ความทรงจำ

ความรัก....ความทรงจำ...

....รสชาติและกลิ่นหอมของกาแฟที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ เจ้าประจำ
ที่ตั้งอยู่ใจกลางกรุงแห่งนี้ก็ยังทำให้ผมเพลิดเพลินไปกับมันได้เสมอๆ
และสำหรับช่วงเย็นวันเสาร์อย่างนี้ผู้คนภายนอกยิ่งพลุกพล่านกว่าปกติ

ผมนั่งทอดสายตามองผ่านกระจกใสออกไปนอกร้าน
แล้วก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย คิดโน่นคิดนี่ เหมือนกับทุก ๆ ครั้งเมื่อผมมานั่งที่นี่
ความคิดของผมเองในขณะนั้นก็ล่องลอยไม่ต่างอะไรกับไอน้ำร้อน
ที่ระเหยขึ้นมาจากถ้วยกาแฟที่วางอยู่ตรงหน้า

และถ้าหากจะต่าง ก็คงจะต่างกันตรงที่ไอน้ำนั้นระเหยแล้วก็ลอยหายไป
แต่ความคิดของผมไม่ได้ระเหยหายไปไหน แต่มันกลับล่องลอย
วนเวียนอยู่ แต่ในหัวของผมนั่นเอง

.....ในช่วงหลายปีที่ผ่านๆมา...
ผมชอบมานั่งคิดนั่งฝันถึงอะไรต่อมิอะไรที่ร้านกาแฟร้านนี้
โดยเฉพาะเวลาที่สมองผมเริ่มล้าจากการทำงาน ผมเองก็ไม่ทราบว่าทำไมถึงต้องเป็นที่นี่
มันดูเหมือนจะกลายเป็นความผูกพันไปโดยที่ผมเองก็ไม่รู้ตัว ว่าเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่

....ผมจำได้ว่าช่วงแรก ๆ สมัยที่ร้านกาแฟร้านนี้เปิดขึ้นใหม่ๆ
พร้อมๆกับโซนบริเวณใกล้เคียง ผู้คนยังน้อยมาก
และยังเป็นบริเวณเดียวในย่านนั้นที่ตกแต่งค่อนข้างสวยงาม
มีต้นไม้น้อยใหญ่ที่เอามาปลูกและตกแต่งโดยรอบ
ที่สำคัญคือลักษณะของที่นั่งที่หันออกไปนอกร้าน
ทำให้ผมชอบที่จะมานั่ง กินขนมอร่อย ๆ และดื่มกาแฟหอมๆที่นี่
แล้วยังได้นั่งทอดสายตามองนู่นมองนี่ เป็นความสุขอย่างหนึ่งเท่าที่จะหาได้ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ

....จนถึงปัจจุบัน ร้านกาแฟร้านนี้ก็ยังคงบรรยากาศและรสชาติเหมือนเดิมทุกอย่าง
แต่ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป ต้นไม้ต้นใหญ่ขึ้น มีน้ำพุเพิ่มขึ้นมา
ผู้คนเริ่มมากขึ้น รวมถึงตัวผมและเก้าอี้ตัวข้างๆผม
ที่ ณ วันนี้...ไม่มีเธอคนนั้นนั่งเคียงข้าง.......อย่างเคย

....ช่วงที่ความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนจบลงใหม่ ๆ
ผมยังจำได้ว่ามักจะมานั่งคิดถึงเรื่องราวของเราที่ร้านกาแฟร้านนี้อยู่บ่อยครั้ง
เรื่องเหล่านั้นก็มีทั้งเรื่องที่นึกถึงเมื่อไหร่ก็มักจะอดยิ้ม อดหัวเราะกับตัวเองไม่ได้
บางเรื่องนั้นก็รู้สึกเสียใจทุกครั้งที่นึกถึงก็มีเหมือนกัน

....หากแต่เวลายิ่งผ่านไปเท่าไหร่
ทุกครั้งที่ผมมานั่งที่ร้านกาแฟร้านนี้ ผมยิ่งรู้สึกว่าเรื่องราวในอดีตที่ผมระลึกถึงมัน
กลับค่อยๆเหลือแต่ความทรงจำที่ดี ๆ เพราะผมเองก็มีความสุขที่ได้นึกถึงมัน
จนทำให้ส่วนที่เลวร้ายของความทรงจำ ค่อยๆระเหยออกไปจากตัวผมวันละนิดๆ
ไม่ต่างอะไรกับไอน้ำที่กำลังระเหยจากถ้วยกาแฟที่ตั้งอยู่ตรงหน้านี้เลยแม้แต่นิดเดียว

....สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้คือความรู้สึก ความทรงจำดี ๆ ที่เกี่ยวกับเธอคนนั้น
และบทเรียนจากสิ่งที่เกิดขึ้น บางทีผมยังคิดเข้าข้างตัวเองเลยว่าอย่างน้อย ๆ
ผมก็พอจะเข้าใจความรักมั่งล่ะน่า ถึงจะไม่มากมายก็ตามทีเถอะ

...."ความรัก" ไม่ใช่เรื่องยากเกินกว่าที่เราจะทำความเข้าใจ
ในขณะเดียวกันเราก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมา นั่งหาความหมายของคำว่า "ความรัก"
เพราะความรักเองก็ไม่เคยมีความหมายที่ตายตัว

มนุษย์เราต่างก็หาความความหมายของคำๆนี้มาเป็นเวลาหลายพันปี....
เรามัวแต่หาความหมาย แต่ลืมที่จะทำความเข้าใจ
เราลืมไปว่า ความรักสามารถแปรเปลี่ยนไปได้เสมอ ตามแต่โอกาส เวลา สถานที่และบุคคล

ยิ่งเราต้องการหรือโหยหาความรักมากเท่าไหร่
เราก็ยิ่งลืมที่จะแสดงความรักต่อผู้อื่นมากขึ้นเท่านั้น

ความรักเป็นพลังงานที่ไม่ต้องใช้ทรัพยากร แร่ธาตุในการผลิต
และยังสามารถผลิตได้ทุกเวลา ทุกสถานที่

ความรักเป็นพลังงานอนันต์ที่ไม่มีวันหมดไปจากโลกกลมๆใบนี้

...ไม่ว่าอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคตจะเลวร้ายแค่ไหน
ความรักจะยังคงอยู่อย่างนิรันดร์ ในตัวของเรา...ทุกๆคน


.............................................................................


**ตื่นมาก็ยังงง ๆ อยู่ มารู้ตัวอีกที ก็ไม่รู้ว่ามานั่งตรงหน้าคอมพิวเตอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่
แถมพิมพ์ไปพิมพ์มาดูจะหาที่จบไม่ได้ เลยจบลงดื้อๆในประโยคสุดท้ายที่เห็นนั่น

 

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

♥♥♥♥♥♥♥