ผมจวนจะสิ้นหวัง แต่ระลึกถึงคุณพระขึ้นมาได้พร้อมกับเปล่งคำว่า “พุทโธ” เพียงคำเดียวเงาดำก็กระเด็นออกไป

          พอเข้าสู่เดือนมิถุนายน ฝนก็ตกแทบทุกวัน บางทีตกติดต่อกันถึงสามวันสามคืน ถนนภายในหมู่บ้านเต็มไปด้วยโคลน เวลาผมไปโรงเรียนต้องสวมรองเท้าแตะยางตีนรถ (รองเท้าที่ทำด้วยยางรถยนต์) รองเท้าฟองน้ำใส่เดินไม่ได้ จะติดโคลนและเผลอๆ โดนโคลนดูด ต้องใช้มืองมขึ้นมา ลำบากมาก

          ปลายมิถุนายน นักเรียนเริ่มบางตา เพราะส่วนหนึ่งตามผู้ปกครองไปทำนา บางครอบครัวนาอยู่ไกลถึงห้ากิโลเมตร ต้องนอนที่กระท่อมปลายนา ดังนั้นปลายมิถุนายนนั่นเอง โรงเรียนบ้านคำบากก็ปิดเทอมดำนา

          ผมกลับบ้านที่วารินชำราบ โดยออกจากบ้านคำบากตั้งแต่ฟ้ายังไม่แจ้งดี พอมองเห็นทาง เดินไปเรื่อยๆ พักกินข้าวเช้าที่หลินห่อไว้ให้ก่อนจะเข้าบ้านคำเชียงเบ้า กลางวันแวะกินก๋วยเตี๋ยวที่บ้านห้วยข่า แล้วเดินต่อจนเย็นก็มาถึงบ้านโพนงาม ซึ่งเป็นที่ตั้งอำเภอบุณฑริก ระยะทาง 28 กิโลเมตร มีพาหนะอย่างเดียวคือขาทั้งสองข้าง ผมเข้าพักที่บ้านคุณปู่ แน่ละพอกินข้าวเย็นเสร็จยังไม่ถึงสองทุ่มผมก็หลับเป็นตาย

          ผมนั่งๆ นอนๆ เที่ยวดูหนังโรงภาพยนตร์ จนใกล้กำหนดเปิดเรียน จึงเดินทางกลับโรงเรียนบ้านคำบาก ผมออกจากวารินชำราบสายเล็กน้อย กะว่าเที่ยงเศษๆ ก็จะถึงอำเภอเดชอุดม แล้วต่อรถไปบุณฑริกอีกทอดหนึ่ง

          ผมไปถึงเดชอุดมเที่ยงเศษๆ ตามกำหนด แต่ไม่มีรถเพราะน้ำลำโดมใหญ่ไหลหลากท่วมถนน ต้องนั่งเรือไปอีกประมาณห้ากิโลเมตร ผมรีบไปที่ท่าเรือ แต่เรือที่จะพาไปขึ้นรถไปบุณฑริกออกไปแล้ว มีเรือที่ท่าเพียงลำเดียว และคนบนเรืออีกสี่คน

         "จะไปไหนครับ" เสียงชายผิวดำรูปร่างสันทัด วัยประมาณสี่สิบปีร้องถามผมจากบนเรือ

         "ไปบ้านคำบาก อำเภอบุณฑริกครับ" ผมตอบอย่างอ่อนแรง

         "ไปกับผมก็ได้ ผมจะไปที่บ้านโสกแสง พอถึงที่นั่นเดินต่ออีกก็น่าจะพอๆ กับบุณฑริกไปบ้านคำบากนั่นแหละ" ชายคนเดิมชวนพร้อมรอยยิ้ม   

           ผมเริ่มมีความหวัง และตัดสินใจลงเรือเป็นคนที่ห้า พอผมนั่งได้ที่ดีแล้ว ชายหนุ่มคนขับก็ติดเครื่องและนำเรือหางยาวออกจากท่า วิ่งทวนน้ำลำโดมใหญ่ไปอย่างแช่มช้า

           ผมได้ที่นั่งหัวเรือ หันหลังให้คนอื่นๆ บนเรือ นับว่าเหมาะสำหรับตัวเองที่ให้ความสนใจต่อสองฝั่งน้ำมากกว่าการสนทนากับคนแปลกหน้า ถัดจากผมเป็นชายผิวดำวัยกลางคน แกนั่งหันหลังให้ผมและพูดคุยกับชายวัยกลางคนอายุไล่เลี่ยกับแกอีกสองคนอย่างสนุกสนาน

