เราเคยสังเกตตัวเอง สำรวจภายในตัวเองหรือยัง สิ่งที่เรารักมากที่สุดคือตัวเราเอง แต่ตัวเรากลับเป็นสิ่งที่เราเรียนรู้และเข้าใจน้อยที่สุด

เมื่อถึงวัยผู้ใหญ่ จนถึงวัยชรา เราวัดการเจริญเติบโตจากภายใน  ไม่ใช่จากร่างกายและสมอง  ซึ่งหยุดการเจริญเติบโตไป (นาน) แล้ว

  

         

                                          

 

การเรียนรู้ตัวตนและคนอื่นด้วยความเข้าใจ มีสัมผัสรู้ หรือการหยั่งรู้จะนำไปสู่การก้าวพ้นกับดักของตนเองไปสู่การพัฒนาจิตที่สูงขึ้น วัดไม่ได้เหมือนไอคิวก็จริงอยู่ แต่คนรอบข้างเรา ตัวเราสัมผัสได้ว่าเรามีการเจริญเติบโตทางจิตวิญญาณแค่ไหน


 

ความรู้สึกที่ถอดถอนจากการยึดติดในตัวตนที่มาจากโลกทัศน์ดั้งเดิม  สิ่งที่เราคุ้นเคย เคยเชื่อถือมาโดยตลอดว่าถูก ว่าดี  ในวันนี้ เมื่อรู้จักสังเกตโลกทัศน์ ความเชื่อของผู้อื่นแล้ว อาจจะพบว่า "มิติแห่งการรับรู้" มีความหลากหลาย ซับซ้อนมากนัก เพียงแต่เรา "สังเกต"

 

         

ทำไม เราใช้ภาษาเดียวกัน  แต่บางครั้ง เราคุยกันไม่รู้เรื่อง


        เพราะเราไปสนใจ "เรื่อง" ที่คุยกันไม่รู้เรื่อง แต่เราไม่เคยใส่ใจวิธีคิด  ความรู้สึกอารมณ์ การมองโลกของคนอื่นที่แตกต่างจากเรา

 

                    

 

การเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างถอดรากถอนโคนจะต้องเริ่มจากรู้ว่าเรายึดติด หรือมีกับดักอะไร 

 

                        อะไรคือกรอบความเชื่อของเรา 

           

                   อะไรคือสิ่งเร้าที่ทำให้เราทำนู้น ทำนี้

          

              อะไรคือสิ่งที่มักอยู่ในห้วงคำนึงของเราเสมอ 

       

      อะไรคือสิ่งที่ Block ไม่ให้เราก้าวต่อไป เหมือนคนไร้พลัง

 

 

              

 

เราเคยสังเกตตัวเอง สำรวจภายในตัวเองหรือยัง สิ่งที่เรารักมากที่สุดคือตัวเราเอง แต่ตัวเรากลับเป็นสิ่งที่เราเรียนรู้และเข้าใจน้อยที่สุด เพราะ

 

       

                          เราไปดึงสิ่งอื่น ๆ เข้าหาตัว 

      

                       เราไปแสวงหาสิ่งที่สังคมยึดถือ

     

             เราพุ่ง เพ่งเข้าหาสิ่งภายนอกเพื่อลดความกลัว

   

      เรามัววัดคุณค่าตนเองโดยอาศัยการมองจากคนรอบข้าง

 

 

    บางครั้ง    เรา “ปล่อย”   บางครั้ง  เรา “ควบคุม”  ตนเอง                           

 

                   อย่างไร้ทิศทาง ปราศจากแผนที่ชีวิต

 

                

 

  เราปฏิเสธแม้หนทางที่จะค้นพบ “ทุกข์” แท้จริงของตนเอง

                   เพราะเราเชื่อ  เราคิด เรารู้สึก ว่าเรา “ดี”

 

                             แต่รู้หรือไม่ว่าเราอาจจะ “ดี” 

 

       เพราะเรา “ดึง”  สิ่งที่ใคร ๆ เรียกว่า “ดี” เข้าหาตัวเรา

 

                     “ทำ”  สิ่งที่ใคร ๆ มองว่า  “ดี” ให้เขาเห็น

 

       เราไม่ได้ “ดี” จากการก้าวพ้นกับดักแท้จริงของตัวเรา

      

                     ธรรมชาติของเรา เรารู้จักหรือยัง?