|
|
ก้อนหินก้อนใหญ่
ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว พระราชาผู้ปราดเปรื่ององค์หนึ่งต้องการจะออกเดินทาง
ท่องเที่ยวไปเยี่ยมประชาชนของพระองค์เมื่อมาถึงที่กลางตลาดพระองค์ก็
เกิดความคิดที่แยบคายอย่างหนึ่งขึ้นพระองค์นำหินก้อนใหญ่มาวางกลางถนน
กีดขวางทางเดินของชาวบ้านและพระองค์ก็ไปซ่อนตัวและคอยสังเกตอยู่ห่างๆ
ชาวนาคนแรกเดินผ่านมาพร้อมทั้งบ่นอย่างไม่พอใจว่าใครกันที่เป็นผู้ที่นำหินนี้
มากีดขวางทางเดินของเขาแต่แล้วเขาก็เดินอ้อมหินนั้นไปพระราชาก็มองดู
ด้วยความสนใจต่อมามีหญิงเลี้ยงวัวคนหนึ่งเดินจูงวัวของตนมา เมื่อมองเห็น
หินก่อนนั้นเธอก็พูดว่าทำไมหินก่อนนี้จึงมาอยู่ที่นี่แล้วอย่างนี้เธอจะข้ามมัน
ไปได้อย่างไรพูดจบหญิงคนนั้นก็จูงวัวของเธอเดินหันหลังกลับไปโดยไม่สนใจ
ที่จะเดินอ้อมมันไปเหมือนชาวนาคนแรกเวลาผ่านไปไม่นานก็มีเด็กชายตัวเล็กๆ
คนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าก้อนหินก้อนใหญ่นั้นเค้าพยายามที่จะผลักหินไปให้พ้น
ทางแต่เพียงลำพังตัวเขาก็ไม่สามารถทำได้เขาจึงเดินหันหลังกลับไป แต่เพียงไม่กี่อึดใจ
เด็กน้อยคนนั้นก็เดินกลับมาพร้อมกับเพื่อน ๆ ของเขาหลายคนแล้วเด็ก ๆก็ช่วยกัน
ผลักหินก้อนนั้นออกไปให้พ้นทางเดิน เมื่อพวกเขาเดินกลับมาที่ถนน พวกเขาก็พบ
ถุงใส่เหรียญทองของพระราชาวางอยู่แทนที่หินก้อนนั้น
........หินก้อนนั้นได้ให้ข้อคิดที่มีค่า
อย่างหนึ่งนั่นก็คืออุปสรรคในชีวิตของพวกเรานั้นมีไว้เพื่อพิสูจน์ความกล้าของเรา
ที่จะเผชิญหน้ากับมัน หากเราหนีปัญหาหรืออุปสรรคที่เกิดขึ้นแล้วเราก็ต้อง
หนีมันไปเรื่อยๆหากปัญหานั้นหนักหนาเกินกว่าเราจะฝ่าฟันไปได้
ลองมองไปรอบๆตัวแล้วเราจะพบว่ายังมีผู้ที่สามารถช่วยเราได้
มากเท่ากับผู้ที่เราสามารถจะช่วยให้เขาฝ่าฟันอุปสรรคของเขาไปได้
และอุปสรรคที่แข็งแกร่งที่สุดก็คือความอ่อนแอและความหวาดกลัว
ของตัวเราเองที่จะเอาชนะปัญหาที่เกิดขึ้นนั่นเอง
