มีนักวิจัย R2R แวะมานั่งรำพันกับข้าพเจ้าเมื่อสักครู่นี้ที่ห้องทำงาน...

"ช่วงนี้หนูคงต้องหยุดการทำ R2R เพราะ...สั่งให้ทำ KM ให้มาช่วยทำ KM"

ข้าพเจ้านิ่งฟังด้วยความเข้าใจและการมองเห็นความเชื่อมโยงของการพูดเรื่องราวการทำงานประจำที่เกิดขึ้น... ซึ่งโรงพยาบาลยโสธรเพิ่งกลับมาจากการไปเรียนรู้การทำ KM ...ทำไมการเดินทางไปร่วมเรียนรู้ KM ครั้งนี้ของคนหน้างานถึงไม่เกิดพลังแห่งความสุขเกิดขึ้น

ทำไมเดินไปถามใครๆ มีแต่ความครุ่นคิด...และกังวล

ข้าพเจ้าถอยกลับมามองและใคร่ครวญ...

อีกไม่กี่วันข้าพเจ้าจะร่วมกับงานเภสัช...จัด KM ตามสไตล์ที่ตนเองดำเนินมาคือ ไร้รูปแบบและกระบวนท่าหากแต่มีเป้าหมายของการเดิน กระบวนการจะปรากฏสอดรับและล้อไปตามวิถีแห่งผู้มาเข้าร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้...หากแต่อยู่ใต้บรรยากาศของความสุขและสุนทรียแห่งอารมณ์...

โจทย์ใหม่ ที่ปรากฏสำหรับหน้างานแห่งการขับเคลื่อน R2R ของข้าพเจ้าเกิดขึ้นอีกแล้ว

ช่างเป็นโจทย์แห่งความท้าทายเสียจริง...โจทย์แห่งความไม่เข้าใจและการแยกส่วน

แต่ข้าพเจ้าก็ยังคงยืนยันต่อการทำงานของตนเอง...ที่ข้าพเจ้าไม่ได้มีตำแหน่งหรืออำนาจ หรือคำสั่งใดใดในการทำงานขับเคลื่อน R2R หากที่ข้าพเจ้าได้ทำ เพราะใจของข้าพเจ้าน้อมลงและมองเห็นความดี ความงาม ของการทำครั้งนี้ ...

ข้าพเจ้าเชื่อว่าสักวัน...น้องนักวิจัย R2R เหล่านี้จะเข้าใจ KM มากขึ้น

KM ที่ไม่ใช่เพียงแค่การสั่งการ หากแต่คือ KM ที่เนียนเนื้อเข้าไปในวิถีแห่งชีวิตและการงาน

ที่มาของภาพ ; http://www.thaiplumvillage.org/dharma_shared_002_01.html