ไปช่วยกันทำแท้งที่ขอนแก่นอีกรอบ: ลาโรง

  

          วันนี้เป็นวันพุธที่ 10 มิถุนายน 2552 เป็นวันสุดท้ายที่จะอยู่ที่ขอนแก่น ผมต้องตื่นตั้งแต่ 6 โมงเช้า เพื่อรีบไปกินข้าว check out และออกเดินทางไปคณะแพทยศาสตร์ ขอนแก่น ในเวลา 7.30 น. ตามนัด

            ตามโปรแกรมนั้น ในวันนี้เราจะได้สอนผู้ร่วมประชุมให้ทำการยุติการตั้งครรภ์ในคนจริง ด้วยเครื่องมือ manual vacuum aspirator (MVA) โดยเรามีผู้หญิงที่จะมาขอรับบริการยุติการตั้งครรภ์ราว 20 คน เราถูกแบ่งออกเป็น 4-5 กลุ่ม แล้วแยกย้ายกันไปสอน

            ช่วงเวลานี้นับว่าเป็น highlight ของการประชุมครับ เพราะได้เห็นของจริง ทำจริง ประเมินจิตใจกันจริงๆ ได้ช่วยคนจริงๆ แต่เอ๊ะ จะเรียกว่าทำบาปได้จริงๆไหมเนี่ย เอาเป็นว่า ใครจะคิดอย่างไรก็ช่าง เพราะหลังจากช่วงเวลานี้ผ่านพ้นไป ผมคิดว่า มีคนจำนวนหนึ่งซึ่งนอนบนเตียงให้เราดูดเนื้อออกจากโพรงมดลูกตามความประสงค์ของเขา จะได้มีโอกาสไปใช้ชีวิตใหม่ บางคนจะไปเรียนหนังสือต่อให้จบ บางคนก็จะไปทำงานตามปกติ หาเงินเลี้ยงลูกอีก 2 คนให้เพียงพอที่จะใช้ชีวิตตามอัตภาพ อย่ามาถามว่า แล้วสิทธิของเด็กในท้องล่ะ ประเด็นนี้เถียงกันทั้งชาติก็ไม่จบและจะไม่ขอตอบ ตอบแค่ว่า สิทธิของสตรีที่จะใช้ชีวิตได้โดยสามารถควบคุมเนื้อตัวของตัวเองได้ต่างหาก คือเกียรติและศักดิ์ศรีที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดที่ผมจะขอเคารพ จริงๆนะครับ

            ผมรีบออกมาจากโรงพยาบาลศรีนครินทร์ก่อนใครเพื่อน เพราะว่าเครื่องบินจะพาผมกลับหาดใหญ่ตั้งแต่เวลาเที่ยงครึ่ง โดยที่ผมต้องมาพักผ่อนหย่อนตูดที่สุวรรณภูมิอีกราว 3 ชั่วโมง เป็นธนพันธ์นี่ก็ดีนะครับ เดินทางไกลก็ไม่ต้องขับเครื่องบินเอง มีกัปตันคอยขับเครื่องบินให้นั่ง เท่ไม่หยอก เท่ได้โดยไม่ต้องนั่งในเล้าก่อนขึ้นเครื่อง เสียอย่างเดียว เก้าอี้รอนอกเล้ามันเป็นเหล็ก เย็นตูดเหลือเกิน ดีนะที่กระษัยไม่ถูกเก้าอี้ มิฉะนั้นอาจจะเป็นพังผืด พาลให้ต้องไปนวดจนได้ล่ะน่า