อยู่ด้วยกันมานาน มีความจำเป็นที่จะต้องบอกลากันแล้ว เพราะขืนเราอยู่ด้วยกันไป มีแต่จะน่ารังเกียจ แก่ผู้ที่ได้พบเห็น แม้แต่ตัวฉันเอง ก็จะเกลียดตัวเอง ดังนั้น เพื่อเป็นการที่ดีของเราทั้งสองฝ่าย จึงต้องบอกลา......ลากันก่อน เผื่อว่าเธอจะได้ไปพบกับคนที่ดีกว่าฉัน ***** ครูอ้อยเขียนแบบนี้ คงจะตกกะใจกันเป็นแถว คิดว่า มีอะไรเกิดขึ้นกับครูอ้อย ก็อ่านกันต่อไปนะคะ คือว่าอย่างนี้ค่ะ ระยะนี้ ครูอ้อยมีความสุขมาก กินได้ นอนหลับสบาย ไม่เคยมีโรคภัยอะไรมาเบียดเบียน อีกทั้งครูอ้อยจะไม่เครียด ด้วยมีทางออกของปัญหาของครูอ้อยมากมาย ครูอ้อยจึงกินเก่ง และครูอ้อยจึงอ้วนมากตามมา ครูอ้อยจึงมีความจำเป็นต้องบอกลา.....ลาเสื้อผ้าสวยๆๆที่ครูอ้อยตัดด้วยตัวเอง หลายๆๆชุด ครูอ้อยสวมใส่ไม่ได้เลย ทั้งๆๆๆที่ตอนที่ออกแบบนั้น ได้ขยายข้างละ 1 เซนติเมตรแล้ว แงแง ลาก่อน เสื้อผ้าสวยๆๆทั้งหลาย ***** *****
ครูอ้อยขา..อย่ายอมแพ้..เสื้อคับคือสัญญาณอันตราย..
You are what you eat.....
สวัสดีค่ะคุณพี่ นาง นงนาท สนธิสุวรรณ