            แกเล่าว่า แกเพิ่งกลับจากการเป็นอาสาสมัครนักรบที่ลาว แกพูดถึงความอุดมสมบูรณ์ ความมีน้ำใจอันอบอุ่นของชาวลาว ตอนท้ายแกเล่าถึงการต่อสู้ในดินแดนลาว ผมฟังบ้างไม่ฟังบ้าง จนตอนหนึ่งแกพูดว่า

           "ขณะที่พวกผมสิบคนออกลาดตระเวนในตอนบ่าย เราถูกล้อมมีผมเพียงคนเดียวฝ่าวงล้อมออกมาได้ นอกนั้นถูกระเบิดบ้างลูกปืนบ้างตายต่อหน้าต่อตาผม ที่ผมรอดตายคราวนั้นเป็นเพราะสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง เสื้อผ้าขาดหมดแต่ผมไม่มีบาดแผลเลย" แกหยุดพูด แล้วถอดสร้อยคอที่มีพระเครื่องหลายองค์ออกมาให้คนที่นั่งตรงข้ามแก

            "ผมมีหลายองค์ ของเก่าทั้งนั้น มีมากกว่านี้ แต่พอเจ้านายรู้ว่าผมรอดตาย ท่านมาขอผมก็ให้ไป ของดีก็ต้องแบ่งๆ กัน ผมไม่หวงหรอก เพราะผมมีเยอะ"

            ผมหันมามองดูพระเครื่องของแกนิดหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้สนใจอีกเลย จนมืดเรือหางยาวก็พาพวกเรามาถึงบ้านโสกแสง

            "พักที่บ้านผมนะครับ นอนสักคืนแล้วค่อยไปต่อ" ชายผิวดำพาผมและชายวัยกลางคนอีกสองคนไปที่บ้านของแก ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือนัก พอไปถึงภรรยาแกจุดตะเกียงน้ำมันก๊าด รีบกุลีกุจอหาน้ำมาให้ แล้วลงไปใต้ถุนบ้านคว้าไก่โต้งที่กำลังนอนมาเชือดและแกงให้พวกเรากิน

             คืนนั้นกว่าจะทานข้าวเสร็จก็ประมาณสี่ทุ่ม ขณะที่ผมกำลังเตรียมจัดที่นอน ก็เห็นชายผิวดำถือถุงผ้าสีคล้ำๆ เดินไปที่ยุ้งข้าว

             "นอนตามสบายนะครับครู ผมเอาห่อนี้ไปไว้ที่ยุ้งข้าวก่อน เอาไว้บนบ้านไม่ได้ เขาชอบกวน" พูดแล้วก็หัวเราะ

             ผมล้มตัวลงนอนโดยไม่คิดอะไร แม้แต่ไหว้พระผมก็ลืมเสียสนิท หันไปมองดูเพื่อนร่วมทางอีกสองคนก็เห็นนอนอยู่กลางชานบ้านถัดผมไป และไม่นานผมก็หลับ

            รุ่งเช้าผมลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ขณะเก็บของเพื่อเดินทางต่อ ชายเจ้าของบ้านก็ออกจากห้องนอน ถามผมด้วยรอยยิ้ม

            "เป็นไงครู นอนหลับดีไหม"

            "หลับดีมากเลยครับ" ผมตอบไปทันทีโดยที่ไม่ทันได้นึก ชายผิวดำหยุดยิ้ม ใบหน้ามีแววสงสัย

           "ไม่ได้ฝันอะไรเลยเหรอ" แกถามผมต่อ

            "ไม่เลยครับ หลับรวดเดียวเลย" ผมตอบ คราวนี้หน้าตาแกเปลี่ยนไปดูแบบทึ่งๆ หรือไม่เชื่อที่ผมพูด

             ผมลาแกแล้วเดินออกจากหมู่บ้านโสกแสง เมื่อสว่างมากแล้ว ขณะที่ผมกำลังเดินข้ามลำธารเล็กๆ ห่างจากหมู่บ้านเกือบหนึ่งกิโลเมตร ผมก็นึกได้ว่า เมื่อคืนนี้เวลาประมาณตีสาม มีเงาดำทะมึนมาล้มทับผม แต่ผมก็ใช้กำปั้นขวาชกเงาดำนั้นออกไปถึงสองครั้ง ครั้งสุดท้ายผมชกยังไงเงาดำก็ไม่ไป กลับจะทำให้ผมแน่นหน้าอกหายใจแทบไม่ออก ผมจวนจะสิ้นหวัง แต่ระลึกถึงคุณพระขึ้นมาได้พร้อมกับเปล่งคำว่า "พุทโธ" เพียงคำเดียวเงาดำก็กระเด็นออกไป

             หลังจากนั้นผมหลับสนิทมาก เมื่อตื่นจึงลืม แล้วตอบคำถามที่ทำให้ชายผิวดำผิดหวัง ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

อ่านต่อ ตอน 31. ครู..... ไม่กลัวผีเหรอ