ผมเข้าใจในความหวังดีของอาจารย์ แต่ผมไม่ใช่คนต่างด้าว ผมไม่ชอบให้คนมาเรียกว่าผมเป็นคนต่างด้าว ผมเกิดที่นี่ ผมอยากได้สัญชาติไทยครับ ผมไม่อยากไปขึ้นทะเบียนให้เขาเรียกว่าเป็นต่างด้าว.. เข้าใจผมนะครับ..

เมื่อวานนี้ (26 มิถุนายน 2552) เวลา 13.39 น. มีเบอร์แปลกๆ โทรเข้ามา.. เมื่อรับสายจึงทราบว่าเป็นเคสในห้องของอาจารย์แหววคนหนึ่งในบรรดา 31 คน ที่พวกเราส่งจดหมายพร้อมไปรษณียบัตรไปหาเพื่อแจ้งเรื่องการไปขึ้นทะเบียนแรงงานต่างด้าว ในช่วงวันที่ 1-31 กรกฎาคม 2552 ที่ใกล้จะถึงนี้

 

เขาบอกว่าเขาชื่อ “โชบี”

 

ข้าพเจ้าคุ้นชื่อนี้ขึ้นมาทันที.. เขาเป็นเคสเก่าที่เป็นที่รู้จักในหน้าหนังสือพิมพ์เมื่อหลายปีก่อน ตั้งแต่ข้าพเจ้ายังไม่เข้ามาทำงานด้านนี้..

 

เขาแจ้งว่า..ได้รับจดหมายและอ่านแล้ว เขาก็ยืนยันว่า..จะไม่ไปขึ้นทะเบียนแรงงานต่างด้าว

 

ข้าพเจ้าเกรงว่าเขาจะไม่เข้าใจจุดมุ่งหมายของการดำเนินการในครั้งนี้ จึงอธิบายถึงประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นต่อตัวเขาเอง และวิธีในการพัฒนาสถานะหลังจากนั้น..

 

โชบี ยังยืนยันคำเดิม..

 

“ผมเข้าใจในความหวังดีของอาจารย์ แต่ผมไม่ใช่คนต่างด้าว ผมไม่ชอบให้คนมาเรียกว่าผมเป็นคนต่างด้าว ผมเกิดที่นี่ ผมอยากได้สัญชาติไทยครับ ผมไม่อยากไปขึ้นทะเบียนให้เขาเรียกว่าเป็นต่างด้าว.. เข้าใจผมนะครับ..”

 

ข้าพเจ้าก็ต้องยอมรับความต้องการของเคส.. เพราะนี้ก็เป็นสิทธิพื้นฐานอย่างหนึ่งที่เขาสามารถเลือกได้ และโชบีก็ได้เลือกแล้ว..!!