ผมได้แต่แอบเดินผ่านโต๊ะทำงานของเขา

คำขอร้องนับครั้งไม่ถ่วนที่เขาได้ขอร้องให้ผมลืมเขาซะ
ได้โปรดออกไปจากชีวิตของเขา
อย่ามายุ่งกับเราอีกเลย
นี่คือคำพูดและแววตาที่เขาบอกและกระทำทุกๆครั้งที่เราพบกัน
มันชั่งเป็นคำขอร้องที่ทำตามได้อย่างลำบากเหลือเกิน
ผมไม่พูดกับเขามาเป็นเวลาใกล้จะครึ่งปีแล้ว
คอยมองรอบๆตัวอยู่ตลอดเวลาว่าเขาจะปรากฏตัวอยู่แถวนั้นหรือไม่
ทำเพื่ออะไรก็เพื่อที่จะหลบแอบหรือทำทุกอย่างที่ไม่ให้เขาเห็นผมได้
มันจะเป็นการดีที่สุดเป็นสิ่งที่ดีที่สุดและสิ่งเดียวที่ผมสามารถทำให้เขาสบายใจ
ตลอดกว่าครึ่งปีที่ผ่านมา
ไม่มีสักวันที่ผมลืมเขาได้
เรื่องดีๆที่เราทำด้วยกัน
เขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไร
สีที่ชอบ อาหารที่ชอบ
รสชาติที่เขาชอบ
ผมไม่มีวันลืมเอวที่ผมกอด
ผมไม่มีวันลืมอ้อมกอดวันที่ผมร้องให้
ผมไม่ลืมคำขอร้องที่ขอให้ผมหยุดร้องให้
หรือกระทั่งคำพูดที่เขาฆ่าผมให้ตายทั้งเป็น
เหมือนทั้งหมด มันพึ่งเกิดมาไม่กี่วันที่ผ่านมา
ทุกๆวันนี้
ผมได้แต่แอบเดินผ่านโต๊ะทำงานของเขา
เดินผ่านรถที่เขาใช้มาทำงานทุกวัน
ผมมีความสุขที่ได้ทำเพียงแค่นี้
แต่ผมกลับเสียใจเจ็บปวดเหมือนโดนเข็มเป็นร้อยๆพันๆดวงแทงมาที่หัวใจ
เมื่อได้สบตากับเขา
ผมเสียใจที่เห็นแววตาที่เศร้าหมดความสุขเมื่อเขามองเห็นผม
ผมมันเป็นตัวอะไรกันแน่มันเจ็บปวดมากที่เห็นเขาเป็นแบบนั้น
นี่จึงเป็นเห็นผลที่ผมต้องหลบเขาทุกๆครั้ง
ถ้าการเราเดินมาเจอกันแล้วทำให้เขาเจ็บปวด
ผมขอเป็นฝ่ายที่ต้องหลบเองจะดีกว่า
เพราะสิ่งที่โหดร้ายที่สุดคือเห็นเขารู้สึกไม่ดี
ทุกวินาทีผมไม่เคยลืมเขาไปได้เลย
เขาเป็นรักแรกของผมและยังเป็นอยู่เสมอมา
บางครั้งผมก็คิดว่าน่าจะมีใครที่เข้ามาแทนที่ของเขาได้
แต่ถึงบัดนี้ก็ยังไม่มีใครที่จะมาแทนที่เขาได้เลย