@ยี่สิบหกมิถุนา ฯฟ้ากำหนด

         โลกจารจด ครูกวีศรีอักษร

         ปีสองสามสองเก้าเกิดนักกลอน

         นามอมรท่านภู่มิรู้ตาย

@สี่แผ่นดินร่อนเร่ว้าเหว่หนัก

โลภโกรธรักรับรู้สู้มิหน่าย

ชีพสูงสุดสะดุดหยุดกลับกลาย

วาดลวดลายรุ่งเรืองร่วงโรยรา

@เพราะเป็นเพียงปุถุชนคนคนหนึ่ง

ชีวิตจึงเปื้อนบาปที่หยาบหนา

หลงตนเองเก่งบ้างเป็นบางครา

ติดสุรานารีวิถีชน

@หากความดีที่ยืนยงมั่นคงอยู่

ผลงานครูสู้สร้างทางฝึกฝน

อมตะนิทานงานโสภณ

ชุบชีพชนม์ชุ่มชื่นรื่นฤทัย

@เจ็ดสิบปีพลีชีวิตลิขิตสาร

ทั้งนิทานนิราศล้วนยิ่งใหญ่

สุภาษิตบทละครคอยสอนใจ

กวีเอกโลกไซร้ได้รางวัล

@จินตกวีศรีสุนทรม้วยมรณ์แล้ว

โอ้งานแก้วคงอยู่คู่โลกฝัน

ศิลปกรรมดำรงคงนิรันดร์
            งานสร้างสรรค์วัฒนาสถาพร
......................
                                 ดอกไผ่