เคยได้ฟังคำคมแสบๆ คันๆ จากนักกฎหมายคนหนึ่ง เขาบอกว่า

 

"ปราชญ์แพ้คนหน้าด้าน"

 

โดยมีเรื่องเล่าประกอบว่า บางครั้งที่ต้องไปอยู่ในวงเสวนากับบางคนที่มีพฤติกรรมเข้าข่ายน่าสงสัย

แต่คนๆ นั้นก็ตะแบงไปเรื่อยๆ แบบว่าเอาสีข้างเข้าถู....

แถมยังอาจใช้กลเม็ดพวกมาก...ก็ลากกันไป

คนที่ใช้เหตุผลก็โดนลดความน่าเชื่อถือโดยถูกโจมตีมุมโน้นมุมนี้

 

ยิ่งพวกตะแบงนี่ก็วางมาดนิ่งๆ ดูน่าเชื่อถือ...

บางทีก็ทำให้คนที่รู้ทัน (แต่พูดออกมาไม่ได้ เช่น ไม่อยากมีคดีฟ้องร้องเป็นเรื่องราว) ถึงกับฮึด

หลุดอารมณ์เสียออกมา

ก็ทำให้ความน่าเชื่อถือลดลงไป...

 

กลายเป็นว่าคนที่พูดความจริง แต่หลุดใช้อารมณ์ - ไม่ค่อยมีคนเชื่อ

ส่วนคนที่พูดจริงบ้าง เท็จบ้าง แต่นิ่งๆ ดูดีมีชาติตระกูล - มีคนฟังเยอะ

 

เป็นงั้นไป!

 

บันทึกนี้เขียนขึ้นเพราะรู้สึกว่าตัวเอง

แม้จะไม่ใช่ปราชญ์

แต่อาจสุ่มเสี่ยงตกอยู่ในสถานการณ์ทำนองเดียวกัน

เพราะคนที่ทำให้เกิดความเสียหายต่อสังคมนั้น

ดันมีคนเชื่อถือเยอะ (เข้าข่ายเจ้าลัทธิทีเดียว!)

แถมมีนายทุนใหญ่หนุนหลังอีกต่างหาก...

 

ทำยังไงดีเน้อ?

(รำพึง)