แม่ หรือ มารดา เป็นคำที่เรียกผู้ให้กำเนิด และโดยทั่วไป คือ แม่ที่เป็นบุคคลสำคัญของครอบครัวแบบ พ่อ แม่ ลูก เป็นผู้มีพระคุณต่อลูกเพราะเป็นผู้ให้กำเนิด แม่ทั่วไปมีหน้าที่ให้ครอบครัวคือ เลี้ยงลูก ดูแลบ้าน

คนไทยบางคนมักเรียก แม่ ของตัวเองว่า "คุณแม่" ซึ่งถือเป็นคำที่สุภาพกว่าการเรียกว่า "แม่" ห้วน ๆ

ในภาษาไทยบางครั้งคำว่า แม่ ถูกใช้เรียก ผู้หญิง ทั่วๆไป หรือ จำเพาะเป็นกลุ่มๆ เช่น แม่บ้าน แม่นม หรือบางครั้งก็ใช้เรียกสิ่งที่เป็นตัวหลักของสิ่งอื่น เช่น แม่ทัพ แม่งาน และบางครั้งก็เรียกสิ่งที่ให้กำเนิดสิ่งอื่นๆในธรรมชาติ เช่น แม่น้ำ

มีบทประพันธ์แปลเกี่ยวกับความรักของแม่ของพระราชธรรมนิเทศ ไว้ดังนี้[1]

ในโลกอันหนาวทรวงลวงหลอกนี้

ช่างไม่มีธารรักอันศักดิ์สิทธิ์

ที่ซึมซาบดื่มด่ำอมฤต

เหมือนในจิตของแม่รักแท้จริง

 

[แก้] การออกเสียงคำว่าแม่ของแต่ละภาษา

แม่หรือว่าผู้หญิงที่แต่งงานแล้วให้กำเนิดลูก และลูกก็จะเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าแม่โดยทั่วไปแล้วแต่ละภาษามักจะใช้อักษร "ม" เหมือนกันหมดเช่น

  • คนไทย จะเรียกผู้ที่ให้กำเนิดว่า "แม่"
  • ภาษาอังกฤษ จะเรียกผู้ที่ให้กำเนิดว่า "มาเธอร์ (Mother)" หรือ "มัม (Mom)"
  • ภาษาสันสกฤต จะเรียกผู้ให้กำเนิดว่า "มารดา"
  • ภาษาบาลี จะเรียกผู้ให้กำเนิดว่า "มาตา"
  • คนจีน จะเรียกผู้ให้กำเนิดว่า "ม่าม้า"
  • คนแขก จะเรียกผู้ให้กำเนิดว่า "มามี้"
  • คนฝรั่งเศส จะเรียกผู้ให้กำเนิดว่า "มามอง"
  • คนญี่ปุ่น จะเรียกผู้ให้กำเนิดว่า "โอก้าซัง"
  • คนเกาหลี เรียกผู้ให้กำเนิดว่า "ออมม่า"
  • คนเวียดนาม เรียกผู้ให้กำเนิดว่า "แม๊" ออกเสียงใกล้เคียงภาษาไทยมาก

[แก้] อ้างอิง

ที่มา..http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B9%81%E0%B8%A1%E0%B9%88

เนื่องในวันแม่แห่งชาติ12 สิงหาคมที่จะถึงนี้ ขอเชิญชวนลูกๆทุกคนระลึกถึงคุณของแม่กันนะจ๊ะ...ด้วยบทกลอนระลึกถึงพระคุณท่านค่ะ...ผู้ใดผ่านมาสนใจร่วมด้วยช่วยกันแต่งกลอน ก็ขอขอบพระคุณไว้ล่วงหน้าค่ะ...

                                                       ได้ดีเพราะแม่สอน
      แม่ของฉันวันนี้หรือวันไหน                                      

ช่างสดใสหาใครเหมือน


ลูกทำผิดพลาดไปคอยย้ำเตือน                                      

ลูกอย่าเชือนคำแม่แค่ผ่านไป


ทุกคำที่แม่สอนซ่อนธรรมะ                                            

ใช้หลักพระหลักใจไขปัญหา


ลูกช้ำมาเจ็บมาแม่ไม่เบือน                                              

คอยเป็นเพื่อนปลอบใจแต่ใดมา


      คราออกเหย้าออกเรือน เตือนหนักหนา                        

อย่าแชเชือนเบือนบิด ผิดหน้าที


เป็นแม่บ้านงานใหญ่ ต้องเอาจริง                                     

ที่ทุกถ้วนของบ้าน คืองานเรา


คราตั้งครรภ์แม่ห่วง หน่วงถึงหลาน  

ลูกอย่าพาลอารมณ์หมองครองตนดี


กายอย่าแห้งเหือดเลือดก้อนแดง เป็นที่แฝงแห่งชีวิต   

มีดวงจิตและวิญญาณ นั่นลูกและหลานเรา


    ครั้นมีหลานกำเนิดเกิดชีวิต แม่เอาจิตเอาใจให้หลานยา    

บุญหนักหนาคุณแม่ แผ่อำไพ


อานิสงฆ์ของแม่แน่หนักหนัก เจ้าหลานยาพาใจภัก             

ทั้งหลงรักห่วงหาน่าเลื่อมใส เรียกครั้งใดเรียกแม่ติดตัวตน


   คราทำงานมีโอกาสก้าวไปไกล แม่เข้าใจส่งเสริมเริ่มให้ใจ 

ทำต่อไปไม่ต้องห่วงเรื่องใดใด แม่ช่วยให้เบาแรงแข่งเวลา


ทำทุกอย่างที่สามารถด้วยพลัง แม่หนุนนำความรักให้พักใจ  

งานทุกอย่างสำเร็จเสร็จดังใจ

 

แม่สมใจลูกรักที่รอคอย...

                                        

ขอแม่มีสุขภาพแข็งแรงอยู่กับลูกและหลานนานเท่านาน
                         
 ลูกๆ