ชนใดไม่มีดนตรีการในสันดานเป็นคนชอบกลนัก

การเรียนรู้อย่างมีประสิทธิภาพ

 

“นอนซะหล่า หลับตาแม่สิกล่อม” เสียงเพลงจากโฆษณาสำนึกรักบ้านเกิดชุดหนึ่ง ทำให้ผมหวนคิดกลับมาทบทวนว่า คุณแม่ร้องเพลงกล่อมผมว่าอย่างไรคุณจำได้หรือไม่ว่าเพลงแรกที่คุณได้ยินคือเพลงอะไร แหม!! คงจำต้องรำลึกนานหน่อย ต่อมความจำคุณทำงานหรือยังล่ะ ส่วนผม ผมยอมรับว่าผมจำไม่ได้ชัดเจนว่าเพลงแรกที่ผมได้ยินคือเพลงอะไร  รู้แต่ว่าตั้งแต่จำความได้ก็มีเสียงดนตรีผ่านหูมาให้ได้ยินแล้ว

ประสบการณ์การเรียนรู้เรื่องดนตรีของผม เริ่มต้นจากครอบครัวของผมเอง บางทีมันอาจจะอยู่ในสายเลือด!! (คุณพ่อผมเป็นนักร้องให้วงนักศึกษาแพทย์ที่ศิริราช เมื่อ30กว่าปีที่แล้ว) คุณพ่อชอบดนตรีมาก คุณแม่ก็ชอบ แต่ชอบแกล้งทำเป็นรำคาญ  สองสามขวบผมก็แหกปากร้องตามลุงหงาคาราวานแล้วครับ เป็นการเรียนรู้แบบลอกเลียน คือฟังแล้วร้องตาม โตมาจนอายุ7ปี คุณพ่อให้ไปเรียนอิเล็กโทรนให้รู้เรื่องดนตรีอย่างแท้จริง การเรียนรู้ครั้งนี้คือการเรียนรู้จากอาจารย์ผู้รู้ ส่งผลดีครับ ผมชนะเลิศการประกวดอิเล็กโทรนตอนอายุ10ปี และแล้วผมก็เลิกเล่น  เพราะว่าความนึกสนุกอยากร้องเพลงผมก็ประกวดที่โรงเรียนสาธิต  ร้องไปตามที่คิดครับไม่มีหลักการ แต่ชนะเลิศครับ ร้องเพลงชนะประกวดครั้งแรกถึงจะงานเล็กๆ ก็เถอะ แค่อาจารย์ที่นั่งฟังยิ้มโบกมือตาม ก็ซึ้งแล้วครับ

ฤารักฉันจักเป็นเพียงความฝันไม่มีวันนั้นวันที่ใจเต็มดวง

ผมเริ่มเอาจริงเอาจังก็ตอนรวมวงได้ตอนม.ต้นครับ มีมือกีต้าดีๆอย่างโน้ต มือกลองเพื่อนสนิทของผมอย่างปอม มือเบสสุดเท่อย่างชิบ มือกีต้าอีกคนคือบูมบักหล่อ แล้วก็ผมเองเป็นคนร้องนำ ผมเริ่มออกเล่นงานเทศกาลที่โรงเรียนมีเช่น Art and Music Festival, งานปีใหม่, คอนเสิร์ตวันวิชาการและ เล่นที่คอมเพล็ก (มข.) การซ้อมของผมเริ่มมีหลักการและเหตุผลรวมไปถึงทฤษฎีต่างๆ เนื่องจากผู้ดูแลวง คือคุณพ่อของโน้ตหรืออาจารย์เจนวิทย์เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องดนตรี ได้ช่วยแนะนำเทคนิคและให้ทดลองใช้เทคนิคเอง ผมได้ฝึกการร้องเพลงโดยฝึกทั้ง

·        การจัดระเบียบร่างกาย: ยืนตรง อย่าก้มหรือเงยหน้า(เงยหน้าร้องไม่ได้ทำให้ร้องเสียงสูงได้)

·        การใช้ลมหายใจที่ถูก: สูดลมหายใจให้เร็วแต่ไม่แรง(ลมจะได้พอและเสียงไม่น่าเกลียด)

·        การใช้สระออกเสียงสระให้ถูก: ใช้รูปปากให้ถูก(ร้องตามสัดส่วนโน้ตสระสั้นอาจร้องยาว)

·        การรักษาเส้นเสียง: ร้องให้สบายเราแต่เสียงถึงตัวโน้ต(ไม่เค้นคอเกินไป)

ผมก็เป็นนักร้องประจำวงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา  พอประกาศผลโควต้า ผมจำคิดที่จะเรียนรู้กีต้าอย่างลึกซึ้งจึงทำทุกอย่างทั้งไปเรียนและกลับมาเล่นเอง หัดจับคอร์ดเองไล่สเกลให้คล่อง เป็นการเรียนรู้แบบที่ส่วนตัวผมชอบนะเราเล่นเรื่อยๆซ้อมได้เรื่อยๆ พัฒนาจากความผิดพลาด และแล้วพอเข้าคณะแพทยศาสตร์ผมก็ได้ฝึกแซกโซโฟนอีกครั้งหลังจากม.ต้นเคยเป่าแต่น่าเสียดายที่ผมซ้อมไม่ทันวันเฟรชชี่ไนต์ ดังนั้นผมจึงได้ร้องเพลงอีกครั้งในวง “ขวดน้ำพลาสติก” ผมยอมรับ ว่าตอนร้องเพลงวันนั้นผมทิ้งเทคนิคการร้องไว้ที่ห้องซ้อมหมดเลย ทุกคนมันส์ผมก็มันส์ ความสุขที่สุดคือรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ทุกชีวิตให้กับผมครับ การเรียนรู้เรื่องดนตรีของผมยังไม่จบ ผมคงไม่มีทางห่างเหินดนตรีได้ เล่นดนตรีก็เหมือนจัดดอกไม้ ขณะเราจัดดอกไม้ ดอกไม้ก็จัดใจเรา เช่นกันขณะเราบรรเลงเสียงดนตรี ดนตรีก็กำลังบรรเลงเสียงเพลงชีวิตของเราอยู่ทุกวินาที