ช่วงเวลาที่น้อยนิด..กับเรื่องราวที่มากมาย..

เรื่องของ..นักศึกษาฝึกงาน

“มีนักศึกษามาฝึกงานเหรอ..??” คำถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น..ระคนกับดีใจเกิดขึ้นทุกครั้งที่เห็นนักศึกษาเดินเป็นกลุ่มเข้ามายังสำนักงานเกษตร.. โดยเฉพาะยิ่งเป็นนักศึกษาหญิง..ด้วยแล้ว..

“อย่าลืมส่งไปห้องส่งเสริมนะ...เดี๋ยวจะดูแลเป็นพิเศษเลย..” รีบบอกกับฝ่ายบริหาร...

          อย่าคิดมากไปครับ...ที่ดีใจตื่นเต้นก็เพราะจะมีคนมาช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นงานรับส่งหนังสือ งานพิมพ์ งานเรียงเอกสาร งานคีย์ข้อมูลบ้าง....และที่ต้องดูแลเป็นพิเศษเพราะรุ่นพี่ที่ฝึกงานเสร็จจะกลับไปเล่าให้รุ่นน้องฟังว่าสำนักงานไหนน่าไปฝึกงานบ้าง..ซึ่งจะส่งผลต่อการมาฝึกงานในปีต่อไป..

          เพราะบรรดาเหล่านักวิชาการส่งเสริมการเกษตรอย่างพวกกระผม...ถ้าให้ลุยโคลน ปีนต้นไม้ จัดงานกลางแดดกลางฝนสามวันสามคืนไม่มีหวั่น...

          แต่จะให้มานั่งพิมพ์งานทีละแผ่น..จิ้มทีละตัว..อันนี้ทำใจลำบาก..

          ไม่ใช่ทำไม่ได้..ทุกวันก็ทำอยู่แล้ว...เพราะไม่มีธุรการประจำกลุ่ม..งานธุรการทั้งหมดวันไหนใครไม่ได้ออกพื้นที่คนนั้นก็ต้องทำ งานพิมพ์โครงการก็ต่างคนต่างพิมพ์...เรื่องจัดซื้อจัดจ้าง งานพัสดุ เหล่านี้ไม่มีสอนในหลักสูตรการเกษตรที่เรียนมา แต่ทุกคนต้องทำเป็น..??

          จึงเป็นเรื่องน่ายินดีเหลือเกินที่จะมีนักศึกษามาฝึกงาน..ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แต่เหมือนมีความหวังว่าจะได้..ผ่อนพักงานเบา ๆ ที่เราไม่ถนัด..บ้าง..

       แต่ก็ใช่ว่านักศึกษาฝึกงานจะนำมาซึ่งความสมหวังของพวกเราทุกครั้ง...หลายครั้งที่เป็นภาระ..ให้เราต้องวิ่งแก้...ประเภทมาฝึกเพื่อจบหลักสูตรอย่างเดียว..ไม่ได้สนใจที่จะให้ได้ทักษะอะไรกลับไป....

          ถึงขนาดหัวหน้าไม่ให้ผ่านการฝึกงานก็มีมาแล้ว...

       ช่วงนี้ก็มีนักศึกษาฝึกงานอยู่กลุ่มหนึ่ง...สาว ๆ ซะด้วย...

แต่ที่อยากเขียนถึงเรื่องนี้ก็เพราะว่า...

ความประทับใจในกลุ่มนักศึกษาฝึกงานกลุ่มนี้ครับ.....

ปกตินักศึกษาฝึกงานก็จะมีโลกส่วนตัวตามประสาวัยรุ่น..เกาะกลุ่มกันอยู่ในโลกของเขา...จะเรียกใช้แต่ละทีก็ต้องแซะออกจากกลุ่มให้ได้ก่อน...

แต่กลุ่มนี้นอกจากเวลาทำงานจะจริงจังกับงานที่ได้รับมอบหมายดีมากแล้ว...

ทุกคนยังเป็นนักกีฬาของวิทยาลัย...เป็นทีมระดับจังหวัดที่มีธนาคารแห่งหนึ่งเป็นผู้สนับสนุน...

เลิกการฝึกงานทุกคนก็กลับไปซ้อมกีฬา...

น้อง ๆ ทุกคน..ไม่ยอมดื่มน้ำอัดลม....ถึงแม้จะมีคนซื้อเลี้ยง...(อันนี้ประทับใจสุด..)

น้อง ๆ ไม่ใช้แป้งฝุ่นโป๊ะหน้า........(อันนี้ก็แปลกใจที่ไม่ทำตามกระแสวัยรุ่น..)

ตอนนี้ยังฝึกงานไม่เสร็จ..แต่เกรดของการฝึกงานของกลุ่มนี้คงพอเดาออกนะครับ...

แต่ที่คาดหวังกว่านั้นคือ...เขาคงได้ทักษะการใช้ชีวิตในสำนักงานไปประยุกต์ใช้ในวันหน้าบ้างละ...

ขอให้โชคดี....นักศึกษาฝึกงานที่น่าประทับใจ..