แด่...
คุณครูที่รักจากหัวใจของลูกศิษย์ตัวน้อย...
บันทึกหน้าต่อไปนี้ ฉันจะเล่าถึงประสบการณ์ต่างๆ ในโรงเรียน ที่มีคุณใหญ่ใจดี เป็นผู้กำหนดทิศทางของโรงเรียน (สมัยนี้เรียกว่า วิสัยทัศน์ พันธกิจ) ท่านเป็นผู้กำหนดแนวทาง..(กลยุทธ์) ความรู้และประสบการณ์ที่จะจัดให้แก่นักเรียน ตลอดเวลา 6 ปี ที่ฉันเรียนที่นี่ มันมีคุณค่าต่อชีวิตของฉันมากเหลือเกิน...
โรงเรียนสอนให้เราทุกคนทำนา ครูใหญ่บอกเสมอว่า "ชาวนาเป็นกระดูกสันหลังของชาติ เราเป็นลูกหลานต้องรักในอาชีพชาวนาของบรรพบุรุษ ภูมิใจความเป็นชาวนา และต้องอนุรักษ์ รักษาอาชีพนี้ให้อยู่คู่กับแผ่นดินไทย" ครูให้พวกเราฝึกดำนา เกี่ยวข้าว นวดข้าว ครูใหญ่สอนให้พวกเรารู้จักวิถีชีวิตของชาวนา รู้คุณค่าของข้าวทุกเม็ด โดยให้เราลงมือทำ... เวลาเราเห็นต้นข้าวเติบโตในนาเขียวชอุ่มช่างสวยงามเหลือเกิน พวกเราจะคอยมาดูแลต้นข้าวของเราทุกวัน คอยสังเกตว่าวันนี้ต้นข้าวของเราเป็นอย่างไร เมื่อไหร่มันจะตั้งท้องออกรวงและเมื่อไหร่มันจะสุขให้เราเก็บเกี่ยว...
เมื่อถึงเวลาเกี่ยวข้าว เราช่วยกันทั้งโรงเรียน ช่วงนั้นฉัน อยู่ ป.4
สามารถร่วมกิจกรรมเกี่ยวข้าวได้แล้ว
จำได้ว่าฉันตื่นเต้นมากที่จะได้เกี่ยวข้าว... ลุงเจริญกับป้าลัดดา
แม่ของพี่รัตน์เตรียมเคียวให้ฉัน มันคมมากเลยนะ...
ป้าบอกให้ฉันระวังเคียวจะบาดนิ้วเวลาเกี่ยวข้าว
ฉันต้องเข้าครอสติวเข้มเรื่องเกี่ยวข้าว...เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดและเกิดอุบัติเหตุเวลาเกี่ยวข้าวจริงๆ
วันเกี่ยวข้าวสนุกมาก แม้ว่าแดดจะร้อนและปวดหลัง พวกเราก็ไม่บ่น
ช่วยกันทำจนเสร็จทุกแปลง หัวเรือใหญ่งานนี้ คือ ครูประทีป
ซึ่งเป็นครูเกษตรค่ะ พวกน้อง ป.2 ป.3 ช่วยกันเสริฟน้ำ
และจัดอาหารไว้ให้พวกพี่ๆ พองานเสร็จก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง
นี่แหละพลังสามัคคี เป็นความประทับใจ
และความทรงจำที่ฉันไม่เคยลืม...มันชัดเจนอยู่ในสมองและหัวใจของฉัน
แม้ว่ามันจะผ่านมานานแสนนาน ...ครูใหญ่ของฉันน่ารักเหลือเกิน...
สวัสดีคับอาจารย์
อาทิตย์หน้าคงได้เจอกันนะคับ
ผมยังป่วยอยู่คับ
ได้เห็นภาพจากบันทึกครูใจดี เรื่องราวดี ๆ ได้ฟังเพลงเพราะ ๆ
ว้าววววววววววววว งานออกมาเล่นเน็ตแบบนี้ มีความสุขจังเลยค่ะ
ดีคับ อาจารย์
ลูกศิษย์ของอาจารย์มารายงานตัว ครับ
ณ ท้องทุ่งกลางท้องนานภาฝน
เพียงหนึ่งคนยืนสู้ทนท้าลมหนาว
เพื่อเลี้ยงชีพอิ่มปากท้องบางครั้งคราว
เพื่อทุ่งข้าวของสงวนงานทำกิน
ถึงนาแล้งไร้สิ้นแรงแสนหยดฝน
ต้องทุกข์ทนกร่ำกลืนอดกลืนกินหิน
คราน้ำท่วมเขื่อนน้ำตาหลากโรยริน
เป็นคราวสิ้นเคราะห์กรรมประดาตัว
ชาวนาถือว่าเป็นกระดูกสันหลังของชาติจริงๆๆ
การปลูก
นาเป็น
สิ่งที่ดี
หวัดดีคับอาจารย์
ชาวนาปลูกข่าวให้เรากิน
น่านับถือชาวนาผู้เป็นกระดูกสันหลังของชาติ
น่านับถือชาวนาผู้เป็นกระดูกสันหลังของชาติ
การเกี่ยวข้าวของคุณน่าจะสนุกจังเลยนะค่ะ
มอบป้ายเกียรติคุณได้เลย
ดีครับ เป็นความทรงจำที่มีคุณค่ามหาศาลเลยนะครับ
สวัสดีค่ะพี่ครูใจดี
อ่านแล้วสุขใจ นึกถึงเรื่องในอดีตอันหวานมิลืมเลือนเลยนะคะ
ช่วงนี้หลายๆ พท. เมือนากัน ... เมื่อก่อนลงพื้นที่เมืองลาว เห็นเด็กๆ นั่งละห้อย รอคอยครูมาสอนหนังสือ เพราะครูก็ต้องเมือนาเช่นกัน …
จริงๆ ถ้าช่วงเมือนา ก็น่ามีคอร์สเมือนาเป็นวิชาเรียน ภูมิปัญญาชาวบ้าน วิถีชุมชน ประสานเรียนรู้ คงจะดีไม่น้อยนะคะ ... 5 5 ... มีความสุขมากๆ นะคะครูพี่ J
สวัสดีค่ะ
อ่านแล้ว ... ชอบจังค่ะ
ความทรงจำดี ๆ เป็นสมบัติจากกาลเวลาที่ประเมินค่าไม่ได้เลยค่ะ
มีความสุขมาก ๆ และขอบคุณบันทึกดี ๆ นะคะ
(^___^)
อยากไปเที่ยว
ถ้าไม่มีชาวนาเราคงจะไม่มีข้าวกิน
ชาวนาจึงสำคัญมาก
สวัสดีค่ะ คุณเกษตร:อยู่จังหวัด ลุงกับป้าติวเข้มพร้อมกลัวหลานสาวซุ่มซ่ามทำเครียวบาดมือ น่ะค่ะ
หวัดดี เทพแห่งภูต คนป่วยเล่นคอมพ์ ได้ด้วย... เก่งเน๊าะ ถ้าหายดีก็อย่าลืมทำกานบ้านด้วยล่ะ....
สวัสดีค่ะ
แวะมาทักทาย...ความทรงจำดีๆในวัยเด็ก...
ประทับใจคุณครในวัยเด็กเช่นกัน...
สวัสดีจ้ะ น้องป่าน ดอกกุหลาบของป่านก็สวยมากๆ เลยจ้ะ
