คนหนอคน จะอะไรกันนักหนา ดี ๆ อยู่ มาวันหนึ่งก็เฉย ๆ ไปเสียนั่นแหละ เคยซาบซึ้งเป็นพี่เป็นน้องกัน คอยมาแลกเปลี่ยนแต่ต้องมาเปลี่ยนไป หากเราไม่เรียนรู้นะว่าเพราะอะไร หรือเกิดอะไรขึ้น เราก็จะต้องมานั่งน้อยเนื้อต่ำใจ คิดไปสารตะว่า...เช่นนั้น เช่นนี้ ใช่ว่าจะได้คำตอบอะไร นอกจากคิดไปเองแล้วโดยส่วนใหญ่ก็เป็นไปในทางลบ จนมาเมื่อได้ยินคำว่า...

ขอโทษ… บางครั้งต้องทำเพื่อรักษาน้ำใจใครคนอื่น
ด้วยหวังว่าคนที่เข้มแข็งกว่าจะทนได้ โปรดเข้าใจ และให้โอกาสนะ
ยังเหมือนเดิม หรือมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ขอให้รอนะ รอได้ไหม

     หากเป็นผมนะ เมื่อได้ยิน ผมจะเลือกรอ รออย่างเข้าใจ รอด้วยมิตรภาพที่ยังคงดี เช่นเดิม...คนหนอคน ช่างเป็นไปได้ (ผมเคยได้อ่านใน คห.ที่คุณ Vij หรือใครสักคนทิ้งไว้ ในทำนองบ่น ๆ เรื่องของ “คน”)