สวัสดีค่ะคุณครูคิม...เสียงนี้เคยคุยกันมาก่อนแล้วประมาณ  ๕ หรือ ๖ เดือนที่แล้ว  คุยกันไม่เกิน ๓ ครั้ง เนื่องจากมีหน้าที่ที่จะต้องประสานงานกัน  และเมื่อเดือนที่ผ่านมา  ได้รับโทรศัพท์อีกครั้งถามทุกข์สุขเพียงเล็กน้อยและบอกเป็นกำลังใจให้กับการทำงานและความห่วงใยในสุขภาพ เมื่อเดือนที่ผ่านมา  และเราก็ไม่เคยเจอกันแม้แต่ครั้งเดียว  รู้สึกดีใจว่า..เด็กคนนี้ไม่ลืมฉัน

          วันนี้... ได้รับโทรศัพท์จากเจ้าของเสียงนี้อีกครั้ง "เนื่องจากวันนี้เป็นวันแม่  หนูไม่เคยเจอแม่มานานแล้วค่ะ แม่จากหนูไปตั้งแต่หนูยังไม่เข้าอนุบาล  ไม่ทราบว่าแม่ของหนูอยู่ที่ไหน ใคร ๆ เขาไปไหว้แม่และรำลึกถึงแม่กัน  แต่หนูไม่ทราบจะไปไหว้ใคร หนูนึกถึงครูคิม  จึงมาสวัสดีและกราบคุณครูคิมทางโทรศัพท์  หนูขอถือว่าคุณครูคิมคือแม่ของหนูคนหนึ่งนะคะ  หนูให้ครูคิมมีความสุขค่ะ" 

         การสนทนาต่อจากนั้นก็จำไม่ได้  เพราะต่างก็มีแต่เสียงตะกุกตะกัก แหบแห้งสั่นเครือ ....  "หนูจะเป็นใคร  หนูจะอยู่ที่ไหนในแผ่นดิน ฉันขอเป็นกำลังใจให้หนูเป็นคนเข้มแข็ง  แกร่งทั้งหัวใจและร่างกาย  และขอให้หนูจงเป็นคนที่มีความยุติธรรมต่อทุกคน  แม้ว่าโลกนี้ไม่ยุติธรรมต่อหนูก็ตาม" 

        หนูจงจำไว้ว่า..แม่เป็นผู้ให้กำเนิด  มีพระคุณที่ทำให้เรามีชีวิตเกิดมาอยู่ในโลกนี้  แต่ผู้ที่จะทำให้หนูเป็นคนดี เป็นที่พึ่งพาของตนเองได้คือ "ตัวของหนูเอง"  ครูคิม...รักหนูเสมอน้องป๊อป