"เคยรู้จักคนมาก็มากแต่ไม่ยักจะรู้ใจใครสักคน เคยใช้ใจคบคนหลายหนแต่ผลกลับมาไม่เคยได้ใจ" ก็คงต้องตั้งคำถามถามตนเองอยู่เรื่อยไปว่าทำไมใจของคนถึงค้นยากจัง อาจจะเป็นเพราะเราหรือเป็นเพราะใครที่เข้าใจยาก เลยจึงอยากกลับมาค้น!! ค้น!! ค้น!! หาคำตอบอยู่หลายครา ในขณะที่วันเวลาก็ล่วงเลยไป บางครั้งบางคราใจเริ่มล้าเพราะความไม่เข้าใจคน เคยถามตนคนหนอคนเป็นอย่างไร?

          อย่าปฏิเสธว่าคนไม่เห็นแก่ตัว “ครั้งหนึ่งเมื่อยังเยาว์วัยนอนกับน้องสาวในห้องสองคนมีผ้าห่มสองผืน ตกดึกอากาศเริ่มหนาวจับใจ มือควานหาผ้าห่มแต่ไม่เจอ ด้วยความหนาวตัดสินใจดึงผ้าห่มที่ตัวน้องมาห่มเพื่อให้ตัวเองนั้นอบอุ่น...พอเริ่มหายหนาวกลับนึกถึงน้องที่นอนคุดคู้อยู่ จึงแบ่งบันผ้าห่มนอนกันสองคน” ทุกอย่างล้วนแล้วมาจากความเห็นแก่ตัวของตน โดยบางครั้งทำไปอาจไม่รู้ตัว พบว่าคนที่เจอปัญหาในชีวิตอย่างรุนแรงทำให้ต้องตัดสินใจเพื่อหาหนทางออกให้กับตนเอง มักจะคำนึงถึงตเองเป็นที่ตั้ง “รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี” โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของคนอื่น อาจเพราะในขณะนั้น "ตนไม่ได้มองตนไปรอบด้าน แต่เป็นตนมองตนแค่คนเดียว"

          อาจเพราะคนมีองค์ประกอบมากมายหลายอย่างที่มาหลอมรวมขึ้นเป็นตัวตน จับมานั่งคน คน คน ผสมรวมกันทั้งพันธุกรรม การเลี้ยงดู สภาพแวดล้อม หลวมรวมออกมาเป็นพฤติกรรมของแต่ละคนที่ต่างกัน ทั้งด้านความคิด สติปัญญา บุคลิกภาพ  มีคำกล่าวว่า “ใจคนนั้นไซร้...อยากลึกหยั่งถึง” เปิดตำราเล่มไหนก็ยังคงค้นใจคนไม่เคยเจอ ขนาดตัวเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องการอะไรในชีวิต แต่ที่รู้ ๆ คือคนไม่มีความเพียงพอไม่มีความพอดี เพราะคนยังยึดติดกับความโลภ ความโกรธ ความหลง นี่แหละ!!! “คนหนอคน”

          ถามว่าคนเราเกิดมาต้องการอะไร?  ก็ยังตอบตนเองไม่ค่อยจะได้ก็เพราะความคิดของคนมิได้หยุดนิ่งแต่ยังคงไหวติงตามพายุกิเลส ตัณหา คงเหมือนกับคำถามที่ว่า “ชอบหายใจใหม?...ไม่รู้เหมือนกันว่าชอบหรือเปล่า...แต่ก็ยังหายใจอยู่ทุกวัน”

          “คนทุกคนมีส่วนของความชั่วร้าย  ส่วนของความเป็นบัณฑิต
           และส่วนของความเป็นนักบุญอยู่ในตัว” 

          “Everyone has within him something
           Of the criminal, the genius, and the saint.”
                                                         
                                                        C.G. Jung


          ***ไม่ได้สัญญา...แต่มีมาให้อ่านเล้ว***