ความพ่ายแพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเกิดขึ้นตั้งแต่คิดว่า...เป็นไปไม่ได้..
ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยไม่ใช่ความล้มเหลว
ความล้มเหลวคือความคิดที่ว่าตนเองไม่สามารถประสบความสำเร็จในชีวิต

หากไม่ได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัย
โลกนี้ไม่มีงานสกปรก งานสกปรกคืองานของคนใจสกปรกเท่านั้น
โลกนี้ไม่มีงานต่ำต้อย งานต่ำต้อยคืองานของคนที่คิดว่าตนเองไม่มีค่าเท่านั้น
การศึกษาไม่ใช่โรงเรียน ไม่ใช่ตำรา ไม่ใช่มหาวิทยาลัย

ไม่ใช่ประกาศนียบัตร ไม่ใช่ปริญญาบัตร
หากคือความต้องการที่จะยกระดับของปัญญาและปัญญานั้น

ไม่ใช่เป็นเพียงความคิดเท่านั้นหากคือความเมตตาด้วย
ดังนั้นการศึกษาจึงไม่ใช่การพัฒนาสมองส่วนเดียว

หากเป็นการยกระดับจิตใจและวิถีชีวิตด้วย
การใช้ชีวิตก็เหมือนการดึงสายว่าวในสายลมแรง

เราไม่มีเวลามาเปิดตำราว่าต้องทำอย่างไร
ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่จากโชคไม่น่าภูมิใจ

เท่าความสำเร็จเล็กน้อยด้วยมือของเราเอง
เคยเห็นนกฆ่าตัวตายไหม เคยได้ยินวัวบ่นไหม

เคยได้ยินแมวนินทาชาวบ้านไหม
หรือว่าพวกมันรู้ว่ามีเวลาเหลือในโลกนี้เพียงเล็กน้อย

จึงไม่ยอมเสียเวลาทำเรื่องที่ไร้ความหมาย
ทุก ๆ วินาทีมีตัวตนของมันเพียงแวบเดียวและไม่หวนกลับมาอีก
น่าเสียดายหากต้องเสียมันไปกับการบ่น

การก่นด่าโชคชะตาการคร่ำครวญ การนินทา
ระบบที่เลิกยากที่สุดในสังคมคือระบบทาส ไม่ว่ามองไปในทิศทางไหน

ก็เห็นแต่ทาสวัตถุ ทาสเงินตราทาสรถยนต์ ทาสยี่ห้อสินค้า ทาสชื่อเสียง

คนที่ไม่เคยหิว ย่อมไม่สามารถซาบซึ้งรสของความอิ่ม ความสำเร็จที่ผ่านความล้มเหลวย่อมหอมหวานกว่าเดิม หัวใจของการเดินทางไม่ใช่อยู่ที่จุดหมาย  หากแต่อยู่ที่ประสบการณ์สองข้างทาง  ไม่ต้องเก่งไปหมดทุกอย่าง แต่จงสนุกกับงานทุกชิ้นที่ทำ การรีบร้อนหาแฟนก็เหมือนการเดินทางไกลโดยไม่ตรวจสภาพรถก่อน ไม่มีอะไรเสียเวลามากไปกว่าการคิดที่จะย้อนกลับแก้อดีต

ไม่เคยมีอะไรช้าเกินไปที่จะทำในสิ่งที่ตนคิดทำ

โลกเรามีนักศึกษาที่เข้าโรงเรียนในวัย ๖๐
เจ้าสาวที่แต่งงานในวัย ๗๐
นักเขียนที่เริ่มงานเขียนตอนอายุ ๘๐  ฯลฯ
ไม่มีใครเกิดมาไร้ค่าแม้แต่คนโง่ที่สุดก็ยังฉลาดในบางเรื่อง
และคนฉลาดที่สุดยังโง่ในหลายเรื่อง
จงพร้อมรับคำชมและคำตำหนิด้วยรอยยิ้มแบบเดียวกัน
วันใดที่คิดยอมแพ้ ลองนึกถึง คนไร้แขนที่ว่ายน้ำได้
คนอัมพาตที่เขียนหนังสือโดยการกะพริบตา
คนตาบอดที่เล่นคอนเสิร์ต
คนพิการที่เล่นกีฬาได้ดีกว่าคนธรรมดา
วันใดที่รู้สึกเบื่อโลก ถามโลกด้วยว่าเบื่อเราไหม
การลงทุนที่ต่ำที่สุดและให้ผลตอบแทนสูงที่สุด

คือการยิ้มรู้ว่าหลงทางแล้วกลับมาตั้งต้นใหม่ยังเสียเวลาน้อยกว่าเดินต่อไป

 

ธรรมะสวัสดีขอรับ...