เมื่อคืน..หน้าจอมือถือปรากฏชื่อของท่านพี่จ๊ะ (naree suwan)    ไม่อยากจะบอกเลยว่าน้ำตาฉันจะไหล    เพราะอะไร?....เพราะเธอคนนี้หายไปจากบล็อกเที่ยวคนเดียวไม่เปลี่ยวใจ (ที่มีแฟนคลับติดตามอ่านอย่างเหนียวแน่น)    ครั้งสุดท้ายที่ฉันติดต่อเธอได้ก็ช่วงเดือนกุมภาพันธ์    นับนิ้วมือดูสิ..ว่าจวบจนถึงวันนี้ที่ห่างหายไปน่ะคือระยะเวลานานเท่าใด   ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นเราก็ติดต่อกันอย่างสม่ำเสมอทั้งจากการพูดคุยผ่านมือถือ..อีเมล์ และบันทึกใน G2K    

P

คนนี้..ทำให้พี่ๆ น้องๆ คิดถึงอย่างหนัก  T_T ใจร้ายมาก

 

แล้ววันหนึ่งก็ไม่มีใครสามารถติดต่อเธอได้    ทำเอาสมาชิกแห้วคลับฯ ระส่ำระสายไปทั่ว    ใครๆ ก็โทรมาหาประหนึ่งว่าฉันเป็นเลขาท่านพี่จ๊ะซะงั้น    พอบอกให้รู้ว่า "หนูก็ติดต่อม่ายด๊าย..ย..ย ไม่ได้เหมือนกัน"  ทุกคนก็ร้องอ้าว..ว..ว..ว..ว..ว..ว     ฉันกับพี่ยาหยีคนสวย (ทะเลดาว) P ได้แต่แอบส่งผ่านความคิดถึงเป็นระยะๆ ไปถึงหัวหน้าก๊วนของเรา    คล้ายอยากจะให้ทุกคำบ่นและทุกความคิดถึงนั้นทำให้ท่านพี่จ๊ะรู้สึกตัวเสียบ้างว่าได้ทิ้งน้องๆ ที่น่ารักไปนานแล้วนะ     แต่สิ่งที่สะท้อนกลับมาถึงพวกเราก็คือ..ความเงียบ (เหมือนเดิม)    ได้แต่ห่วงแสนห่วง    หงุดหงิดด้วย    แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากบ่นกระปอดกระแปดตามประสาสาวโสด ว่า "หรือว่าพี่ไม่รักเราแล้ว ฮึ!"  แงๆๆ

 

แล้วในที่สุด..คำนั้นคงจะเดินทางไปสะกิดท่านพี่จ๊ะ (เห็นไหมว่าไสยาศาสตร์มีจริง)     ท่านพี่จึงโทรมาหาฉัน   เย้ๆๆ    ดีใจมากเลย    ระหว่างที่รับสายนั้นเหมือนจะมีน้ำตามาวิ่งเล่นตรงที่ดวงตาทั้งสองข้าง    แต่ก็ทำน้ำเสียงปกติเพราะไม่อยากให้ท่านพี่จ๊ะรู้ว่าน้องไม่แมน  อิอิ

 

ประกาศให้แฟนคลับท่านพี่จ๊ะทราบว่า..ท่านพี่ยังมีชีวิตอยู่และโอ้ลั๊นลากับบรรดาลูกลิง    ไม่ต้องเป็นห่วงจนวิตกจริตจน(จะ)คิดก่อการร้ายเหมือนที่ฉันกับพี่ยาหยีเกือบจะทำไปแล้วนะ อิอิ  ^^    ที่หายไปเพราะปฏิบัติภารกิจจนเมามันเท่านั้นเอง  ดู๊ดู..น่าจับมาตีก้น

ไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่าฉันจะรู้สึกรักและผูกพันกับคนที่มาจากโลกไซเบอร์    เพราะหลังจากที่มีประสบการณ์ตรงที่ค่อนข้างไม่ดีกับผู้คนที่รู้จักผ่านโลกอินเตอร์เน็ตแล้วฉันก็มักจะมีกำแพงกั้นกางระหว่างฉันและใครๆ เสมอ    จนได้มาเจอท่านพี่จ๊ะใน G2K นี่ล่ะ    แถมท่านพี่จ๊ะก็ยังเคยเจอฉันเชิดสะบัดใส่โดยไม่รู้เรื่องอะไรเลยเพราะฉันคิดว่าเป็นโจทก์ปลอมตัวมาก่อกวน อิอิ   เออ..ฉันมันคนมีโจทก์เยอะ

