ของขวัญผมที่ให้เนื่องในวันเกิดผมคือผมเลิกบุหรี่เด็ดขาด”

            วันที่ 22 กรกฎาคม นี้นอกจากจะเป็นวันสุริยุปราคาเต็มดวงแล้ว ยังเป็นวันครบรอบ 5 ปี ที่ผม นายเบดูอิน เลิกบุหรี่ได้เด็ดขาดอีกด้วย ต้นสายปลายเหตุเป็นอย่างไรเชิญติดตามได้ครับ

            ผมติดบุหรี่มาตั้งแต่วันใด เดือนใด ปีไหน ผมก็ไม่อาจจะทราบได้ ทราบเพียงแต่ว่าติดนานมาก ตั้งแต่สมัยยังเป็นนักเรียน สาเหตุก็พอจะประมาณได้ว่า เคยเห็นคุณพ่อสูบใบจากมานาน และเห็นเขาสูบกันก็เลยสูบบ้างคืออยากลอง สมัยก่อนคนหนุ่มๆถ้าจะให้เท่ห์ต้องสูบบุหรี่เต๊ะท่าถ่ายรูปทำนองนี้ ผมแอบสูบมาตั้งแต่บุหรี่พระจันทร์ 4 มวน 25 สตางค์

            พอมาอยู่โรงเรียนก็แอบๆสูบก็เพื่อนอีกนั้นแหละ พวกเราก็จะมีก๊วนกัน สูบๆๆๆๆๆๆๆๆจนมาถึง วันที่ 22 กรกฎาคม ปี 2548 ผมเลิกเด็ดขาด แต่กว่าจะเลิกได้ บอกได้เลยว่าเป็นร้อยๆครั้งแล้ว ติดบุหรี่มีอยู่ 2 พฤติกรรม คือเข้าห้องน้ำกับหลังทานข้าว ตอนเข้าห้องน้ำจะสุนทรีย์มาก แต่หลังทานข้าวจะสูบบุหรี่อย่างอร่อยและมีความสุขจริงๆ

            จะสูบมากตอนที่เครียดๆ เขียนหนังสือ คุยกัน ดื่มกาแฟ เที่ยว เหงา ประมาณนี้ ผมตั้งใจเลิกที่ได้เป็นเดือนมาหลายครั้ง แต่สุดท้ายต้องแพ้ทุกที ยอมรับว่าบุหรี่เป็นสิ่งที่เลิกยากมาก แต่มีสิ่งที่ทำได้อยู่อย่างเดียวคือลูกๆผมจะไม่เคยเห็นผมสูบบุหรี่เลย และต่อที่ชุมชนผมก็จะไม่สูบ ถ้าอยากเต็มที่ก็จะแยกตัวออกไป

            วันที่ 21 กรกฎาคม 2548 ผมก็ไม่คิดเลิกหรอก เพราะมั่นใจตัวเองแล้วว่าเลิกไม่ได้แน่นอน จู่ๆก็บอกกับภรรยาสุดที่รักว่า (ขอหวานหน่อยนะครับ) “ที่รักวันเกิดของผมจะให้ของขวัญอะไรคุณอย่างหนึ่งนะ” เขาจะถามอย่างไรผมก็ไม่บอก ทำเป็นว่าพูดไปอย่างนั้น จริงๆแล้วผมเป็นคนที่ไม่จัดงานวันเกิด วันเกิดผมคือวันแม่ผม วันที่แม่ผมจะตายเพื่อให้ผมเกิดมาลืมตาดูโลก ฉะนั้นวันเกิดผม ผมต้องไปหาแม่ ไปกอดแม่ ไปนอนกับแม่ ทำอะไรให้แม่ทาน บีบนวดสารพัดและครับ พักเดียวหลับตื่นมาเห็นแม่นั่งไล่ยุงให้ผม ดูซิครับโตขนาดนี้แม่ยังทำให้ลูกได้ แม่ผมเสียไปนานแล้ว วันเกิดปีนี้ผมก็จะรำลึกถึงแม่เช่นเดิม จะขอพร(ดุอา)ให้ ทำความดีให้แม่ ........

            เผลอแป๊บเดียวจากหวานไปเศร้าซะแล้ว...อิอิ...วันที่ 22 กรกฎาคม  2548 ตื่นมา พบหน้าภรรยา(หวานต่อนะครับ) “ที่รักของขวัญที่ผมจะให้คุณคือ....แตรนๆๆแตร้น...(ไอ้ตาเบนี่ท่ามากจริงๆบอกสักทีซิโว้ย)....ผมว่าท่านผู้อ่านน่าจะนึกในใจประมาณนี้นะครับ อิอิ...

            ของขวัญที่ผมให้คุณเนื่องในวันเกิด คุณคงไม่ดีใจหรอก มันไม่มีค่าใดๆ...แต่ผมคิดว่าถ้าผมให้คุณได้มันมีค่ามากนะครับ” (ทำไมมันไม่บอกสักทีโว้ย) “ของขวัญผมที่ให้เนื่องในวันเกิดผมคือผมเลิกบุหรี่เด็ดขาด” แล้วบุหรี่เป็นซองๆก็ถูกขว้างทิ้ง ตามไปเหยียบอีก ภรรยาเข้ามากอดผม แล้วบอกผมว่า “นี่คือของขวัญที่มีค่าที่สุด และอยากได้มากที่สุดในชีวิต”

            ท่านครับ ภรรยาเขาจะให้กำลังใจผมเสมอๆ กำลังใจสำคัญมาก ผมก็รักษาของขวัญอันนี้มา 5 ปีแล้ว ก็เธอเล่นบอกว่ามีค่าที่สุดแล้วผมจะไม่รักษาได้อย่างไรจริงไหมครับ

            สิ่งหนึ่งที่ผมใช้กับภรรยามาโดยตลอดก็คือผมจะเป็นน้ำให้เสมอ ผมถือว่าวันที่จีบกันหวานอย่างไร วันนี้ก็ต้องแบบนั้น ทำไมพูดกับใครทั้งโลกหวานได้หมด ทีกับภรรยากลับทำเป็นอาย ผมไม่อายที่จะพูดดีๆกับภรรยา แม้บางครั้งเผลอตัวพูดไม่ดี หรือทำอะไรไม่ดี ผมก็จะขอโทษก่อนเสมอ บางครั้งภรรยาทำผิด ผมยังขอโทษก่อนเลย ทำไมขอโทษภรรยาตัวเอง มันจะตาย หรือเกียรติยศมันจะหมดไปอย่างนั้นหรือ ผมไม่เห็นมันจะต่ำต้อยตรงไหน มีแต่จะรักกันมากขึ้น และเกรงใจกันมากขึ้น

            วันเกิดผมขอให้ท่านโชคดีและมีความสุขตลอดไปครับ