เขียนบันทักนี้ต่อยอดจากเพื่อนพ้องน้องพี่ชาว  GTK..

คือคุณครูวราภรณ์หรือธรรมทิพย์

.

..

เล่าว่ามีเด็กนักเรียนถามว่า..ความสุขคืออะไร..

ธรรมฐิตตอบไปว่าความสุขคือ..ความพอใจ..

แต่ความพอใจในความสุขก็มีระดับจริงแท้ในตัวของมัน

เพราะการทำให้เกิดความพอใจ(แบบทั่วไป)เพื่อจะมีความสุขมีสองระดับ  คือ

เราอยากได้อะไรที่น่าพอใจก็พยายามแสวงหามันมา

เพื่อตอบสนองความต้องการความอยากจนกว่าจะพอใจ

โดยบางครั้งไม่ได้ไปใส่ใจว่าความพอใจของเรานี้

จะทำให้คนอื่นเดือดร้อนหรือไม่อย่างไรไม่สน

วิธีนี้ใช้กันทั่วไปและคนชอบกระทำกัน

แต่ไม่ประสบผลสำเร็จในความสุข

ซึ่งเกิดจากความพอใจด้วยวิธีนี้

เพราะคนเรามีขีดจำกัดของความสามารถ

ในการขวนขวายแสวงหา

แต่ความพอใจในการสนองความอยากมันหาขีดจำกัดไม่ได้

นี้ประการหนึ่ง  และอีกอย่าง

เมื่อเรามีขีดจำกัดของความสามารถในการขวนขวายแสวงหา

ความพอใจที่เราต้องการบางอย่างมันเกินความสามารถ

ที่เราจะได้มาโดยชอบธรรม

ดังนั้น  เราก็พยายาม..ทำความพอใจในสิ่งที่เรามีอยู่..ดูสิ

เมื่อเราควบคุมความต้องการของตัวเอง

ให้รู้จักพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่

ความพอใจซึ่งเป็นพื้นฐานของความสุขก็จะเกิดขึ้นมาเอง

ท่านเลือกจะพอใจเพื่อสุขแบบไหนก็สุดแล้วแต่นะขอรับ

ธรรมะสวัสดีขอรับ