มีคนเพียงไม่กี่คนในชีวิตนี้  ที่เวลาเราหวนคิดถึงแล้วยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว  ในชีวิตของคนทุกคน มีทั้งช่วงเวลาที่เป็นสุขและช่วงเวลาที่เปี่ยมไปด้วยความทุกข์ ในทุกช่วงเวลา….กำลังใจเปรียบเสมือนดอกไม้ ไม่ว่าจะเป็นดอกเล็กๆหรือช่อใหญ่ย่อมให้ความสุขใจแก่ผู้ได้รับ โดยเฉพาะกำลังใจจาก เพื่อนผู้อยู่เคียงข้างเสมอไม่ว่าสุขหรือทุกข์ 

     ทุกวันและคืนเต็มไปด้วยความหมาย ในบางครั้งเราอาจพ่ายแพ้ ในบางครั้งอาจร้องให้…แต่ตราบใดที่ยังมีเพื่อนอยู่ช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุด เราก็ยังยิ้มได้

     ทุกครั้งที่มีใครบอกเราว่า  ขอบคุณ  หรือ ขอโทษ  แม้เป็นเพียงถ้อยคำสั้นๆง่ายๆแต่เป็นถ้อยคำที่ทำให้เกิดความรู้สึกที่ดี  เพียงแค่เราจริงใจกับเพื่อนประโยคสั้นๆง่ายๆก็สามารถเอาความเป็นเพื่อนกลับคืนมาได้

       อย่ามัวแต่หวังให้คนอื่นมาห่วงใย  อย่ามัวแต่หวังให้คนอื่นมาเข้าใจ  ทุกๆอย่างเริ่มต้นที่…ใจเรา

      ชีวิตจะมีความหมายมากยิ่งขึ้นถ้าเราได้ทำสิ่งทีอยากจะทำ มีงานที่รัก  มีใครสักคนที่เป็นที่รัก

      การใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเพื่อนหลายๆคนสิ่งสำคัญที่สุดคือการยอมรับและให้อภัย  แม้ในบางสิ่งที่เลวร้าย 

       ทุกชีวิตต้องการเพียงแค่กำลังใจ ขอเพียงมีคนปลอบโยนอยู่ข้างๆในวันที่คนทั้งโลกหันหลังให้ขอเพียงมีคนซับน้ำตา วันที่ชีวิตมีแต่ความเลวร้าย  แค่สองมือเล็กๆที่อบอุ่นเพียงอ้อมกอดเดียว  คนที่ล้มก็พร้อมจะลุกและก้าวเดินต่อไป

      เพียงแค่มีเพื่อน…เราก็กล้าทำในสิ่งที่ไม่กล้าทำเพียงแค่มีเพื่อน  เรากล้าหวังในสิ่งที่รู้ว่าไม่อาจสมหวัง เพียงแค่มีเพื่อน…ความยากลำบากไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ถ้าเรามีเพื่อนดีดีแม้เพียงหนึ่งคนในชีวิตจงปฏิบัติต่อเขาราวกับสมบัติอันล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง

       กว่าที่เราจะมีเพื่อนที่รู้ใจและเข้าใจเราสักคนหนึ่งนั้นใช้เวลายาวนานเหลือเกิน  แต่การเสียเพื่อนที่เรารักไปนั้นใช้เวลาเพียงนิดเดียว  เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำก็ทำให้ความสัมพันธ์ที่มีมานาน ขาดสะบั้นลงไป

           หลายครั้งหลายหน  ที่ความเป็นเพื่อนจบสิ้นลงง่ายๆเพียงการไม่ยอมมองข้ามสิ่งที่ไม่ถูกใจ

          มันเป็นสิ่งที่น่าเสียดาย และ เราก็ไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรได้เลย  เมื่อก่อนนั้นเราเคยสนุกสนานเคยยิ้มเคยร่วมหัวเราะไปไหนก็ไปด้วยกัน  แต่ทุกวันนี้เมื่อเราพบกันแล้วต่างเมินเฉยไม่สนใจใยดีต่อกัน  เป็นความทุกข์ความเจ็บลึกๆที่เก็บซ่อนอยู่ภายในไม่มีใครรู้นอกจากเราสองคน  คนที่ไม่เคยเสียเพื่อนที่ดีสักคนหนึ่งไปนั้น   ไม่รู้หรอกว่าการเสียเพื่อนนั้นทุกข์แค่ไหน

หลายครั้งหลายคราว  สิ่งที่เพื่อน…อยากได้จากเพื่อนที่สุดกลับเป็นสิ่งที่ให้กันได้ง่ายที่สุดเพียงแต่เราอาจหลงลืมไปบ้างนั่นคือ…คำขอโทษและการให้อภัย

       วันนี้ถ้าหากใครที่เคยทำผิดพลาดกับเพื่อนเคยทะเลากับเพื่อน อยากได้เพื่อนกลับคืนแล้วละก็  ให้เราตัดสินใจเอาเอง    เข้าไปหาเพื่อนเราแล้วบอกว่า  ขอโทษ เป็นคำสั้นๆง่ายๆ แต่ให้ความรู้สึกที่ดีและได้เพื่อนกลับคืนมา  

       คนทุกคน  ต้องการเพียงเพื่อนแท้ๆสักหนึ่งคนไว้คอยห่วงใย อาทร ร่วมหัวเราะและร้องไห้ เพื่อให้รู้ว่าโลกกว้างใบใหญ่นี้ไม่เดียวดายเกินไปนัก

          เพื่อนที่ดีต้องทำตัวให้เหมือนเป็นบ้านที่ไม่ว่าเจ้าของจะไปไหนมีสุขหรือทุกข์เช่นไร  ประตูบ้านก็ยังเปิดกว้างไว้เพื่อรอการกลับมาเสมอ 

       หลายคนกำหนดตัวเองว่าจะเริ่มต้นเป็นเพื่อนที่ดีของเพื่อน  ในวันขึ้นปีใหม่ ในวันครบรอบวันเกิด ทำไมต้องรอคอยวันที่จะเริ่มต้นสิ่งดีๆ ในเมื่อทุกวันล้วนแล้วแต่เป็นวันใหม่  แต่ละนาทีผ่านไป  แต่ละวันผ่านไปชีวิตเหลือเวลาน้อยลงทุกที  หากพร้อมที่จะเริ่มต้นก็ไม่จำเป็นต้องรอ

            ถ้าไม่มีการเริ่มต้น…ก็ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง  คนบางคนได้แต่ยืนมองอีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำแต่ไม่เคยแม้แต่พยายามจะหาทางข้ามไป     

            เงินทองใช้ได้ไม่เท่าไหร่ย่อมมีวันจบสิ้นแต่น้ำใจของเพื่อนแท้ให้เราได้…ไม่มีวันจบสิ้น

...คุณละพร้อมเป็นเพื่อนที่ดีของเพื่อนหรือยัง....

ธรรมะสวัสดี...

ปล.ขอบคุณเพื่อนที่รักที่ส่งเมล์มาให้..