สัตว์ใหญ่ย่อมกินสัตว์เล็กเป็นธรรมดา...ผู้ที่อ่อนแอย่อมตกเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแรงกว่า...เช่นเดียวกับคนโง่ย่อมตกเป็นเหยื่อของคนฉลาด...ฉันใดก็ฉันนั้น

ปกติดิฉันจะชอบถวายสังฆทาน...แต่ก็ไม่ได้ถวายถี่มากนัก...เน้นเฉพาะวันเกิดของตัวเองและคนที่เรารัก...และทุกครั้งที่พิธีกรรมเสร็จสิ้น...ก็รู้สึกสบายใจ เหมือนกับว่าเรื่องหนัก ๆ ได้หลุดออกทำให้กาย-จิตบางเบาลง...(ไม่แน่ใจว่าอุปทานไปเองหรือเปล่า) 

                                  

เมื่อวันเกิดปีที่แล้ว...ได้ไปถวายสังฆทานที่วัดในกรุงเทพฯ...หลังจากพิธีกรรมของสงฆ์เสร็จสิ้น...เวลาส่วนที่เหลือก็ตระเวนไหว้พระพุทธรูป เสี่ยงเซียมซีตามประสาคนชอบดูดวงชะตา...(ไม่นิยมดูกับหมอดูแบบจริงจัง) แต่ที่ทำให้ตัวเองไม่แน่ใจว่าการถวายสังฆทานปีนี้...จะได้บุญหรือบาป...ก็เพราะระหว่างทางที่กำลังเดินไปไหว้พระก็ชมโน่นนี่ไปเรื่อย...บังเอิญเหลือบไปเห็นแมวตัวหนึ่ง...กำลังไล่ตะคลุบเจ้านกกระจิบ...ที่ผู้ใจบุยปล่อยออกจากกรงขังเล็ก ๆ

                                          

ดิฉัน ไม่รอช้าตะโกนไล่ทันที และกะจะเดินไปไล่เจ้าแมวเกเร...แต่ยังไม่ทันก้าวเพื่อนดิฉันดึงมือไว้ และบอกว่า "มันเป็นวัฎจักรของสัตว์...อย่าไปยุ่งกับมันเลย...เราไล่แมวก็เท่ากับทำบาปที่ขัดขวางไม่ให้มันกินเหยื่อ...ไปทำลายวงจรการล่าเหยื่อของมัน"...อ้าว!! แล้วถ้าเราไม่ช่วยนกเราก็บาปไม่ใช่เหรอ...แต่เพื่อนกลับบอกว่า "ช่างมันเถอะ...มันเป็นวิถีชีวิตของสัตว์...สัตว์ใหญ่ย่อมกินสัตว์เล็กเป็นธรรมดา...ผู้ที่อ่อนแอย่อมตกเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแรงกว่า...เช่นเดียวกับคนโง่ย่อมตกเป็นเหยื่อของคนฉลาด...ฉันใดก็ฉันนั้น...หากมาที่นี่ทุกวันก็จะเห็นวิถีเช่นนี้แหละ"...เอ่ะ!! แล้วตกลงวันเกิดปีนี้...เรามาทำบุญหรือทำบาปกันแน่!!

                                   
                                                               http://www.acc.umu