คุณค่าของการรูจักตัวเอง และการยอมรับตัวเอง

ครั้งที่ผ่านมาผมเขียนถึงคุณค่าของการศึกษาประวัติศาสตร์ ซึ่งทั้งหมดที่ผ่านมา ผมต้องกราบขอบพระคุณ ท่านอาจารย์ ดร.ฐาปนันท์ นิพิฏฐกุล แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ที่ท่านกรุณาสั่งสอนและชี้แนะผมอย่างเต็มกำลังความสามารถ ทั้งในด้านความรู้ มุมมองที่กว้างไกล และ จริยธรรม โดยเฉพาะประเด็นคุณค่าของคุณธรรมและจริยธรรมของนักกฎหมาย

..................................

การรู้จักตนเอง และการปฏิบัติธรรม สองสิ่งนี้เกี่ยวกันมากๆ  หลวงปู่ฝั้นท่านเมตตาสอนพวกเราด้วยคำง่ายๆ มีใจความว่า "เราไปวัดกันก็ขอให้พวกเรารู้ว่าไปทำไม และหมั่นวัดใจของพวกเราเอง ว่าใจเราดีหรือไม่ดี ถ้ายังไม่ดีก็จะได้แก้ให้ดีขึ้นเรื่อยๆ จนเป็นคนที่สมบูรณ์"(ผิดพลาดอย่างไร เกล้าขอกราบขอขมาต่อครูบาอาจารย์ด้วยครับ) ท่านไม่ได้ให้เราสงสัยหรืออับอายกับสิ่งที่ผิดพลาด หรือนิสัยแย่ๆ แค่รู้ ยอมรับให้ได้ว่ายังมีแล้วก็แก้ไข ไม่ใช่เสแสร้งว่าไม่มี...

...................................

คนที่หมั่น "วัด" ตัวเองนี้เป็นคนที่รู้คุณค่าของประวัติศาสตร์อย่างแท้จริง เพราะ เท่ากับเรารู้จุดดี จุดเสีย จุดแข็ง และจุดอ่อน ของตัวเองอย่างแท้จริง และมองตัวเอง"อย่างที่ตัวเองเป็นอย่างแท้จริง" ไม่ใช่ "มองตัวเองอย่างที่ตัวเราอยากให้เป็น" และสร้างภาพฝันตัวเองโดยทำทุกอย่างโดยไม่คิดถึงความถูกต้องและความเดือดร้อนของคนอื่น 

................................

คนเรามีโอกาสผิดได้ แต่"มนุษย์" (ซึ่งแปลว่าผู้มีจิตใจสูงนั้น) ต่างกับ "คน"(เอาหลายๆ สิ่งทั้งดี ชั่วมาผสมรวมๆกัน และก็กวน กวนเข้า) ตรงที่ว่า "ถ้าเรารู้ว่าผิด ... เราก็ต้องยอมรับผิดอย่างจริงใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วก็แก้ไขมันเสีย..."   

แต่เท่าที่เห็นในบ้านเมืองเราในปัจจุบัน เราไม่เพียงไม่ยอมรับผิด เรากลับแก้ไขกฎ..เอาสิ่งต่างๆ มาบีบ หรือสร้างกระแสให้เกิดในสังคมว่า สิ่งที่เราทำนั้นมันถูกแล้ว" ที่น่าสังเวชยิ่งกว่านั้น คนที่แก้ไขกฎทำให้ถูกเป็นผิดและผิดเป็นถูก ก็คือนักกฎหมายที่ เห็นเงิน ชื่อเสียง และอำนาจ เป็นของดี โดยลืมไปว่าถ้าสังคมไทยมันเป็นอย่างนี้ไปแล้ว มันจะวิบัติในวันหนึ่ง"...

..................................

เราไม่เคยจำประวัติศาสตร์

ประวัติศาสตร์จึงจำเป็นต้องลงโทษคนไทยจนกว่าเราจะเกิดการเรียนรู้จนสร้างสังคมที่ดีอย่างที่ควรจะเป็น ไม่เช่นนั้นเราก็จะไปไม่รอด...