เมื่อหลายสิบปีก่อนครูที่เคยบ่นในวันนี้ อาจเป็นเหมือนครูหนุ่มคนนี้

                                             


                      “ประชุมสวดมนต์ทำไม   เด็ก ม.ต้นเขาก็ไม่ประชุมตั้งหลายอาทิตย์แล้วมิใช่หรือ..?.”

                     เสียงครูเก่าวัยห้าสิบเศษ ๆ  บ่นโวยวายกับเพื่อนครูเพราะทำให้ตนเองต้องเสียเวลาดูแลนักเรียน ม.ปลายที่รับผิดชอบ

 

                        ในขณะที่ครูหนุ่มไฟแรงวัยยี่สิบเศษ ๆ ที่เพิ่งเป็นครูผู้ช่วย       ผ่านทดลองงานมาได้เพียงไม่กี่เดือน        กำลังขมีขมันทำหน้าที่ครูอบรมนักเรียนตามตารางเวรที่ต้องรับผิดชอบอย่างเข้มแข็ง   ด้วยพลังกายพลังใจที่เปี่ยมล้น

 

เมื่อหลายสิบปีก่อนครูที่เคยบ่นในวันนี้    อาจเป็นเหมือนครูหนุ่มคนนี้       หรือถ้าแย่กว่านั้นเธออาจจะไม่เคยผ่านความรู้สึกของการเป็นผู้ให้  ซึ่งผ่านจิตวิญญาณของความเป็นครูโดยแท้ก็เป็นได้

 

ตลอดเวลาเท่าที่ผู้เขียนสังเกต    ทุกครั้งที่เธอมีหน้าที่อบรมนักเรียน  เธอจะรีบต้อนเด็กให้เข้าห้องอบรมพอเป็นพิธี      แล้วก็พูดไม่ทันสิบนาทีแล้วก็ปล่อยเด็ก     ทั้ง ๆ ที่มีเวลากำหนดให้ถึงหนึ่งชั่วโมง       เพราะจิตที่มุ่งแต่จะกลับบ้านทั้ง ๆ ที่ยังเป็นเวลาราชการอยู่     เพราะจิตที่ไม่เคยเสียสละกระมังจึงทำให้กล้าพูดเช่นนั้น

 

                      น่าเสียดายครูอาวุโสจำนวนไม่น้อย     ที่เหนื่อยหน่ายต่อการทำหน้าที่   ละทิ้งอุดมการณ์       ละทิ้งปณิธานของตัวเองก่อนเกษียณอายุราชการ   ซึ่งในความเป็นจริง     ยิ่งอายุมากเท่าไรควรมีความเข้มข้น    และคุณค่าเพื่อเติมเต็มและเป็นตัวอย่างให้กับครูรุ่นใหม่     แต่วันนี้กลับเห็นครูรุ่นเก่าหลายคนทำตัวอย่าง  “ช่างน่าละอายจริง ๆ”

 

         ครูดีในแผ่นดินนี้จะมีสักกี่คน        ที่ยอมอุทิศเวลาให้แก่นักเรียนโดยไม่เห็นแก่ความเหน็ดเหนื่อย     ครุดีในแผ่นดินนี้จะมีสักกี่คนที่ยอมเสียสละทำงานต่าง ๆ    เพื่อพัฒนาการศึกษาอย่างแท้จริง     มิใช่เพื่อวิทยฐานะจะ มีประโยชน์อันใดกับเงินวิทยฐานะ
มากมายแต่ไม่คืนกำไรให้แก่ทางราชการ    เงินที่ได้น่าจะเป็นบาปมากกว่าเป็นบุญโดยแท้