..เรื่องเล่านี้เป็นเรื่องน้องชายแม่เป็นผู้นำเสนอเมื่อ 40 กว่าปีก่อน...
เวลาไม่ห่างจากที่คุณตาเห็นผีที่ต้นโพธิ์มากนัก เราก็ได้ข่าว ...ผีหลอกน้าชายจากคำบอกเล่าของคุณตาอีกเช่นเคย....
น้ามลหนุ่มล่ำบึก..ไม่กลัวหน้าไหนทั้งนั้น...เป็นนักมวยประจำหมู่บ้านชกลูกเดียวไม่มีลีลา... ล่าสุดขึ้นชกในงานประจำปีของอำเภอ....งานนี้ผู้เขียนไปเชียร์ด้วย..เขาชกในนาม โกมลน้อย สสว.....คืนนั้น กรรมการนับสิบ น้ามลแพ้น๊อก....(ไม่ดูมวยจนถึงทุกวันเพราะตกใจมากกลัวนักมวยตาย)
แหม เกริ่นซะ......น้ามลไปติดหญิงอยู่อีกหมู่บ้าน..ตอนกลางคืนเขาจะต้องไปบ้านหญิงสาวนั้นเกือบทุกคืน...แต่ก็โชคร้ายที่ระหว่างหมู่บ้านต้องผ่านป้าช้า.....แต่.น้ามลไม่กล้ว ..บอกแล้วไง ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น...
คืนนั้นมันวังเวง แปลกๆไม่เหมือนคืนก่อนๆ เหมือนฝนจะตก ลมแรง...น้ามลเดินกลับหลังจากไปหาหญิงสาว..เดินผ่านป่าช้าคิดว่าเดินเร็วแล้วน่ะ...ทำไมมันดูช้าจัง...พลันต้นไผ่ที่อยู่ข้างทางก็โน้มลงมาขวางทาง...น้ามลซึ่งไม่เคยกลัวอะไร(ก่อนหน้านั้นกำก้อนหินไว้ทั้งมือซ้ายและขวาไว้ เผื่อมีภัย) หยุดมองดูที่ต้นไผ่.. เห็นเหมือนหน้าสัตว์ตัวเล็กๆตัวหนึ่ง..ความที่ไม่เคยกลัวอะไร.น้ามลเขวี้ยงก้อนหินทีกำไว้ไปใส่สิ่งนั้นอย่างแรงๆเสียงหินกระทบไม้ดังลั่น... ไม่มีเสียงร้อง แต่....เจ้านั่นขยายตัวใหญ่ขึ้นๆ น้ามล เขวี้ยงหินก้อนที่2 ตามไปอย่างแรง เสียงหินโดนไม้ดังสนั่น เจ้านั่นเล็กลงๆๆๆ จนไม่เห็นอะไรอีก... หลังจากนั้น น้ามลพูดด้วยความโกรธและกลัว... เสียงสั่นๆ....ผีกูก็ไม่กลัวโว้ย!...แล้ววิ่งแน๊บกลับบ้าน.....เป็นไข้อยู่2 วัน......
