เหตุ .. หน้าห้องบัตร

10.05  น วันที่  23 มิถุนายน  2552 

เป็นอีกวัน .. แห่งความระทึก ของการเป็น พยาบาล  ใน 3 จังหวัด ชายแดนใต้  

หนึ่งในแผนที่ประเทศไทยที่เปื้อนเลือด ....

เสียงผู้ป่วย กับการวิ่ง กันเป้นแถว เป็นพรวน สร้างควมตระหนก ให้กับผุ้คนที่พบเห้น  

คุณลุง คุณป้า    วิ่งหนี อะไร  ใจเย็นๆ คะ มีคนเสียสติ  หรือ ใครอาละวาดหรือคะ 

 เดี๋ยว จะให้ยาม..มาจัดการคะ

..ไม่ใช่ ลูก   ไม่มีคนบ้า ไม่มีคนเมา  แต่สงสัยว่าจะมีระเบิด..   

เสียงตื่นเต้น ของผู้ป่วย  พร้อมกับการวิ่งหนีกันวุ่นวาย  ตึกผุ้ป่วยนอก    โรงพยาบาลปัตตานี 

ซึ่งค่อนข้างคับแคบจึงดูคับแคบมากยิ่งขึ้นในขณะที่ผู้ป่วยจากหน้าห้องบัตร หน้าห้องยาและเจ้าหน้าที่

ทั้งห้องบัตร และ ห้องยาวิ่งหนี...กล่องต้องสงสัย ไปด้านข้าง และด้านหลังตึก 

บอมอ ๆ  ( บอมอ แปลว่า หมอ  แต่ผู้ป่วยที่นี้ จะเรียกพยาบาล เป็นหมอด้วย เพราะคำว่าพยาบาล

ในภาษามาลายูไม่มีคำเรียกที่ชัดเจน )  ช่วยเปาะจิ ( เปาะจิแปลว่า ลุง ) ด้วย 

เสียงผู้ป่วย อัมพฤษคนหนึ่งที่มารับยาความดันโลหิตสูง  ไม่สามารถวิ่งหนี ตามเพื่อนๆได้

ที่ สำคัญ เขากำลังจะล้ม  และเกือบจะโดนใครคนหนึ่งล้มทับลงด้วย  

 ... เปาะจิ เกาะ หลังหนูไว้คะ  น้องพยาบาลคนหนึ่ง ที่พยายามที่จะช่วยเปาะจิไม่ให้ล้มลง 

 ในขณะที่กำลังเข็นคนไข้ที่มีปํญหาด้านสายตา  และไม่สามารถเดินได้  หนึ่ง.. รถเข็น

กับอีกหนึ่งผู้ป่วย และหนึ่งพยาบาล  กับอีกหนึ่งผู้ป่วยที่เกาะหลังไว้แน่น  เดินตามกันอย่างทุลักทุเล

ไปด้านหลัง ของ ตึกผู้ป่วยนอก ตามคำประกาศให้พาผู้ป่วย ออกจากบริเวณที่ต้องสงสัย  ... 

เมาะ ..( เมาะแปลว่าป้า )  ดีใจที่บอมอไม่ทิ้งเปาะจิ ..  เสียง เมาะซึ่งเป็นภรรยา ของเปาะจิ กล่าวกับเรา

พร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า  ..  เมาะขอบคุณบอมอจริง ๆ   เมาะ..ไม่มีปัญญาพาเปาะจิเดินออกมาจากฝูงชนได้

 เพราะเมาะเองก็ล้มลง  เหมือนกัน ...ผุ้สูงอายุอายุไม่ตำกว่า  70 ปี   พูดภาษาไทยไม่ชัด ยกมือไหว้

ขอบคุณเราอย่างน่าสงสาร  ..   ไม่ต้องไหว้หนุคะ . เมาะ  ยังไง หนูก้ไม่ทิ้งคนไข้ อยู่แล้ว ..

และแล้ว ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดี  หลังจากที่มีตำรวจ และทหาร จำนวนหนึ่งเข้ามาจัดการ 

กล่องต้องสงสัย  ดูเหมือนว่า จะไม่มีความชัดเจน ว่าสิ่ง ที่ตรวจสอบได้คืออะไร 

เสียง รองผู้อำนวยการ ขี้แจงด้วยสีหน้าที่เรียบ และ ขรึม .. ไม่มีอะไร ... เป็นเพียงนาฬิกาปลุก

ซึ่งตั้งเวลาไว้  10.30 น 

ไม่มีคำถาม  จากพวกเรา เพราะรอง ผู้อำนวยการ.. ไม่ อยู่รอให้พวกเราตั้งคำถาม 

 และพวกเราเองก็คงไม่ถาม เพราะคิดว่า คงไม่ได้คำตอบ .. ที่แตกต่างกว่าที่รับรู้เมื่อสักครู่

หลังจบเรื่องเล่า  จาก  ..น้องพยาบาล โรงพยาบาลปัตตานี   เสียถอนหายใจยาว

ของเรา  และเพื่อน ก็ดังขึ้นพร้อมกัน .. 

พวกเราจะอยู่ที่นี้ ตราบที่ .. แห่งนี้ ยังเป้นประเทศไทย   อย่างน้อย เราจะเป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยซับเลือด

 ของ เพิ่อนร่วมชาติ  ท่ามกลางรอยเลือด ที่เราหวังว่าวันหนึ่งมันจะเหือดแห้งไปจากพื้นที่  .. 

และเต็มไปด้วยดอกปีบที่บาน แทนที่ .. 

                                                                                    รักนี้ ..ประเทศไทย