ทำได้ไงน่ะ...

    เมื่อวันพฤหัสที่ 4  พ.ค. 49  ที่ผ่านมา  เป็นคืนเลี้ยงส่งพี่ปี 4 เทคโนฯ  ซึ่งข้าพเจ้าอยากบอกว่าพี่ปี 4 น่ารัก ทำให้มีความคิดว่าน่าจะให้ของขวัญโดยการแสดงที่โดน...ซะหน่อย เลยปรึกษากับเพื่อนๆว่าจะทำอะไรกันดี  ผลสรุปก็คือ  การแสดงอินตะระเดียเทคโนฯ  ซึ่งใช้เวลาซ้อมหลัง 5 โมงเย็น บางวันก็เริ่ม 3-4 ทุ่ม  แต่ก็มีความรู้สึกว่าคลายเครียดก้บงานและเรื่องราวต่างๆมากเลย...

  และวันแสดงก็มาถึงต้องแต่งตัวตั้งแต่ 12.30 น. เมื่อแต่งออกมาแล้วตลกมากแต่คิดว่าเลือกที่จะทำแล้วต้องทำให้สำเร็จ ก่อนออกจากสถานที่แต่งตัว (ฮอร์แลนด์แมนชั่น)  ข้าพเจ้าตกใจมากเมื่อมีผู้ชายคนหนึ่งกวักมือให้จอดรถ  ข้าพเจ้าได้ยินเขาพูดว่า "โปงโผล่"   ตกใจมากเลยคิดว่ารถมีปัญหาซะแล้ว ผลปรากฎว่า กระโปรงที่ข้าพเจ้าใส่มันโผล่ออกไปนอกรถตั้งเยอะแน่ะ...

   ถึงเวลาแสดงทุกคนตั้งใจกันมาก โดยเฉพาะข้าพเจ้า (เพราะเป็นของแปลก)  แต่ผลปรากฎว่านับท่ากันผิดจังหวะตั้งเยอะแน่ะ...แต่ก็ลุล่วงไปด้วยดี

   แต่ยังไม่หมดข้าพเจ้าขึ้นไปร้องเพลง  ไม่รู้จะร้องเพลงอะไร เลยเลือกเพลง "แค่เสียใจไม่พอ" ของพี่แอมมาร้องเพราะจำเนื้อได้มากที่สุด มีคนมาให้ดอกไม้เยอะหมดเลย แต่ประทับใจอยู่ดอกเดียว ไม่บอกว่าใครให้....ตกใจหมดเลย...  สรุปว่าคืนนั้นนอนหลับเป็นตายเหนื่อยมากกกกๆๆ