหละ............
แอนเป็นคนพูดไม่เก่ง เขียนไม่เก่ง แต่ชอบอ่านนะ
ขอกำลังใจให้พี่อัจด้วยค่ะ
และจะคอยติดตามผลงานของพี่อัจอยู่ตลอด
ดีจัง...นอกจากได้อ่านเรื่องจากพี่ ๆรพ.เดียวกันแล้ว
ยังได้อ่านเรื่องเล่าดีจากพี่ๆจากแดนใต้
แอนเรียนจบจาก วพบ.ยะลา
พอพูดถึง 3จังหวัดชายแดนภาคใต้แล้วรู้สึกคิดถึง วพบ.ขึ้นมาจับใจ
ถึงแม้จบมาจะไม่ได้ทำงานที่นั้นต้องมารับใช้บ้านเกิด แต่แอนก็ผูกพันธ์กับที่นั้นมากๆ
และทราบว่าพวกพี่ๆที่นั้นต้องทำงานหนักและเสี่ยงภัยมากๆ
ถึงแม้แอนจะไม่ได้เห็นหยาดเหงื่อของพี่แต่ทราบได้ด้วยใจว่าเหนื่อยและหนักมาก
ต้องเป็นผู้เสียสละและทำด้วยใจจริงๆ
แอนขอเป็นกำลังใจให้พี่จากใจจริง สู้ๆนะค่ะ
ยังมีคนที่เห็นความดีที่พี่ทำอยู่ และซึ่งใจมากๆ
เรียนอาจารย์แม่ต้อย
สวัสดีค่ะอาจารย์.♥paula ♥ที่ปรึกษาตัวน้อย✿