การแสวงหาความรู้คือกำไรชีวิต

<p class="MsoNormal" align="center">การตอนกิ่ง   คือวิธีการทำให้กิ่งพืชออกรากในขณะที่กิ่งนั้นยังติดอยู่กับต้นแม่  หลังจากออกราก</p>

 

แล้วจึงตัดออกไปปลูกเป็นต้นใหม่  ทฤษฎีการตอนกิ่ง                  ในการตอนกิ่งจะต้องทำให้เกิดแผลกับลำต้นหรือกิ่ง  เพื่อตัดท่ออาหารและเนื้อเยื่อเจริญของกิ่งนั้นให้ขาดจากกัน  แต่ท่อน้ำยังคงอยู่เหมือนเดิม  ทำให้สามารถส่งน้ำจากรากไปยอดได้ตามปกติ  กิ่งและใบยอดจะยังคงสดอยู่เสมอ  ซึ่งเป็นเหตุผลสำคัญของการที่พืชบางชนิดขยายพันธุ์ด้วยการตอนกิ่งได้เป็นผลสำเร็จมากกว่าการตัดชำท่ออาหารให้ขาดจากกัน  ทำให้การขนส่งอาหารไม่เกิดขึ้น  อาหารที่ส่งมาจากยอดจะไปสะสมตรงเหนือรอยแผลมาก  ประกอบกับเนื้อเยื่อเจริญบริเวณแผลถูกตัดขาด  เป็นการกระตุ้นเตือนให้เนื้อเยื่อเจริญส่วนนั้นเกิดการแบ่งเซลล์อย่างรวดเร็ว  มีเซลล์ที่เกิดใหม่มากมาย (มีอาหารอุดมมบูรณ์จากการสะสมเหนือรอยแผล)  จะมีเซลล์ส่วนหนึ่งที่พัฒนาไปเป็นราก  ทำหน้าที่ดูดน้ำและธาตุอาหาร

 

                 พืชแต่ละชนิดมีความยากง่ายในการที่เนื้อเยื่อเจริญจะพัฒนาไปเป็นรากแตกต่างกัน  และการจัดสภาพแวดล้อมให้กับเนื้อเยื่อเจริญที่จะเจริญพัฒนาไปเป็นรากได้  ก็ต้องมีความเหมาะสม  โดยเฉพาะเกี่ยวกับอุณหภูมิ  ความชื้น  และบางครั้งอาจจำเป็นต้องใช้สารควบคุมการเจริญเติบโต

 

ข้อดีข้อจำกัดของการตอนกิ่ง ข้อดี  คือทำได้ง่าย  ประสบผลสำเร็จมากกว่าการปักชำ  และได้ต้นกล้าขนาดใหญ่  ทำให้ได้ผลผลิตเร็ว  ไม่กลายพันธุ์  ทรงต้นไม่สูงนัก

 

ข้อจำกัด คือ 2.1 ไม่มีรากแก้ว  ทำให้ไม่สามารถ  ทนต่อลมแรง ๆ  โค่นล้มได้ง่าย

 

2.2 กิ่งตอนมีขนาดใหญ่กว่ากิ่งชำ  การดูแลรักษาหลังตอนยากกว่ากิ่งตัดชำ

        ลองไปฝึกทำดูนะครับ