ไม่เป็นอะไรที่รักนะ
ไม่เป็นอะไรที่รักน่ะ
สดับมาจากเสียงความเศร้า บอกผ่านความเหงาจากเสียงนก

ไม่เป็นอะไรที่รักน่ะ

สายลมวณิพก

คล้ายตื่นตระหนกขวัญแขวน

พัดผ่านมากี่กัปแดน

มาแน่นอัดอยู่ในอก

สดับมาจากเสียงความเศร้า

บอกผ่านความเหงาจากเสียงนก

เหมือนความรักของใครพร่องบก

อับจนมาจาก*พกจร

ไม่เป็นอะไร ที่รัก

อยู่ในฟาก *ปักษานาดร

ฝ่ายที่ไม่ต้องการคำอาวรณ์

ความรู้สึกเจ็บร้อนจำเพาะ

คืออตีดที่กรีดกราย

เดินมาระบายอย่างเหยาะเหยาะ

ขณะที่ใครเขาเริ่มหัวเราะเยาะ

กะเทาะปัจจุบันหลุดรุ่ย

“ไม่เป็นอะไร ที่รัก”

แม้สายลมชักช้ามาแผ้วกรุย

พัดผ่านวิถีใหม่กระซิบคุย

ณ ท่าม *อุยยานบทกวี

นั้นสุริยะจักรวาล

ส่องแสงฉานมาทางนี้

ไม่เป็นอะไรคนดี

พรุ่งนี้ไปด้วยกัน

สายลมวณิพก

พัดความรักให้ตกสวรรค์

เมื่อการพลัดพรากยังสำคัญ

บทเรียนครั้งนั้นคือตำรา

สายลมวณิพก

ลมอกยังมีรักปรารถนา

จะรักให้มาก กว่ารักลา

สัญญาว่าจะไม่เป็นอะไร ที่รักน่ะ

 

พกจร = ประพฤติอย่างนกยาง คือ หน้าเนื้อใจเสือ หรือ หน้าซื่อใจคด

อุยยาน = อุทยาน ,สวนเป็นที่รื่นรมย์

ปักษานาดร =ฝ่ายอื่น,อีกฝ่ายหนึ่ง

ข้างบนกลอนของคุณสิงหา  สัตยนนท์  ข้างล่างแปลกลอนของดิฉันอีกที คนชอบกลอนก็เป็นเช่นนี้แหละ  กลอนคนละอย่าง แต่ความหมายเดียวกัน ถ้าหากดิฉันแปลกลอนยังไม่ถูกโดนใจคุณสิงหา ก็ สามารถ ทบทวนแก้ไขใหม่ได้นะคะ รู้สึกว่า ดิฉันจะไม่ได้กล่าวถึงนกเลย  รู้แต่ว่า ฝากใจไปกับนกคะ ถ้าเข้าใจกลอนไม่ผิด

     สายลมวณิพก           

  ตื่นตนกอกสั่นและขวัญแขวน

  ด้วยสายลมที่ผ่านมาหลายดินแดน  

  หอบรักแน่นภายในด้วยมืดมน 

  บอกที่รักจะเป็นให้ทุกอย่าง   

 ยามอ้างว้างปลอบใจกายคลายสับสน

 เป็นแสงไฟส่องชีวันครั้นมืดมน  

 เป็นหนึ่งคน ทีจะทนและเข้าใจ

 

ไม่เป็นอะไรที่รักนะ ที่รัก      

 จงตระหนักไม่ทิ้งใจให้หวั่นไหว

แม้จะอยู่ฟากฟ้าปักษานาดรไกล 

 ต่อนี้ไปอย่าได้มี ที่อาวรณ์ 

 

แม้สายลมวณิพกตกสวรรค์    

 เป็นความฝันที่จะย้ำซ้ำหลอกหลอน

ว่ามีจากพรากพลัดและจำจร  

  เป็นบทเรียนคำสอน คือตำรา

 

แม้สายลมวณิพกที่แปรเปลี่ยน   

 แต่ยังเพียรในรักและปรารถนา 

สัญญารัก จะไม่มีวันต้องจากลา  

 โอ้ !กานดา ไม่เป็นไร ด้วยใจผูกพัน

ใครจะมาร่วมเขียนแหวกแนวออกไปอีกก็ได้นะคะสำหรับคนชอบกลอนคะ

มอบรู้ซึ้งให้ทุกคนคะ  มีความสุขสัมผัสคะ