วันนี้ดีใจ ที่มีหลายชุมชน มาเข้าร่วมกับชุมชน กศน. อีสาน จึงต้องออกมาเขียนความรู้สึกอีกครั้ง หลังจากที่ห่างมานาน เพราะใช้เวลาไปสร้าง ระบบ BLOG ของตนเอง ที่ website ของ ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งสร้างและใช้งานไปได้สักพักหนึ่ง ก็เกิดความรู้สึกหลายอย่าง อย่างแรกคือ ความรู้สึกดีใจ และภูมิใจ ว่า เราก็สามารถ ใช้ ICT เพื่อสร้างระบบ Blog ของเราเอง ที่ server ที่เราดูแล และที่ได้ลงแรง และเวลาไปมาก แต่พอนานวัน ก็มีความรู้สึกใหม่มาแทน เพราะไม่มีใครมาบันทึกอะไรใน Blog ของเราเลย มีแต่ตัวเราบันทึกอยู่คนเดียว ได้อ่านแต่ความคิดของเราคนเดียว เลยพยายามอีกครั้ง ประชาสัมพันธ์บอกคนอื่นๆ ต่อไปว่า เราก็มี Blog ต้องการเขียนอะไร ก็เข้ามาเขียน ผลก็เหมือนเดิม จึงเริ่มคิดได้ว่า การใช้เทคโนโลยีให้เกิดประโยชน์นั้น ต้องใช้ให้ ถูกที่ ถูกเวลา และถูกกับบุคคล (Time Place Person)

เริ่มกลับมาคิดถึงนโยบายด้าน ICT ของ รัฐบาล (ไกลไป) เอาของ กศน. ดีกว่า ตั้งคำถามว่า การพัฒนา ICT มาใช้เพื่อการเรียนรู้ ทุกวันนี้ เป็นอย่างไรบ้าง เราลงทุนลงแรงไปมาก มันถูกกับสถานที่ กับระยะเวลา และบุคคลแล้วหรือยัง

ICT บางเรื่องสอดคล้องกับเวลาแล้ว เพราะยุคนี้จะต้องใช้ เช่น ระบบ e-Learning แต่ถามว่า ถูกต้องกับบุคคลแล้วหรือยัง ทั้งบุคคลที่เป็นผู้เรียน (กลุ่มเป้าหมาย กศน.) บุคคลที่เป็นผู้สอน (ครู กศน.) บุคคลผู้ผลิตสื่อการเรียนการสอน ถ้ายังไม่ถูก จะปรับอย่างไร หยุดไว้ก่อนจนกว่าคนจะพร้อม หรือ พัฒนาคน ให้พร้อมที่จะใช้เทคโนโลยี

ต่อไปก็ดูอีกว่า สอดคล้องกับสถานที่หรือยัง เช่นตัวอย่างเดิม เรื่อง e-Learning ไปใช้ที่ไหนจึงจะเหมาะสม ถูกต้อง ใช้กับกลุ่มเป้าหมายบ้านทุ่งหมาว้อ หรือกลุ่มเป้าหมาย เขตดุสิต กทม. บางที่อาจจะเหมาะสม แต่บางที่ คงต้องคิดมากว่า ควรใช้อย่างไร

ที่กล่าวมาทั้งหมด ก็เพื่อเตือนสติตัวเองว่า อย่าวิ่งตามกระแสทุกเรื่อง เพราะอาจจะเหนื่อเปล่า การจะทำอะไรวิเคระห์ให้ลึกๆ บางอย่างอาจจะต้องปล่อยไป ไม่ตามกระแส แต่บางเรื่องต้องวิ่งให้นำไปก่อนที่กระแสจะมา

  คิดแล้วก็เหนื่อยใจ