และจากที่ท่านพี่จ๊ะหายไปนั้นทำให้ฉันต้องบอกกับอา(จารย์)จ๊ะ Pและพี่ยาหยีP ว่า.. "จู่ๆ อย่าหายไปจากชีวิตของกันและกันนะ    อนุญาตให้หายไปได้ไม่เกิน 7 วัน    ไม่ต้องโทรหรือคุยก็ได้   แค่ส่ง sms มาบอกว่าสบายดีสั้นๆ ก็พอ....    ไม่งั้นจะบุกถึงประตูบ้านล่ะ..คอยดู"     เพราะบางที..เออ..จะให้บอกว่าไงล่ะ    คือฉันหมายความว่าบางทีเราก็รู้สึกรักและผูกพันกับคนที่ไม่เคยเจอกันสักครั้ง    

  

เอาเถอะ..เพราะได้รับการติดต่อจากท่านพี่จ๊ะ    เช้านี้ฉันจึงอารมณ์ดี    จนอยากจะขึ้นบันทึกใหม่    เลยนึกได้ว่ามีสร้อยแบบ anneaux ที่อยากนำมาอวดกัน    หลังจากที่ได้ชวนกันทำสร้อยร้อยใจมาหลายบันทึกแล้วในบันทึกD.I.Y. ทำสร้อย ร้อยใจ    บันทึกD.I.Y. ทำสร้อยร้อยใจ : ถักเชือกทำสร้อย 1    บันทึกD.I.Y. ทำสร้อยร้อยใจ : ถักเชือกทำสร้อย 2 แบบเกลียว  

วัสดุอุปกรณ์ที่จำเป็น

1. เชือก      2. ลูกปัดไม้       3. กรรไกร

วิธีทำสร้อยสวยๆ

1. เตรียมเชือกสองเส้นค่ะ    ได้มาแล้วก็นำมาทบ    จากนั้นกะให้พอดีแล้วขมวดปมแบบที่เห็นในรูป    ซึ่งตอนนี้ฉันทำเก่งพอตัวเชียวล่ะ    เพราะทำบ่อยๆ แล้วไง

 

2. ถักเชือกตามแบบที่ปรากฏในหนังสือค่ะ    ให้ได้ขนาดยาวตามความต้องการ   และให้ประยุกต์ใช้กับหิน  ลูกปัด  หรือกระพรวนตามใจชอบ     จะทำให้สร้อยดูน่ารักเป็นพิเศษ

 

วิธีผูกสร้อยข้อมือ/สร้อยข้อเท้า เมื่อถักไปจนได้ขนาดที่ต้องการแล้ว   เลือกเอาที่สะดวกต่อการนำไปใช้งาน    ส่วนมากฉันมักจะเหลือปลายสร้อยไว้ผูกตาย..ไปเลย  อิอิ

  

แล้วฉันก็ได้สร้อยเส้นนี้..ที่สวยงาม    และได้ส่งไปให้เพื่อนสาวทันทีเมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว  ^^  เธอบอกว่าชอบเส้นนี้มาก..    แค่คำชมก็ทำให้คนทำสร้อยอย่างฉันยิ้มได้กว้างๆ

ขอขอบพระคุณพี่นุช  (ดร.ยุวนุช  ทินนะลักษณ์ หรือคุณนายดอกเตอร์) ที่กรุณาส่งหนังสือชื่อ bracelets en macrame ที่เขียนโดย NATHAN  เล่มนี้มาให้ฉันได้มีอะไรทำบ้างในวันเหงา    ทำให้ได้มีปฏิสัมพันธ์กับใครๆ เยอะแยะไปหมด   เหตุเนื่องมาจากเรื่องของการทำสร้อยร้อยใจ  ^^ 

คนนี้..พี่นุช คนงามแห่งบ้านริมแม่น้ำป่าสัก  ที่แสนจะใจดีกับฉัน