เมื่อใด..ที่หัวใจ..นั้นอ่อนล้า

วันที่เหนื่อยล้า...

ช่วงเวลาที่อ่อนแอ...

มักผ่านไปอย่างเชื่องช้าเสมอ

วันนี้ชีวิตตั้งแต่เช้าจรดเย็น...

ไม่มีอะไรใหม่...

ไม่มีอะไรที่ทำให้ยิ้มได้...

ปัญหาที่มากมายยังคงรอให้วิ่งเข้าไปสะสาง

ราวกับมันกำลังตะโกนบอกกับฉันว่า...

อย่าช้ากว่านี้...ไม่เช่นนั้นมันจะค่อยๆ ทำลายรอยยิ้มของฉันไปเรื่อยๆ

 

รอบกายที่ไม่เคยมีใคร

ก็ยังคงไม่มีใครอยู่เช่นเคย

ม่านน้ำตาที่ยิ่งทำให้ทางมืดมนข้างหน้าพร่าเบลอ...

เหนื่อยเหลือเกิน..กับการเช็ดน้ำตาให้กับตัวเอง

 

ขอมากไปหรือเปล่า...สำหรับผู้หญิงแสนธรรมดาหนึ่งคน

 

ไหล่ของใครสักคน..ที่ฉันอิงได้...

ยามที่ใจอ่อนล้าเกินจะกล่าวคำใดๆ

 

มือของใครสักคน..ที่คอยกระชับแน่น..

ในยามที่ฉันขาดความมั่นใจ

กับการก้าวเดินไปบนเส้นทางอันเปล่าดาย

 

รอยยิ้มของใครสักคน..ที่มอบให้เสมอ..

ยามที่ฉันมีเพียงม่านน้ำตาเป็นเพื่อน...

 

บนเส้นทางอันยาวไกล...

ผู้หญิงธรรมดาอย่างฉัน...

คงจะขอมากไป...มากไปจริงๆ ใช่ไหม...