เด็กต้องการความเข้าใจจากคุณครูที่เคารพ

สวัสดีค่ะ  วันนี้อยากเขียนเรื่องราวของเด็กคนหนึ่ง เป็นประสบการณ์จริง เด็กคนนี้ขอให้ชื่อน้องเอ น้องเอเป็นเด็กชั้น ปวช.1 ของวิทยาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่ง น้องเอเข้าเรียนช่างไฟฟ้า ปีการศึกษา 2552 ดู ๆเหมือนไม่มีปัญหาอะไร เพราะเพิ่งเข้าเรียนได้เดือนกว่า น้องเอเป็นเด็กผู้ชายสุขภาพกายไม่ค่อยแข็งแรง เนื่องจากหยุดหายใจตอนคลอด เรียนไม่ค่อยเก่ง แต่สุขภาพจิตดี เป็นเด็กร่าเริง น้องเขาไปเรียนทุกวันโดยมีพ่อไปส่งทุกวัน อยู่ๆ วันหนึ่งน้องบอกกับพ่อว่าครูประจำชั้น พูดจาดูถูก หาว่าโง่บ้าง ทำอะไรครูก็ตำหนิอยู่เสมอ โดนว่าอยู่ทุกวัน คุณพ่อเลยไปขอพบครูประจำชั้น ครูคนนี้ก็ว่าไม่มีอะไร อีกสัปดาห์ต่อมาน้องเขาก็มาบอกพ่อว่าไม่อยากเรียนที่นี่แล้ว เพราะโดนครูประจำชั้นคอยว่าตลอดเวลาจนไม่มีความสุข พ่อไปพบผู้บริหารและเล่าข้อเท็จจริงให้ฟังซึ่งท่านได้อนุเคราะห์แก้ปัญหาให้ แต่เด็กไม่อยากเรียนและขอลาออกไปเรียนสถาบันอื่น ที่เรียนแล้วเขาพอใจและมีความสุข ที่เขียนเรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์ให้พ่อแม่ทุกคนให้ความเข้าใจและสนใจลูก เพราะหากลูกของท่าน มีปัญหาเขามาหาพ่อแม่ เราต้องหันมาให้ความสนใจและเข้าใจ สอบถามหาสาเหตุ และคอยแก้ปัญหาให้กับเขา คอยให้กำลังใจกับลูก แต่อย่าเชื่อเด็กทั้งหมดต้องหาข้อเท็จจริง  จากโรงเรียน หรือสถานศึกษา เพื่อน ๆ ของลูก แล้วไปพบครู เป็นขั้นตอนต่อไป หากยังเกิดปัญหาอีก ก็พบผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อท่านได้รับรู้ปัญหาและหาวิธีการแก้ไขให้กับลูกของเรา แต่การศึกษาในปัจจุบันที่มุ่งเน้นการจัดการเรียนการสอนยึดผู้เรียนเป็นสำคัญ ทำให้เด็กเป็นคนเก่ง เป็นคนดี และมีความสุข ตามเจตนารมณ์ของ พ.ร.บ.การศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542 เพราะฉะนั้นความเป็นครูต้องตั้งอยู่ในหลักของความเมตตาเป็นพื้นฐานที่สำคัญ การที่ผู้บริหารสถานศึกษาแห่งใดจะรับบุคคลภายนอกเข้ามาเป็นครูอัตราจ้างต้องกลั่นกรองเลือกสรร ให้ได้ครูที่มีความรู้และเป็นคนดี มีคุณธรรมพร้อมที่จะเป็นพ่อพิมพ์แม่พิมพ์ของเด็ก โดยเฉพาะเด็กด้อยโอกาส เด็กพิเศษ เด็กพิการ เด็กเหล่านี้ต้องการความเข้าใจและช่วยเหลือจากครูมากกว่าเด็กปกติธรรมดาจากเรื่องที่เล่ามานี้ถ้าพ่อแม่ไม่สนใจเด็ก ปัญหาที่จะตามมาคือการหนีเรียน สุดท้ายเด็กเรียนไม่จบตามหลักสูตร  และโทษเด็ก บางทีเด็กไม่ได้ทำผิดเสมอไป