ผลของการงานที่เราทุ่มเททำลงไปนั้น กว่าจะปรากฏผลออกมาก็ต้องใช้เวลาระยะหนึ่ง บางงานก็ใช้เวลาไม่นานนัก บางงานก็ใช้เวลาพอสมควร และบางงานกว่าจะรู้ผลของสิ่งที่เราได้ทุ่มความพยายามลงไปก็ใช้เวลาค่อนข้างนาน ถึงนานมาก

นอกเหนือจากความตั้งใจที่ดี (เนียต) ความพยามยามทำในสิ่งที่ถูกต้อง (กระบวนการ) แล้ว สิ่งหนึ่งที่สำคัญไม่น้อยก็คือ ความเชื่อมั่น (ยากีน) ในสิ่งที่เรากำลังทำอยู่และการมอบหมายความสำเร็จ (ตะวักกัล) หลังจากจบสิ้นความพยามยามด้วยมือของเราต่อพระองค์อัลลอฮฺ (ซุบฮานะฮูวะตาอาลา) ก็เป็นสิ่งที่สำคัญ หาไม่แล้วเราก็จะหมกมุ่นอยู่กับ "ความวิตกกังวลที่ไม่จบสิ้น" ซึ่งจะรบกวนเราจนหาความสุขสงบไม่ได้เลย

นี่เป็นหลักการอันแยบยลของอิสลาม ขอเพียงเราเริ่มด้วยความตั้งใจที่ดีและทำในสิ่งที่ดีที่สุดและถูกต้องที่สุด พยายามอย่างสุดกำลัง ทุ่มเทสติปัญญาทั้งมวล หลังจากนั้นก็จง "มอบหมาย" ต่อพระองค์อัลลอฮฺ นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดและไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว

เย็นวันอังคาร (๓๐ มิถุนายน ๒๕๕๒) ผมไปซื้อของที่ห้างแห่งหนึ่ง ขณะกำลังเลือกซื้อของอยู่ พลันก็ได้ยินเสียง "ครู..." ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและอบอุ่นยิ่ง เสียงเรียกแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกดีอย่างประหลาด เลยหันไป  ก็พบกับสาวสวยคนหนึ่งยืนยิ้ม เธออุ้มลูกชายตัวเล็กน่ารักวัยประมาณ ๑๐ เดือน ปรากฏว่า ผมจำไม่ได้ว่า เธอเป็นใคร? เธอก็แนะนำตัวว่าชื่อ... เป็นลูกศิษย์ของครูไง? เธอบอกว่ามีลูก ๒ คนแล้ว ปัจจุบันทำงานเป็นข้าราชการในหน่วยงานแห่งหนึ่งในจังหวัดยะลา เธอคนนี้เป็นหนึ่งในศิษย์รุ่นแรกๆที่ผมได้มีโอกาสดูแลค่อนข้างใกล้ชิด (เด็กยังไม่มาก) เป็นรุ่นที่ศิษย์-ครูผูกพันกันมาก จำได้ว่า เมื่อผมไปถึงโรงเรียนเด็กๆจะร้องว่า ครูใหญ่มาแล้วๆๆๆ (ทั้งๆที่ผมไม่ได้เป็นครูใหญ่แต่อย่างใด)

๒๐ กว่าปีผ่านไปและมาพบอีกครั้งหนึ่ง สะกิดใจให้หวนคิดถึงวันคืนเก่าๆ จำได้ว่าผมเคยบอกกับครูทุกคนขณะนั้นว่า สอนพวกเขาให้ดี พวกเขาเป็นลูกๆของผมทุกคน... (แม้ว่า ณ ขณะนั้นผมยังไม่ได้แต่งงาน) และผมจะเฝ้าติดตามการสอนของครูอย่างใกล้ชิดและมองดูพัฒนาการของลูก(ศิษย์)ๆ อย่างสม่ำเสมอจนพวกเขาและเธอจบออกไป รุ่นแล้ว รุ่นเล่า และที่ดีใจก็คือลูก (ศิษย์) ส่วนใหญ่ที่ได้พบและหรือรับรู้ข่าวคราวส่วนใหญ่พวกเขาและเธอเป็นคนดี มีศาสนา และมีการมีงานทำ อัลหัมดุลิลละฮฺ ซุบฮานัลลอฮฺ วัลลอฮฺ ฮูอักบัร อัสตัฆฟิรุลลอฮฺ