13-8-52

เมื่อวานเป็นวันแม่ดิฉันถือโอกาส พาผู้มีพระคุณไปกินอาหารที่ร้านอาหารจีนโอวโถวฟู้ที่หน้ามหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราศค่ะ

ปี50ดิฉันพาแม่สามีที่อายุ94ปีไปกินอาหาร   แต่ปีนี้ขออนุญาตสามีว่าจะเลี้ยงญาติดิฉันค่ะ

ดิฉันมีพี่น้อง8คน   เตี่ยเป็นคนจีนไม่ส่งเสริมให้ลูกเรียน  เผอิญดิฉันเรียนดีได้ทุนการศึกษาจากกระทรวงศึกษาธิการจนจบมหาวิทยาลัย   เมื่อสอบได้เตรียมอุดม  เตี่ยบอกให้กลับบ้าน  คุณครูประจำชั้นมาขอให้เรียนต่อทำให้ได้เรียนจนจบแพทย์   ส่วนพี่สาวได้เรียนจบชั้นประถม4        น้องสาวต้องออกจากโรงเรียนหลังจากจบ มศ 1 โดยมาเรียนตัดเสื้อต่อที่กรุงเทพในช่วงที่แม่ป่วยหนัก      ส่วนน้องชายคนสุดท้องโชคดีที่พี่สาวและดิฉันส่งเรียนจนจบปริญญาตรีที่หอการค้าค่ะ

แม่ดิฉันเป็นผู้หญิงเก่ง   ช่วยเตี่ยของแม่( ก๋ง )ซึ่งเป็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่และติดฝิ่นโดยดูแลน้องๆและพี่ๆของแม่ตั้งแต่อายุ12ขวบ      

พอแม่แต่งงานกับเตี่ยดิฉันซึ่งมาจากจีนแผ่นดินใหญ่พร้อมน้องชาย     แม่ต้องเลี้ยงลูก8คน        แม่และเตี่ยขายของเล็กๆน้อยๆ     ขายอาหาร    ขายผ้า   จนกระทั่งพี่สาวคนนี้(คนที่4 )เริ่มโตครอบครัวเราจึงสบายขึ้น

ดิฉันเป็นลูกสาวคนที่ 5 ที่น่าจะสบายกว่าคนอื่นๆคือเรียนหนังสือโดยช่วยแม่เฝ้าหน้าร้านบ้าง        หาบน้ำโดยตักน้ำจากบ่อบาดาลมาที่บ้านบ้าง       หุงข้าวบ้าง   เด็กๆดิฉันชอบหลบแม่ไปอ่านหนังสือ        แม่คอยเรียกดิฉันให้มาเฝ้าหน้าร้านและช่วยขายของ(บ้านดิฉันอยู่ที่สีคิ้ว  ใกล้ๆบ้าน ดร. กัลยา  โสภณพานิช  และ ดร. ธวัช  มกรพงศ์ )

พี่สาวคนนี้เรียนจบประถม 4         ความจริงพี่เรียนเก่งแต่แม่และเตี่ยให้ออกมาช่วยขายของ           พี่แต่งงานกันทนายความที่ทำงานที่ธนาคารเพื่อการเกษตร   ด้วยความมีปัญญาทำให้มีเงินทองเก็บพอใช้จ่ายสบายๆ        ลูกๆจบวิศวะทั้งสามคน    จากม.เกษตร     ขอนแก่น  ลาดกระบัง  

ส่วนน้องสาวฝาแฝดของดิฉันยังโสด  

ทั้งพี่สาวและน้องสาวและแม่ช่วยส่งดิฉันเรียนแพทย์   ตัดชุดสวยๆให้ใส่ในขณะเป็นนักศึกษาแพทย์   ตัดชุดแต่งงานให้   ผ่อนรถให้ดิฉัน 1 คันเมื่อดิฉันเรียนจบเพื่อขับไปทำงานที่โคราชในช่วงใช้ทุน

แม่ดิฉันเสียมาหลายปี        เพื่อนๆนักเรียนแพทย์จำแม่ได้เพราะแม่จะซื้อไก่ย่างมาฝากเพื่อนลูกๆที่เป็นนักเรียนแพทย์ที่หอพักแพทย์ที่ รพ.จุฬา   บางทีก็ต้มแกงลาวหน่อไม้มาให้   แม่ต้องมากรุงเทพซื้อของไปขาย      บางครั้งดิฉันก็ไปช่วยแม่ซื้อของไปขายที่ตลาดสำเพ็ง (แบกของหนักมากๆ )   แม่เก็บเงินซื้อตึกแถวและที่ดินบ้างทำให้แม่ยังมีทรัพย์สินให้ลูกๆ 

เด็กๆแม่มักให้ดิฉันขี่จักรยานไปทวงหนี้คนที่มาซื้อของซึ่งมักจะเป็นแม่เพื่อนดิฉันดิฉันจะอายมากและไม่ชอบเลย     แต่ต้องทำ     สิ่งที่ไม่ชอบอีกอย่างคือใช้ขาสองข้างขึ้นไปเหยียบตามตัวแม่ให้หายปวด

 เตี่ยดิฉันเป็นคนทำอาหารให้ลูกกิน   และคอยห้ามแม่ไม่ให้ซื้อที่ดิน   บ้าน

 ปีนี้ดิฉันพาพี่ๆน้องๆมาเลี้ยงเนื่องในวันแม่ค่ะ   เวลาเจอกันพี่เขยก็จะรำพันในสมัยที่ยากจน   ต้องหยุดเรียน4ปีก่อนมาเข้าธรรมศาสตร์  

ดิฉันและพี่สาวก็จะคุยกันเรื่องพี่สาวและน้องดิฉันมาแอบแม่บ้านที่ดูแลหอพักมานอนกับดิฉันที่หอพักจุฬาใกล้ๆ มาบุญครอง    

เราไม่มีบ้านที่กรุงเทพทำให้ลำบากมากๆ        เมื่อเรามีบ้าน   หลานๆจะมาพักที่บ้านพี่สาวช่วงที่เรียนหนังสือ

พี่สาวยินดีเพราะนึกถึงในสมัยที่เราลำบากเรื่องที่พักค่ะ

 

พี่เขย   พี่สาว   น้องสาวค่ะ

 หมอปาน ( คนยืน หลับตา )บอกว่าวันแม่ปีนี้     จะเลี้ยงก็ได้นะเพราะไม่ค่อยได้จ่ายเงินเวลาไปทานกลางวันกับแม่บ่อยๆ   

ดิฉันบอกลูกว่าเอาไว้ปีหน้าจะให้ลูกสาวเลี้ยงค่ะ

ส่วนปีนี้ดิฉันให้สามี รูดการ์ดให้ค่ะ

ตั้งใจจะดูแลผู้มีพระคุณกับดิฉันให้สม่ำเสมอเพราะชีวิตเป็นของไม่แน่นอน     ความดีอะไรทีพอทำได้ให้รีบๆทำนะคะ      ก่อนที่จะเสียดายเวลาที่ผ่านไปค่ะ