บันทึกต่อจากหมูกระดาษ กับห้องผ่าตัดของพ่อ(4)
เรากำลังทำหมูกระดาษกัน แต่ยังไม่เสร็จเรียบร้อย พอดีมีคนไข้ถูกพยุงมาหาพ่อ
พ่อให้ฉันพาน้องไปรอพ่อที่ห้องรับแขกหน้าบ้าน
ญาติผู้ป่วย ช่วยกันพยุงผู้ป่วยเข้าห้องคนไข้
ที่มีเพียงเตียงสปริงสีเขียว 1 ตัว
ปูด้วยที่นอนที่ห่อหุ้มด้วยผ้าพลาสติก และหมอนเล็กๆ 1 ใบ
ที่หัวเตียงคนไข้มีเครื่องมือพื้นฐานที่ใช้ในห้องตรวจโรคทั่วๆไป
เช่นอุปกรณ์วัดความดัน หูฟัง
ข้างฝาห้องมีใบอนุญาตประกอบโรคศิลป
และภาพถ่ายของพ่อกับเพื่อนๆร่วมสถาบัน
ที่พ่อจบมาจากโรงเรียนวชิระพยาบาล สามเสน กรุงเทพฯ
ใส่กรอบกระจกแขวนไว้
มีตู้กระจกอีก 1 ใบ
ในตู้ชั้นบนสุด ชั้นที่ 1 ก็จะมีเครื่องมือผ่าตัดชนิดต่างๆ
รวมทั้งกระเป๋าเครื่องมือแพทย์
เวลาพ่อออกท้องที่ไปกับหน่วยแพทย์เคลื่อนที่พ่อก็จะนำมันติดตัวไปทุกครั้ง
ชั้นที่ 2 เป็นขวดยามากมาย ทั้งยาฉีด ยากินชนิดเม็ด และน้ำ
ชั้นที่ 3 เป็นพวกผ้าก๊อด ยาทาภายนอก หลากหลายชนิด
ปลายเตียงมีถังใส่สำลีผ้าก๊อด พลาสเตอร์ที่ใช้แล้ว 1 ใบ
จากวันนั้นถึงวันนี้ หากพ่อยังมีชีวิตอยู่ ก็ 90 กว่าปีมาแล้ว
ด้วยความอยากรู้ว่าคนไข้เป็นอะไรทำให้ฉันแอบแหวกม่านดู
เพราะห้องรับแขกกับห้องรักษาผู้ป่วยนอกเวลาราชการของพ่อ
มันกั้นกันด้วยผ่าม่านหนาทึบสีพ้าเข้ม
ฉันเห็นผู้ป่วยนอนบนเตียง พ่อลากเก้าอี้ไปใกล้ๆ เตียง
แล้วเอาคีมคีมสำลี ชุบแอลกอฮอล์ทาไปบริเวณข้างๆน่องซ้ายของผู้ป่วย
เห็นผู้ป่วยสะดุ้งนิดหนึ่ง
พ่อสวมถุงมือก่อนใช้มือกดเบาๆไปรอบๆบริเวณที่บวม
เป็นสีคล้ำช้ำเลือด ช้ำหนองนั้น
ได้ยินพ่อพูดกับญาติผู้ป่วยว่าต้องผ่าออกนะ
เก็บไว้จะเน่า และอาจต้องตัดขา ถ้าแผลมันกลาย
ฉันไม่เข้าใจคำว่าแผลกลายอะไรนั่น
รู้แต่ว่าเสียววาบขึ้นมาเมื่อได้ยินพ่อบอกว่าต้องผ่าเอาออก
ชายคนนั้นมีอะไรฝังไว้ที่ขาของเขาหรือ
ฉันเห็นพ่อขยับตัว เปิดตู้
หยิบอุปกรณ์เครื่องมือจำพวกมีดเล็กๆ
เข็ม ยาเหลือง ยาทิงเจอร์ ผ้าช้าก๊อด สำลี
คีมรูปทรงแปลกๆ รวมทั้งกรรไกรปลายแหลม
ปลายมน กรรไกรที่ปลายแอ่นขึ้น
แล้วก็สแตนเลส์เป็นเส้นยาวๆ ที่ปลายมีตุ่มเล็กๆกลมๆ
แม่เอาอุปกรณ์เครื่องมือต่างๆ มาใส่หม้อนึ่งฆ่าเชื้อ
พ่อฉีดยาไปที่ปริเวณใกล้ๆแผลคนไข้ 1 เข็ม
เสียงคนไข้ร้องอู๊ย นิดหนึ่ง
ฉันสะดุ้งเป็นครั้งที่สอง แต่ยังอยากรู้ อยากเห็น
แม่เอาถาดมาวาง วางผ้าก๊อดที่ห่อเครื่องมือลงบนถาด
ใช้คีมเปิดผ้าออก
ฉันไม่เห็นว่าแม่เรียงเครื่องมืออย่างไร
แต่แม่หยิบๆวางๆแล้วส่งถาดให้พ่อ
พ่อบอกญาติผู้ป่วยว่าอนุญาตให้ไปรอที่ห้องรับแขกได้นะครับ
พ่อคงสังเกตเห็นสีหน้าญาติผู้ป่วย
แล้วพ่อก็เอาคีมหนีบมีดเล็กๆมากๆรูปร่างโค้งๆ
ปลายแหลมนั้นมาถือไว้ในมือ
มันเล็กมากจนไม่สามารถมองเห็นว่าพ่อจับมันอย่างไร
ปากบอกให้คนไข้รู้ตัวว่า หมอจะเปิดปากแผลนะครับ
ไม่เจ็บหรอก เอาหนองออกก็หายปวดแล้ว
คนไข้ยังไม่ทันตอบรับเลย
ฉันเห็นแม่ยื่นอ่างแสตนเลส
รูปโค้งเว้าเข้ากับน่องผู้ป่วยพอดีเลย
น้ำเหลืองปนเลือดก็ไหลออกมาช้าๆ
พ่อบอกว่า"มันแก่เต็มที่แล้ว ง่ายมาก
แต่ถ้าปล่อยไว้อาจกลาย และติดเชื้อซ้ำอีก"
หลังจากนั้นก็เค้นเอาหนองออกแล้ว
ใช้ผ้าก๊อดชุบน้ำยาอะไรนั้นฉันไม่รู้
และไม่เคยถามพ่อเลย ถึงฉันอยากจะถาม
ฉันก็ไม่กล้า ด้วยเกรงพ่อจับได้ ว่าฉันขัดคำสั่งพ่อ
แล้วฉันจะเล่าใหม่ว่าพ่อจัดการกับแผลนั้นอย่างไร
ในบันทึกหน้าค่ะ
